Sylvana’s column: Ogen dicht

sylvana's column

In Japan is opschudding ontstaan rondom de kersverse Miss Japan. Ze is het prachtige resultaat van een Japanse moeder en zwarte vader, en dus volgens vele Japanners niet Japans genoeg om hun land te vertegenwoordigen. In het Amerikaanse plaatsje Spokane ligt een lokale leider van de zwarte burgerrechtenorganisatie NAACP onder vuur nu blijkt dat de vrouw vooral Tsjechische, Zweedse en Duitse roots heeft, en haar ‘zwartheid’ vooral dankt aan de zonnebank en goedgekozen weaves.

De een is te zwart, de ander niet zwart genoeg: wat een toestand.

In de muziekindustrie groeit de verontwaardiging over witte rappers als Iggy Azalea en Macklemore, die als queen en king van een oorspronkelijk zwarte muziekstroming worden geëerd en laat een zwarte jongen jury en publiek versteld staan met een prachtige opera-aria die hij tijdens zijn auditie voor een tv-talentenjacht zingt. Wit doet zwart en zwart doet wit. Verwarrend.

Het heeft allemaal te maken met (aangeleerde) vooroordelen over wat kenmerken zijn of gedrag is voor een bepaalde groep. Zo verbazen mensen zich vaak over de afwezigheid van ‘lekkere, dikke Surinaamse billen’ aan mijn frêle postuurtje. Of vinden het bijzonder verrassend dat ik van klassieke muziek hou.

Ik woon hier al mijn hele leven, maar maak toch geregeld indruk door ABN te spreken – met licht Amsterdams accent, dat dan weer wel – en voldoe juist wel aan alle verwachtingen als ik zeg dat mijn vader meerdere kinderen bij meerdere vrouwen heeft.

Op Twitter wilde iemand weten of ik ‘halfbloedjes’ als zwart of wit zie. Ik kijk naar mijn eigen (drie)dubbelbloedjes en zie toch echt dat, zoals men in de genetica zegt, de ‘zwarte features’ overheersen. En ik hoef maar te kijken naar hoe de wereld op ze reageert om te zien dat ik niet de enige ben. Ja, ze kunnen allebei goed dansen, maar de een luistert graag naar het Nederlandse lied en de ander is into rap.

‘Ik vond je leuker toen je nog alleen maar over soulmuziek sprak,’ laat een andere twitteraar me weten nadat ik me op social media had uitgelaten over een speech van Rutte. Logisch: soulmuziek is per definitie zwart en vaderlandse politiek wit. Zoiets?

Ik weet het niet. Laat ik me niet te veel laten leiden door alle openlijk racistische stront die er via social media over me heen wordt gestort en proberen niet overal een aanval op basis van mijn kleur in te zien. Maar m’n ogen ervoor sluiten, kan ik sinds kort helaas óók niet meer. Wat me vooral fascineert, is dat we toch allemaal net iets meer geobsedeerd blijken door kleur dan we dankzij onze politieke correctheid willen toegeven. Enkele fanatici daargelaten, willen de meeste van ons toch geloven dat we geen kleur zien, laat staan dat we onderscheid maken qua kleur of ras. Maar we doen het allemaal. Jij ook. En ik ook.

Televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons observeert en schrijft daarover wekelijks een column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.