Sylvana’s column: De schijn ophouden

sylvana's column

Laten we wel wezen: niemand is 24/7 blij. En dat zou niemand moeten willen. Want welke gemoedstoestand ook: als ie continu aanwezig is, gaat er iets niet helemaal goed. Onafgebroken blij is net zo manisch als onafgebroken depri. En allebei even vermoeiend voor de naaste omgeving, toch? Het streven om continu blij, onbezorgd en gelukkig te zijn, is volgens mij iets van deze tijd. Mijn oma kon hartgrondig zuchten als een situatie niet ideaal was, haar schouders ophalen en mompelen dat “het leven nou eenmaal niet eerlijk is”, om vervolgens door te gaan met waarmee ze bezig was: leven.

Ons leven lijkt tegenwoordig vooral te bestaan uit het bewijzen van onze blijheid. Via social media gieren de blije filmpjes van baby, katten en ‘awesome auditions’ van talentenjachten ons om de oren. We houden elkaar minutieus op de hoogte van elke coffee, cocktail en cupcake die we nuttigen op weer een fantaaastisch festival. Al die vrolijke mensen, je zou er chagrijnig van worden.

Mijn eigen Facebook-pagina moet er ook weleens aan geloven, dat geef ik toe. Het is ook leuk om goed nieuws te delen. Als gedeelde smart halve smart is, is gedeeld plezier dubbel plezier. Maar ik ken gelukkig ook gezonde momenten van totaal en overtuigend bloedchagrijn. Bijvoorbeeld als ik na 458 minuten in de wacht bij een helpdesk eindelijk iemand aan de telefoon krijg die eerder tegenwerker dan medewerker blijkt te zijn. Kwader kun je me niet krijgen. En dat deel ik dan ook op social media.

Maar onlangs sprak iemand me aan op al die serieuze, kritische en soms onthutsende filmpjes, artikelen en mijn eigengereide meningen. Over politiegeweld, de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, de schrijnende waarheid over hoe ons nieuwe musthave-shirtje is geproduceerd. ‘Ik wil je soms ontvolgen, Syl. Ik word er gewoon niet blij van, al die narigheid,’ verzucht een online vriendin in een privéberichtje. ‘Doe wat je niet laten kunt!’ stuur ik terug en zet m’n boodschap kracht bij met een blije smiley. Want ik doe er niet meer aan mee: de farce van constante positiviteit, voorspoed en plezier. Ik kan het niet. Ik ben een volwassen vrouw en zelfs kinderen zijn in al hun onschuld en vaste-lasten-loze bestaan niet de hele dag alleen maar blij.

Een gezond emotioneel leven betekent een balans tussen up en down. Klein geluk én groot verdriet, en jezelf toestaan beide intens te voelen en te beleven. Delen, relativeren en weer doorgaan. Weten dat na de regen de zon altijd weer gaat schijnen.

Daar wordt een mens toch blij van?! Meteen maar even op Facebook zetten.

Televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons observeert en schrijft daarover wekelijks een column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.