Tessa heeft Endometriose: ‘Ik was bijna doodgebloed’

Endometriose

Tessa Vogel (30) lijdt aan endometriose, een chronische ziekte waarbij baarmoederslijmvlies buiten de baarmoederholte voorkomt. 
Hierdoor lijdt ze helse pijn en is de kans op 
een zwangerschap drastisch afgenomen.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: Dirk-Jan van Dijk

‘Ik werd voor het eerst ongesteld toen ik veertien was. Van het ene op het andere moment werd ik niet goed door de heftige pijn in mijn buik en rug. Toen ik naar de wc ging, zag ik dat ik bloed verloor. Ik schrok een beetje van de hoeveelheid, maar ik had destijds nog geen idee van wat ‘normaal’ was. Mijn moeder gaf me een pijnstiller en zei dat het niet raar was dat ik buik- en rugpijn had. Dat hoorde er nu eenmaal bij. Vanaf het begin van mijn menstruatie 
slikte ik pijnstillers als het te erg werd en vervolgens sloeg ik me erdoorheen. Ik moest wel een manier vinden om de dag door te komen, want ook volgens de huisarts was er niks met me aan de hand. Maar rond mijn zestiende werd de pijn steeds heviger. Zo erg, dat 
mijn huisarts 
me doorstuurde 
voor een echo.
Daarop was echter niets bijzonders te zien en er werd me aangeraden om 
aan de pil te gaan. Dat zou de pijn verminderen en ik zou geen eisprong meer hebben, wat ook een oorzaak kon zijn van mijn pijnklachten.’

Snel zwanger

‘Van mijn zestiende tot mijn negentiende ben ik aan de pil geweest en dat hielp inderdaad heel goed. Op een gegeven moment ging ik zelfs over op de prikpil: wat een verademing! Ik werd niet meer ongesteld, waarmee ook de klachten verdwenen. Inmiddels had ik ook een vriend. Het was altijd mijn droom om jong moeder te worden, dus toen we op mijn negentiende gingen samenwonen, stopte ik met 
de pil. Ik dacht dat het wel een tijdje zou duren voor mijn lichaam weer in balans was, maar tot onze verrassing was ik na drie maanden al zwanger. Erg snel, maar we waren hartstikke blij. Een kleine week later begon ik te vloeien.’

Zeven miskramen

‘Mijn verloskundige zei dat het een innestelingsbloeding kon zijn. Ik moest maar even afwachten. Ik ging om de vijf minuten naar de wc om te checken en uiteindelijk had ik echt bloedverlies. Ik kreeg een miskraam en was heel verdrietig, maar ik kon mezelf eroverheen zetten met de gedachte dat de vrucht waarschijnlijk een aanlegfoutje had. Al snel was ik opnieuw zwanger, maar ook de tweede keer ging het mis. En de derde keer. In totaal had ik zeven vroege miskramen waarvoor geen enkele verklaring leek te zijn. Na drie miskramen krijg je standaard een chromosoom- en bloedonderzoek maar daar kwam niets uit. Ik wilde zo graag een kind, maar om de een of andere reden lukte het niet. Mijn lichaam faalde in mijn ogen. Het deed niet wat het moest doen.
Omdat er geen reden werd gevonden waarom ik geen zwangerschap zou kunnen uitdragen, gingen we stug door. De achtste keer leek alles goed te gaan, ik was dolblij! Tot ik rond de zevende week ineens niet goed werd. Het koude zweet brak me uit en ik viel bijna flauw. Mijn vriend heeft me direct naar het ziekenhuis gereden. Daar bleek dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had: de foetus zat niet in mijn baarmoeder maar in mijn eileider, en door de groei van het vruchtje was mijn eileider gescheurd. Het is mijn redding geweest dat ik onwel werd, anders was ik doodgebloed. De nasleep hiervan was heel heftig. Ik kreeg een chemokuur om achtergebleven cellen van de foetus te doden. Daarna kreeg ik nog een aantal vroege miskramen. Na de elfde miskraam liep onze relatie stuk. Logisch, want ik leefde ondertussen in een soort bubbel, was alleen nog maar bezig met zwanger worden. Ik was echt geobsedeerd en heb onderschat wat dat met mijn ex deed.’

Buikpijnaanvallen

‘Eenmaal single ging ik niet opnieuw aan de anticonceptie. Ik moest niet denken aan een nieuwe partner en ik wilde geen hormonen slikken als het niet nodig was. Iets waar ik nu heel erg spijt van heb, want anticonceptie onderdrukt de groei 
van endometriose. Doordat ik destijds nog niet wist wat ik had, zijn mijn klachten 
veel erger geworden. Ik lag vaak in bed met hevige buikpijn en slikte aan de lopende band pijnstillers. Natuurlijk vroeg ik me 
af wat er met me aan de hand was. Maar omdat ik zo vaak ben onderzocht en er niets werd gevonden, schoof ik het maar op stress. Wat moet je anders? Mijn vriendinnen zeiden vaak dat ze het rot vonden dat ik zo’n last had van mijn menstruatie, maar echt begrijpen deden ze het niet.
Een jaar later leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hij had al een zoontje uit een vorige relatie, maar nadat ik hem had verteld hoe groot mijn kinderwens was, besloten 
we voor een kind van ons samen te gaan. Dat ging niet zomaar: elke keer als we seks hadden gehad, kreeg ik erna enorme buikpijnaanvallen. Ik lag dan als een balletje op bed te huilen en rolde alle kanten op 
van de pijn. Je kunt je voorstellen dat je seksleven er behoorlijk onder gaat lijden 
als je telkens helse pijn als ‘toetje’ in het vooruitzicht hebt. Regelmatig was de pijn zo hevig dat ik midden in de nacht naar de spoedeisende hulp ging, maar er was nooit iets gek te zien, behalve soms wat vocht in mijn buikholte dat ze nergens aan konden linken.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

banner