Sylvana’s column: Dansen

sylvana's column

Dat was het dan. Het is over. De ‘heerlijke hel’ van de afgelopen zes maanden: ‘Dance Dance Dance’. Nou ja, voor mij is het klaar. De kijker kan er nog even van genieten. En omdat ik weet wat er komen gaat, raad ik iedereen aan te blijven kijken. Inmiddels is duidelijk dat Pip en Pim een gouden dansduo zijn, maar ik beloof je: de andere kandidaten hebben ook nog een aantal verrassingen in petto.

Drie jaar geleden overviel John de Mol me met de vraag: “Als ik een programma ga maken waarin je in een spectaculair decor iconische choreografieën van wereldsterren mag dansen, doe je dan mee?”

Ik zei al ‘ja’ voordat ie bij ‘wereldsterren’ was. Daarmee was ons gesprek ten einde. Over effectief communiceren gesproken! Natuurlijk wilde ik meedoen. Ik heb jarenlang mijn brood verdiend met dansen. Het bracht me bezoeken aan bijzondere plekken op de wereld, levenslange vriendschappen en een tv-carrière. Dansen is m’n grote liefde. Dansen staat voor mij voor ultieme vrijheid. Als ik dans, heb ik geen tijd voor belemmerende gedachten, geen ruimte voor angst of twijfel. Dansend ben ik constant in beweging. Een mooie metafoor voor hoe ik mijn leven zie.

Dus kom ik ook de minder leuke kanten tegen. De frustratie als iets niet lukt, het eeuwige gevecht tussen lichaam en geest, het overwinnen van angst en twijfel. De programmamakers hadden het liefste gezien dat de BN’ers de uitdaging samen met hun liefdespartner aangingen. Dat levert namelijk per definitie intrigerende beelden op, zoals te zien is bij Euvgenia en haar verloofde Jeroen. “Misschien zijn we straks wel gescheiden!” liet Euvgenia zich in de eerste uitzending ontvallen. Ook zij is ex-professional en net als ik kon ze niet altijd geduld opbrengen jegens haar onervaren danspartner. Bij Pip en Pim zien we hoe mooi het kan zijn als beide partners elkaar harmonieus door het proces helpen.

Bij gebrek aan een geliefde toen we van start gingen, vroeg ik m’n lieve neef om met me mee te dansen, omdat ie de moves, de looks en de toewijding heeft. Maar tot mijn grote verbazing bleek het tellen, zeg maar gerust het raamwerk van elke choreografie, een enorme hobbel voor Regillio. Na wekenlang opbeuren, ondersteunen en extra trainingen, kreeg mijn frustratie de overhand. Alsnog intrigerende televisie, want de camera’s waren er vier maanden lang bij. Rest een confronterende reminder en een nog steeds voortdurende relatie.

Dansen is als het leven; je bent verantwoordelijk voor je eigen succes, maar je kunt ’t niet alleen.

Televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons observeert en schrijft daarover wekelijks een column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.