Altijd al benieuwd geweest naar de hoofden achter het colofon? Wie nu echt VIVA maken? In VIVA Redactioneel vertelt elke keer een ander redactielid, van stagiaire tot adjunct-hoofdredacteur, iets over zichzelf en de nieuwste VIVA. Deze keer: Babs Jansen, Trafficer Tekst.
Heerlijk, zo’n lunch op zondag met een groep vriendinnen. Onderuitgezakt de kater wegeten, en we zijn de moeilijksten niet, dus dat gaat onder het genot van een borrel. Ook op het moment dat de rekening komt, blijft het gezellig: die wordt gewoon gedeeld door zeven. Geen gezeik. Maar ik weet dat dat bij veel vriendengroepen anders verloopt. Vriendin A. drinkt niet en heeft twee frisjes op, tegenover vriendin B., die er wel pap, eh, wijn van lust. Gevolg: discussie geopend.
Herkenbaar? Uit onderzoek blijkt dat de balans tussen geven en nemen in vriendengroepen enorm belangrijk is, maar erover praten durven we eigenlijk niet (check pag. 24). Zelf ben ik niet zo’n big spender. Al zes jaar woon ik via een antikraakregeling, wat wil zeggen dat ik al die tijd torenhoge huurtoestanden heb weten te ontwijken (ultieme budgettip!). Daardoor hou ik, net als de vintagejagers in deze VIVA (pag. 38), geld over voor écht belangrijke zaken, zoals tweedehandskleding. Het liefst struin ik urenlang over vlooienmarkten, maar ook in de kringloopwinkel vind ik regelmatig een pareltje. En niet omdat ik een krent ben, maar omdat ik nou eenmaal liever unieke dingen zie of koop. Een geweldige plooirok van iemands overgrootmoeder overnemen, wonen in een oud klaslokaal, shinen in tweedehandssneakers die ik online kocht (waarna ik nog een berichtje kreeg met de vraag of ik ze wel een goed tweede huis zou bieden): fantastisch!
Helaas ben ik geen geld- bewaker: schaar mij maar in de categorie ‘schatzoeker met een gat in haar hand’. Want een enorme pre aan het besparen van die knaken, is dat menige horecagelegenheid weer kan worden gespekt. “Jongens: dit rondje is van mij!”
Delen