Tjitske Reidinga: ‘Ik droom regelmatig van een leven zonder werk’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 30 – 2016

De hele zomer luieren zit er voor Tjitske Reidinga niet in. Ze staat namelijk op de planken van het DeLaMar Theater met ‘In de ban van Broadway’. Toch zegt de 44-jarige actrice zelf: ‘Ik zou heel graag wat luier zijn.’

Interview: Jill Waas |
 Foto’s: Sjoerd Geuke

‘Lui’ is zo ongeveerhet laatste woord dat in
je opkomt als je het indrukwekkende cv van 
Tjitske Reidinga bekijkt. Ze ontpopte zich tot de leading lady van het DeLaMar Theater in Amsterdam en combineerde haar toneelwerk met film- en televisierollen, waarvan Claire uit ‘Gooische vrouwen’ natuurlijk de bekendste is. Daarnaast heeft ze een gezin met drie jongens. Dus nee, veel tijd om op haar lazy ass te zitten heeft Tjitske niet, al zou ze dat zelf soms wel willen. “Ik zou heel graag wat luier willen zijn en droom regelmatig van een leven zonder werk. De hele dag een beetje koken en met de kinderen zijn. Al weet ik dat ik mijn werk vreselijk zou missen, dus lang zou ik het niet volhouden. Maar ik ben niet zo’n type dat denkt: ik wil altijd het maximale uit mijn dag halen. Ik ben gek op liggen en vind niks heerlijker dan slapen. In die zin ben ik dus wel lui.”

Kom je deze zomer wel toe aan luieren?

“Zeker wel, ik neem altijd drie weken vrij, want ik wil niet de hele vakantie van de jongens aan het werk zijn. Omdat we in het voorjaar meestal naar een warm, exotisch land gaan, blijven we in de zomer in Nederland. Vaak gaan we naar het Betere Boerenbed, dat is chic kamperen bij een boer. We gaan dan lekker eten, fietsen, wandelen en zwemmen. Maar ik kan ook heel goed stilzitten. Ik ben niet zo’n moeder die voortdurend hutten aan het bouwen is en aardappelstempels maakt, ik denk dat ik wel onder het kopje ‘luie moeder’ val. Laatst ben ik vol schaamte de klas van de jongste in gelopen, omdat ik cakejes had besteld in plaats van zelf gebakken. Ik voelde me echt een Gooische vrouw toen ik met drie dozen Minions-cakejes binnenkwam. Niks uitgehakte komkommer met grapefruitstukjes en een noot voor de omega.”

Wat heb je naast ‘In de ban van Broadway’ nog meer op de planning staan?

“Ik ga hierna meteen door met een ander mooi stuk: ‘Other desert cities’. Een Amerikaans 
familiedrama, serieuzer en totaal iets anders. Ik verheug me daar ontzettend op. Voor DeLaMar doe ik twee producties per jaar, wat betekent dat ik voor andere projecten niet veel tijd heb. En eerlijk gezegd heb ik er ook niet zo’n zin in. Ik heb de kinderen door het co-ouderschap maar de helft van de tijd, en dan wil ik er gewoon zijn. Een paar jaar lang heb ik me rot gewerkt door theater te combineren met ‘Gooische vrouwen’. Dan sta je tot elf uur ’s avonds op de planken en word je de volgende ochtend om half zeven weer door een runner opgehaald. Daar bedank ik nu voor. Sowieso is er nog geen rol voorbijgekomen waarvan ik wakker heb gelegen omdat ik ’m heb afgeslagen.”

Je speelt een diva, maar je hebt zelf niets met glitter en glamour, toch?

“Volgens mij bestaan glitter en glamour hier helemaal niet. Het is een opening met champagne of gefotografeerd worden op een feestje met een goodiebag. Mensen die daar elke week staan, vind ik allesbehalve glamorous, eerder armoedig. Het wordt ook steeds erger. Kijk maar naar zo’n Kim Kardashian. Wat doet die nou behalve de hele dag haar reet oppompen en
foto’s van zichzelf maken? Dat druppelt ook door naar hier, glamour is helemaal niet meer gekoppeld aan kwaliteit. Ik vind dat diep treurig, al die mensen die zeggen: ik wil beroemd worden. Terwijl roem helemaal niks voorstelt, en eigenlijk is er ook niet veel aan.”

Die keerzijde van de roem heb jij ontdekt na je scheiding…

“Ja, dat was heel vervelend. Toen wisten de 
media me ineens heel goed te vinden. Ik ben 
helemaal niet iemand die feestjes afloopt, in quizzen en panels zit en ik heb ook niet de neiging om de hele dag mijn mening te ventileren, maar in die periode was ik echt de sjaak. Stond ik een half uur voordat ik het podium op moest in mijn kostuum en met mijn pruik op, en kreeg ik gewoon een sms van een redactielid van ‘RTL Boulevard’. En niet alleen ik, ook Peter (Blok, haar vriend, red.) en Vincent (Croiset, haar ex-man, red.) ‘Je kan maar beter ons bellen, want je moet toch ergens je verhaal doen,’ schreef zo’n redacteur dan, allemaal heel familiair, 
terwijl ik die hele persoon niet kende. Ze bleven ook maar bellen en berichtjes sturen, alsof zij iets heel goeds voor je doen. Terwijl wij alle drie dachten: waarom zouden we met ons verhaal naar buiten komen? Van wie moet dat? Twee jaar lang heb ik tegenover journalisten gezeten die allemaal toewerkten naar de vraag: hoe is het met Peter Blok?”

Hoe is het met Peter Blok? Geintje! Jullie 
spelen samen in dit stuk, hoe is dat voor jou?

“Ik vind het heel fijn. We speelden al lang voordat we iets kregen samen, dus dat verliep allemaal heel natuurlijk. In dit stuk staan we niet eens zo veel tegelijk op het toneel, maar ik vind het gewoon prettig dat je hetzelfde werkschema hebt en dus ook op dezelfde momenten vrij bent. En ik vind het leuk om met zijn tweeën naar 
het theater te gaan en na afloop lekker samen naar huis te fietsen.”

Droom jij net als je personage ook over Broadway of een ander project in het buitenland?

“Nee, ik heb eigenlijk nooit buitenlanddromen gehad. Tuurlijk lijkt het me geweldig om in een Woody Allen-film te spelen. Maar ik heb nooit gedacht, óók niet jaren geleden toen het nog kon: ik ga naar de nonnen om heel goed Engels te 
leren en het dan toch proberen. Als je de rollen daar zou omtoveren naar Nederlandse rollen, zijn ze helemaal niet zo spannend. Hier in het DeLaMar kan ik in geweldige stukken spelen 
– we lopen in Nederland behoorlijk voor op toneelgebied – en dat wordt echt niet interessanter als ik naar Londen of Broadway ga. Ik heb gewoon mijn eigen Broadway bij het Leidseplein.”

Je ziet er altijd supergoed uit. Wat zijn de 
momenten dat je lui bent qua looks?

“Je wilt me echt niet zien als ik Jacob ’s morgens de klas in breng, ik denk dat ik de slechtst verzorgde moeder ben. Ik ben totaal niet sportief, maar mijn truc is om een joggingbroek met gympen en een sportief jack – dat ik ooit heb 
gekregen bij ‘Gooische vrouwen’ – aan te trekken om de indruk te wekken dat ik daarna ga rennen in het park. Maar wat ik meestal doe, is thuis die joggingbroek weer uittrekken en terug in bed kruipen. Ik hou heel erg van kleding, maar niet voor negenen. En dan zie ik soms vrouwen die er helemaal pietje precies uitzien met hakken, B&B-crème en hun geföhnde haar. Ik ben weleens bang dat ik een 
ongeluk krijg op weg naar huis, omdat ik niet eens een beha draag.”

Voel je wel druk om er goed uit te zien en in shape te zijn in jouw vak?

“Nou, ik ben wel afgevallen de afgelopen vier maanden omdat ik het toneel weer op moest. Ik was door de moeilijke periode meer gaan eten. Als ik dan een stukje taart wilde, dacht ik: ik heb het al zwaar, dan ga ik daar niet ook nog eens op bezuinigen. Maar toen kon ik een heleboel kleren niet meer aan en vond ik het toch niet meer zo leuk. Bij mij werkt het zo dat ik al een eind kom als ik weer normaal 
ga eten en niet iedere dag die appelpunt neem. Ik volg geen hysterische diëten, eet gewoon koolhydraten en 
ga mezelf niets verbieden, want dan wil ik het juist. 
Ik geloof wel in Frans eten: alles in kleine porties. Niet een hele schaal friet eten, maar een handje, of een paar chipjes in plaats van die hele zak. Bij mij werkt dat goed.”

Is er iets waar je lui in bent waar je je zelf 
aan ergert?

“Dat sporten hè. Het zou op deze leeftijd wel handig zijn als je toch een beetje die sportieve drang hebt. Soms hoor je mensen zeggen dat 
ze het op een gegeven moment zo lekker gaan vinden dat ze er verslaafd aan raken. Dat punt heb ik nog nooit bereikt in mijn leven, ik vind 
al dat sportieve gesodeflikker vooral irritant.”

Heb jij het gevoel dat de rust in je leven 
eindelijk is teruggekeerd na een hectische 
periode?

“Ja, privé is het nu helemaal relaxed en fijn, 
eigenlijk kan het niet beter. Dat geeft mij heel veel rust in mijn hoofd. Ik ben door een zorge-lijke periode gegaan en ben heel erg gelukkig dat we het allemaal op een goede manier hebben overleefd. Om dat te bereiken, moet je wel ergens doorheen. Alle partijen moeten zichzelf een hele tijd opzijzetten en alleen maar als een soort mantra herhalen: de kinderen, de kinderen, de kinderen… Maar als ik zie hoe het nu gaat, dan is dat meer dan de moeite waard 
geweest. Ik ben over weinig dingen trots in 
mijn leven, maar hierover zeker wel. De nieuwe vriendin van Vincent is ook een heel goede vriendin van mij, dus we hebben nu een soort uitgebreide familie.”

Wat was het moment dat je dacht: het is goed?

“Ik was op reis toen een van de kinderen zei: ‘Ik vind het altijd zo vervelend om te zeggen dat jullie gescheiden zijn, want zo voelt het helemaal niet.’ Toen dacht ik: beter dan dit kan gewoon niet. We wonen allemaal dicht bij elkaar en omdat we alle vier acteren, hebben we verschillende tijden en projecten. Als de één zegt: ‘Kunnen ze een extra nacht bij jou?’ of: ‘Mogen ze nog een dag hier blijven?’ is dat nooit een probleem. Als ik soms hoor hoe dat bij anderen gaat, word ik daar heel verdrietig van. Los van alle narigheid heeft co-ouderschap ook voordelen. Je 
kunt weer eens uitslapen als de kinderen bij de ander zijn, en een gesprek afmaken waardoor 
je toch weer een beetje opgeladen bent als zij 
komen. En de tijd dat ze er zijn, geniet ik ook veel bewuster van hen.”

Je hebt eerder gezegd dat Peter iemand is die jou ook veel rust geeft. Heb je dat nodig?

“Peter is een grote boeddha, die laat zich niet gek maken. Hij is veel rustiger en gelijkmatiger dan ik ben, maar of ik dat nou echt nodig heb? Zonder redde ik me ook wel, haha! Maar ik moet zeggen dat ik na de ‘twister’ waar ik doorheen ben gegaan wel de rust koester in mijn leven. We zijn gewoon heel gelukkig, hebben het ontzettend fijn en ik heb op dit moment niet de 
behoefte om weer te gaan thrill seeken en 
bungeejumpen. Ik ben wel uitgestuiterd.”

Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «