VIVA redactioneel: Paniekvogel

 

Altijd al 
benieuwd geweest naar de hoofden achter het 
colofon? Wie nu echt VIVA maken? In VIVA Redactioneel vertelt elke keer een ander redactielid iets over zichzelf en de nieuwste VIVA. Deze keer: Anne de Vogel, commercieel coördinator.

Een poster die ’s nachts ineens naar beneden klettert, een spin of het beruchte ‘we moeten praten’: angst komt in vele vormen. Zelf heb ik het met de tandarts. Totaal niet nodig en daar zit juist de crux. Het begint al bij het bellen voor een afspraak. Wordt er na één keer overgaan niet opgenomen? Laat maar dan, ze zijn er niet. Uiteindelijk komt er natuurlijk toch een afspraak. Onderweg daarnaartoe denk ik: als ik nu val, heb ik een legitieme reden om de afspraak te missen. Aangekomen in de wachtruimte zit ik in die klinische lucht van pure angst en kijk ik melancholisch naar buiten. Ik verlang terug naar de tijd dat ik geen tandartsafspraak had. Ik besluit voortaan extra te genieten van de dagen zonder tandartsafspraak.

Laatst werd mijn verstandskies verwijderd door een kaakchirurg. Mijn ziekenhuisjasje trilde van mijn op hol geslagen hartslag. Nog nooit heb ik zo de neiging gehad om de intercom in het ziekenhuis te pakken en over de poli kaakchirurgie te schreeuwen: ‘Dames en heren, uw attentie voor een mededeling alstublieft: VERTREK NU HET NOG KAN!’

Ik ben me er overigens wel van bewust dat deze angst voor de tandarts erger is dan de behandeling zélf (ik heb namelijk een fijne tandarts en een prima gebit) en ik heb er gelukkig dan ook maar sporadisch last van. Mijn bangigheid is dus niet te vergelijken met een echte fobie, waarbij je hele leven beheerst wordt door een angst.

Toen ik zonder kies de ziekenhuisbehandelkamer uit kwam, zat er een zenuwachtige vrouw in de wachtkamer. Behulpzaam zei ik tegen haar: ‘Wrrggwag wrrgarwu wggrrwa.’ Zonder verdoving en watten in mijn mond zou dit hebben geklonken als: ‘Wees gerust, het valt mee.’ Dankbaar knikte ze me toe.

Je kunt VIVA 32 online bestellen. of lees het nummer via Blendle.