Viviannes editorial: Beste single man

Er moet me iets van het hart. Dat hele ‘emancipatie’-ding bij vrouwen? Dat is waanzinnig goed voor onze streetcred, maar de waarheid is dat we daar verdomde selectief in zijn. Of wacht, laat ik vooral namens mezelf spreken. Want misschien ben ik wel de uitzondering, en snapt de rest van Neerlands vrouwvolk prima waarom jullie op tamelijk ongewenste momenten plots met ons meestreven naar gelijkheid. Uit onderzoek van VIVA onder de Nederlandse single man blijkt namelijk dat ruim veertig procent verwacht dat de rekening van een eerste date gesplit wordt, of zelfs: door de vrouw wordt betaald. Wat is dat nou?! Waar is de romantiek? Waar is de hoffelijkheid van – kennelijk – vervlogen tijden? Waar komt de aanname vandaan dat we op dát moment; vlak nadat we zijn verdronken in elkaars ogen, vlak nadat de rupsen ontpopt zijn tot fleurige vlinders, ineens de dringende behoefte voelen op te komen voor onze emancipatoire rechten?! Natuurlijk flashen wij vrouwen onze creditcards tegenweurdig dat het een lieve lust is. En natuurlijk is zo’n dinertje aftikken voor velen van ons peanuts. Daar gaat het niet om. Sterker nog, waarschijnlijk staan we erop onze portemonnees te trekken bij de volgende date. Maar dat is het ding: dat doen we dan zelf. Emancipatie is net zoiets als ongesteld zijn. Wíj mogen het als reden voor bijvoorbeeld onredelijkheid aanwenden, maar don’t you dare – beste man – het o-woord te bezigen als we een keer een conflict hebben. Dat geldt voor emancipatie dus ook, nou ja; in elk geval bij ondergetekende. Zo kan ik prima zelf met boormachines overweg, weet ik heus wel hoe ik de olie van mijn bolide moet verversen, ben ik sterk genoeg om met verhuisdozen te sjouwen en kan ik een luxe etentje voor twee prima missen. Maar soms vind ik het fijner op dat soort momenten gewoon even een treetje lager op mijn emancipatieladdertje te staan en jou, waarde man, vooral de kans te geven die traditionele oervent uit te hangen. Niet omdat ik écht een hulpeloos vogeltje ben, maar wel omdat die illusie soms prima is. Want lieve man, in the end willen wij vrouwen nog steeds veroverd worden. Dromen we van ridders en bicepsen en… en… Barry Atsma. Nu kan Barry wel een potje breken, maar als hij als single man ook bij die veertig procent hoort die met een veelbetekenende blik naar mijn pinpas staart, komt er toch een minnetje achter zijn naam. Zo. Dat zat me dwars. Of misschien ben ik wel gewoon ongesteld.

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher