Sylvana’s column: Zwembad

sylvana's column

Terwijl er een hittegolf over ons land neerdaalt, hoor ik het mannetje van de radio een bijbehorende zwoele zomeravond voorspellen. Zwoele zomeravonden zijn mijn lievelings: een knapperend vuurtje dat voor de soundtrack zorgt, flessen koude wijn binnen handbereik en een geliefde die mijn vermoeide schouders masseert.

Toch beleefde ik mijn meest broeierige zomeravond niet met een geliefde in mijn tuin, maar met een wildvreemde. Een wildvreemde vrouw.

Terwijl de kinderen zich liever vermaken in het grote zwembad waar tijdens happy hour kindergekrijs de boventoon voert, zoek ik liever de stilte op. Om eindelijk eens ongestoord een boek te kunnen lezen of mijn gedachten aan te horen. Dus laat ik het grut achter met een ik-kan-bestellen-wat-ik-wil-armbandje en de geruststelling dat ik ze het komende uur niet zal lastigvallen met opvoedkundige bemoeienis. Ik vind een pleintje waar een vader zijn spartelende blote peuter vermaakt in het pierenbadje. De moeder kijkt vanuit het aangrenzende diepe bad toe. Heerlijk.

Ik leg m’n handdoek op het bedje en kleed me uit. Meteen voel ik me bekeken. Maar terwijl ik beschuldigend in de richting van de vader kijk, blijkt het niet zijn blik te zijn die mij schaamteloos betast. Hij is druk met z’n zoontje. Het is zijn vrouw. In een burkini die haar lichaam en haren bedekt, slaat ze me gade. Niet stiekem. Openlijk. Haar helblauwe ogen kijken me aan. Ik voel me ongemakkelijk op een manier die ik niet goed kan beschrijven. Ik probeer haar blik te ontwijken, maar voel me toch uitgedaagd haar op te zoeken. Ik spring het water in en als ik bovenkom, wachten haar ogen op me. Zonder iets te zeggen, maant ze me plaats te nemen op het bankje in het water, tegenover haar. Ik gehoorzaam. Langzaam streelt ze mijn nek, nog steeds meters bij me vandaan, kalm, terwijl haar handen de rand van het zwembad vasthouden. Bizar. Ze weet wat ze doet. Vanaf mijn nek glijdt haar aanraking naar beneden. Tergend langzaam. Ik ben blij dat ik in het water zit, want ik krijg het steeds warmer. Dan zegt ze, zonder te spreken: “Wees niet bang, ik zal het aan niemand vertellen.” Ik geloof haar en geef me over, waarop ze zwijgend tien minuten lang haar goddelijke gang met me gaat. Totdat manlief haar roept, ze het bad uit stapt en me met een laatste indringende blik bedankt voor ons samenzijn.

Beduusd blijf ik achter. What the hell just happened?! Niets, in feite. Maar heel veel, eigenlijk. Ik blijf nog zeker twintig minuten in het koele water zitten. Het helpt niets. I’m hot and I’m bothered.

Televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons observeert en schrijft daarover wekelijks een column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.