Viviannes editorial: De buur op

O, o, wat heb ik me vaak zitten verkneukelen over die heerlijke burenruzies die enkel en alleen nog beslecht kunnen worden door De rijdende rechter. Dat keurige mannetje dat elk geschonden recht van overpad, kliko-dilemma & losgeslagen coniferenstress beëindigt met een afgemeten ‘En daar zult u het mee moeten doen.’ Héérlijke tv! Want serieus: wie laat het nou zover komen?

Inmiddels kan ik je uit ervaring vertellen dat zoiets je o-v-e-r-k-o-m-t. Want ook ik, de rationaliteit en redelijkheid zelve (vind ik), ben ooit beland in een heus schuttingconflict. Geen kwestie van: “Zeg buurman, uw schutting staat een beetje scheef,” maar meer een – ik citeer – “Waag het niet om hier aan te bellen, koleretyfustrol, want ik sta niet voor mijn man in.” Ik stond ook niet voor haar man in en heb dus ook maar niet aangebeld. Wel heb ik brieven geschreven, vol vriendelijke zinnen of we er toch niet alsjeblieft samen uit konden komen. En toegegeven: toen dat niet mocht baten, heb ik me verlaagd tot een jurist die in opdracht van mij de meest nare afrastering-gerelateerde dreigementen op mijn buren afvuurde. Het hielp niets. Mijn buren leden aan een niet meer in te dammen territoriumdrift en mijn tuinpad werd daarvan de dupe.

Het stomme was dat ik eigenlijk niets met de burenruzie te maken had. Buurman A had mot met buurman B en mijn tuinpad, gelegen tussen beide kemphanen, was als Zwitserland. Hartstikke onpartijdig, maar hopend op een rustig voortbestaan. Nu vond buurman A – die mijn tuinpad ook mocht gebruiken – dat buurman B zijn hek toch zeker een paar centimeter te ver op mijn paadje had staan. En daar had A met zijn breed getrainde lijf last van. Of B zijn schutting even heel snel kon verplaatsen. Nu is buurman B een type dat nogal op zijn strepen gaat staan. Dus als A niet heel snel zijn ‘muil’ zou houden, zou hij niet alleen overgaan tot het ‘verbouwen’ ervan, maar zou hij óók zijn schutting nog verder op mijn paadje plaatsen. Ik probeerde de boel te sussen – schriftelijk inderdaad, want ik was een beetje bang voor de potentiële gevolgen voor mijn eigen gebit. Maar hoe harder ik dat probeerde, hoe bozer buurman B werd, waardoor buurman A – iets minder redelijk – weer verhaal ging halen. Wat leidde tot nachtelijke dreigementen en uiteindelijk tot een gang van B naar de Gamma, alwaar hij een gloednieuwe schutting kocht en die, jawel hoor, zo’n beetje midden op mijn tuinpad plaatste. Buurman A had zijn interesse in de ruzie ineens verloren en ik zat er mooi mee. Want de rekening, die kreeg ik. Ergens midden in de schuttingterreur had ook B een jurist in de arm genomen en die vond dat ik net zo goed ‘genoot’ van de prachtige nieuwe schutting naast (of op, daarover werden we het niet eens) mijn tuinpad. Mijn jurist ging daar weer tegenin en uiteindelijk zijn we geëindigd in een (tuin)patstelling. Heel even overwoog ik zelfs ‘De rijdende rechter’ in te schakelen, maar besloot net op tijd dat ik liever voor een misplaatste schutting stond, dan voor schut op tv.

PS. Meer gênante, lieve of bizarre burenverhalen lees je in VIVA 30 (hier te bestellen). Zoals: ‘Hij komt klaar als een luchtalarm.’ Nee, daar hebben die van mij dan weer geen last van.

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher