VIVA Redactioneel: Feminisme

Altijd al 
benieuwd geweest naar de hoofden achter het 
colofon? Wie nu echt VIVA maken? In VIVA Redactioneel vertelt elke keer een ander redactielid, van stagiaire tot adjunct-hoofdredacteur, iets over zichzelf en de nieuwste VIVA. Deze week: Kirsten Steenvoort, brand manager.

Feminisme en mannen: ironisch genoeg zou het een niet zonder het ander kunnen bestaan. Nog altijd is het actueel dat vrouwen minder verdienen in dezelfde functies als mannen, nog altijd bestaat sexuele intimidatie en nog altijd krijgen ambitieuze 
moeders scheve gezichten. En dus hoor je meer en meer over het ‘nieuwe feminisme’: de 4.0-variant.

redactioneel
Al kan hij best koken, een ik-doe-het-huis-man zal mijn vriend nooit worden.

Een paar jaar geleden bestempelde ik mezelf nog als een echte feminist: met een groot rechtvaardigheidsgevoel streed ik voor gelijkheid. Maar tegenwoordig bezorgt de term me op een merkwaardige manier kippenvel. Voor mijn gevoel behoort het woord een beetje tot het verleden. Anno 2016 zijn er vrouwelijke ingenieurs met succesvolle bedrijven (zoals VIVA400-winnares 
Nancy Klomp), willen sommige mannen af van hun macho-imago (kijk naar Géza Weisz op pag. 12) en heb je zelf de regie in handen als je liever een man dan een vrouw wilt zijn (pag. 36). 
In de liefde heb ik een zogenaamde ‘échte man’ gevonden. Die naar eigen zeggen overigens erg in touch is met zijn vrouwelijke kant. Maar eerlijk is eerlijk: hij zal nooit een ik-doe-het-huis-man (pag. 30) worden. Koken kan hij wel, maar stiekem vind ik het wel fijn dat het aanrecht ‘mijn terrein’ is. Trouwens: is het niet heel geëmancipeerd om toe te geven dat het best lekker is als een man je mee uit eten neemt?

Willen we het toch feminisme 4.0 noemen, dan is dat voor mij vooral het erkennen van genetische verschillen. Want zouden we niet gewoon moeten accepteren dat er mannen zijn die grappen maken over vrouwen en buitenspel? Net als dat we weten dat vrouwen kunnen huilen als ze boos en gefrustreerd zijn en dat een humeurige bui kan voortkomen uit hormonale toestanden. In hokjes denken is de zwakheid van een ander. Als ik bijvoorbeeld een opmerking krijg over mijn uitbundige vrijgezellenjaren, vragende gezichten zie als ik aangeef dat ik niet smelt als ik een baby zie, of op onbegrip stuit als het om mijn ambities gaat, denk ik: jammer dan. Feminisme is voor mij het claimen van je eigen pad, door vrouwen én mannen.

PS. Benieuwd hoe Nederland ervoor staat op het gebied van femi-nisme? Op pag. 22 vind je een opfriscursus vechten voor je rechten.