Tamara twijfelt over een gezin: ‘Op straat draai ik mijn hoofd alweer om naar andere mannen’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Tamara (37) is een twijfelaar.

“‘Ik zou niet weten waarom,’ was vroeger mijn reactie als iemand me vroeg of ik kinderen wilde. Ik snapte het werkelijk niet. Waarom zou je poepluiers willen verschonen, fruithapjes pureren en dagelijks politieagentje én slaaf spelen in plaats van een onbekommerd vrij leven leiden? Omdat alles betekenisloos kan lijken zónder, weet ik nu. Ik ben uitgefeest, ik zoek verdieping en het lijkt me prachtig om een mensje de wereld in te leiden.

Het verdrietige is dat ik dat pas kort na een abortus besefte. Mijn ex begreep er niets van, hij was net zo anti-kind als ik en opgelucht dat dit ‘foutje’ verholpen was. Onze relatie overleefde het niet. Ik viel altijd op mannen met een ondeugend randje. Net wat anders dan anderen, recalcitrant, stoer, met een motor, tatoeages en een schimmig handeltje in pillen ofzo. Herstel: daar val ik nog steeds op, op dat soort types, maar ik weet dat het geen geschikte vaders zijn. En die poepluiers, die verschoon ik wel het liefst sámen.

Ik heb mijn leven omgegooid, ben een nestje aan het bouwen. Na jarenlang freewheelen heb ik een vaste baan gevonden en een huis waar ik niet elk moment uit gegooid kan worden. En ik zit nog maar zelden in de kroeg. Kortom: ik ben er klaar voor. Maar de juiste man, die tover je niet zomaar op je bank. Ik heb allerlei mannen geprobeerd. Via datingapps, alsof het kauwgumpjes zijn die je even proeft. De meeste spuwde ik al snel weer uit. Te degelijk, te bedaard, te saai. Af en toe dook mijn oude type op, daar laafde ik me dan weer aan, alsof ik uitgehongerd was.

Maar het moet anders, de tijd dringt. Sinds acht maanden ben ik met Richard. Een koppelactie van vriendinnen. Qua uiterlijk is hij helemaal mijn type en een halfjaar lang heb ik gedacht dat hij het best weleens kon zijn. De vader van mijn kinderen, en nog mijn grote liefde ook. Hij leek de juiste mix van avontuur en huiselijkheid te hebben. 
Onlangs is hij bij me ingetrokken, de eerste voetstappen naar een verdere toekomst samen. Ook hij wil kinderen, het lijkt hem fantastisch. Kan niet beter dus.

Behalve dan dat mijn grootste verliefdheid is gezakt en ik merk dat ik op straat alweer mijn hoofd omdraai naar andere mannen. Ik vind het erg, ik wil het niet, ik wil het serieus een kans geven met Richard. Dat gedroomde gezinnetje vormen. Zelf heb ik dat nooit gehad: mijn vader vertrok toen ik twee was. Ik ben ook in therapie, aan het graven naar waar mijn twijfels toch vandaan komen. De oplossing moet ik in mezelf vinden, want beter dan met Richard wordt het niet. Dat weet mijn verstand. Maar mijn hart bonkt van onrust. Tegelijk bonkt het ook van verzet, elke avond als ik de pil weer inneem. Misschien moet ik er maar gewoon mee stoppen. Niet langer aarzelen, maar springen.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 8-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «