VIVA gaat elke week iets drinken met een leuke man. Deze week: acteur Teun Luijkx (28), die we kennen als Adam uit ‘A’dam en E.V.A.’ en die op de planken staat met de voorstelling ‘Angels in America’.
UIT VOLLE BORST
“Ik ben opgegroeid in Brabant, in Oerle, een dorp in de gemeente Veldhoven. Mijn ouders en twee zussen wonen daar nog, en veel vrienden van toen. Ik probeer eens in de paar weken langs te gaan. Dan gaan we naar ’t Stuupke, een van de cafés waar we vroeger altijd naartoe gingen. Vanaf een bepaald uur wordt de muziek harder gezet en mogen we meezingen. Met Hazes is het altijd raak, met Johnny Cash ook. Ik moet wel zeggen: het tempo waarop die vrienden drinken, dat kan ik niet meer aan. Na tien bier kan ik niet meer normaal met mensen praten.”
DE LEUKSTE AVONDEN
“Watten in je hoofd, het besef dat een paar hersencellen niet meer met elkaar kunnen praten en dan op zo’n dag dingen moeten. Dan denk ik: dit is zo stom, ik had het beter moeten plannen. Maar als ik niks hoef, vind ik het heerlijk om een kater te hebben. Sowieso hou ik ervan als de avond ineens uit de hand loopt. Dat je het helemaal niet meer verwacht, maar dat die nog komt en die nog, en het allemaal veel te gezellig is, en je veel langer blijft dan je wilde. Dat vind ik vaak de leukste avonden.”
HALF KNOCK-OUT
“Ik heb nooit ruzie als ik uitga. Eén keer ben ik geslagen, twee jaar geleden. Mijn beste vriend was erbij. We waren op vakantie in Thailand en gingen naar een club. De entree was duur, maar aan de bar zouden we een fles whisky krijgen. Wil de barman ons twee glazen geven! We waren boos en al best dronken, dus liep ik naar de bouncer om te zeggen dat we óf die fles óf ons geld terug wilden. Maar hij mompelde alleen: ‘Go away’. Ik bleef aandringen en zei dat ik dan naar zijn baas ging. Waarna hij me bij m’n keel pakte. Hij liet pas los toen iemand van boven aan de trap iets naar hem riep. Vast de manager, dacht ik. Ik wilde weer beginnen over die whisky en toen – pof, pof, pof – sloeg hij me drie keer op m’n neus! Ik ging half knock-out van de pijn. We zijn ergens anders heel veel gaan drinken. In het vliegtuig terug zat ik met een bont en blauw gezicht én de kater van de eeuw.”
TEKST SAN VAN DE VEN | FOTO’S ANKE VAN DER MEER
Delen