Typhoon: ‘Vroeger wilde ik dominee worden’

typhoon

Zwart. Blank. Jong. Oud. Typhoon scoort bij iedereen. Toch blijft Glenn de Randamie (31) het liefst in zijn eigen bubbel. “Mensen zijn soms superheftig, dan trek ik me terug.”

Interview: Annemarie van Looij | Foto’s: Hannah Lipowsky

“Even ontbijten nog,” zegt Glenn bij binnenkomst in de Amsterdamse hotspot Rolling Rock Kitchen. Het is drie uur ’s middags. Hij haalt een bak kwark met noten en zaadjes uit een plastic tas. Dit is het ritme van Typhoon. Een ritme dat de afgelopen twee jaar, na het uitkomen van zijn album ‘Lobi da basi’, steeds sneller is gegaan. Met zijn slimme teksten, opzwepende beats en vooral zijn positieve houding verbindt de 31-jarige rapper uit Zwolle alle lagen van de bevolking. Zwart, blank, jong en oud: iedereen houdt van Typhoon.

Iedereen loopt met je weg. Ben je zelf een groepsmens?

“Ja en nee. Ik hoor bij de hiphop-community van Nederland, maar toch ook weer niet. Als puber gaf hiphop mij een deel van mijn identiteit. Net als grunge en punk dat deden voor anderen. Maar op een gegeven moment ontgroei je dat. Dan zie je dat bepaalde regels die zo’n community voorschrijft niet helemaal bij je passen. Van jongs af aan kan ik goed met verschillende mensen opschieten. Ik treed op voor een publiek van tienduizend man, maar het liefst ben ik gewoon op mezelf. Ik vind het leuk om met mensen te connecten, heb dat ook nodig. Maar mensen zijn ook superheftig. Dat maakt me soms asociaal in de letterlijke betekenis van het woord. Dan ben ik liever in alle rust op de boerderij waar ik sinds een tijdje woon, dicht bij de natuur.”

Is er in jouw leven ruimte voor de liefde?

“Ik ontmoet de meest geweldige vrouwen. Ik had al vijf keer getrouwd kunnen zijn, met kindjes en alles. Daar dagdroom ik vaak over. Om me heen zie ik mensen huizen kopen en kinderen krijgen. Mijn pad is anders. Het is ook een heftig leven voor die significant other. Ik heb steeds meer moeite met aandacht van vrouwen, ben achterdochtiger geworden: waar is het op gebaseerd? Ik hoor en zie dat mensen elkaar door mijn muziek gevonden hebben. Soms zie ik de vonk voor mijn neus overspringen bij optredens. Maar ik rij altijd alleen naar huis en ga alleen slapen. Ik geloof dat ‘zij’ op mijn pad komt als het zo moet zijn. En dan weet ik ook dat ‘zij’ de ware is.”

Jij hebt voor dit leven gekozen, wat is je missie?

“Die vraag houdt me de laatste tijd enorm bezig. Wat drijft mij? Met ‘Lobi da basi’ heb ik een fundament gelegd. Het klopt met wie ik ben. Vroeger wilde ik dominee worden, ik heb religiestudies gedaan. Maar dat is het niet voor mij. Spiritualiteit, het mens-zijn en zeggen dat het oké is dat we donkere kanten hebben, dat kan ik uitdragen. Eerder dit jaar had ik een optreden op Parkpop. Ik was net terug uit Los Angeles en had vier shows in twee dagen. Ik was gesloopt. Maar als je moe bent, kom je heel dicht bij de kern. Alle bullshit is eraf. Dus ik zei tegen het publiek dat het oké is om fouten te maken, om mens te zijn. Het is ook goed om af en toe lelijk te zijn. Ik zag iemand in tranen uitbarsten. Mijn missie is mensen te raken door mezelf te zijn.”

Het hele interview met Typhoon kun je lezen in VIVA 29. Je kunt het blad online bestellen of het artikel online lezen via Blendle