Viviannes editorial: Idyllisch strandhutje

Sinds een paar jaar ben ik groot fan van AirBNB. Voor elke vakantie, zakenreis of wat dan ook waarvoor ik een bed nodig heb die niet in mijn slaapkamer woont, wend ik me eerst tot het platform waar iedereen zijn of haar huis, hut, camper, hangmat of kamer te huur aanbiedt. Het brengt me op de gaafste plekken tegen ook nog eens een prima prijs. Zo logeerde ik al in een beachhuisje in het Texaanse Port Aransas, in een stadsappartement midden in Dallas, in een hippieschuur in Austin en in een houten huisje midden in de rijstvelden van Ubud. Voor nooit meer dan zeventig euro per nacht.

Maar mijn mooiste AirBNB-vondst moest nog komen. Ik had een idyllisch strandhutje op palen gevonden op het prachtige mini-eiland Gili Meno. Man, wat was ik trots op die ontdekking. Elke ochtend zouden we wakker worden van het geluid van de zee, de bamboe deuren openslaan en niets dan schuimende golven zien. En dat voor maar – tromgeroffel – negentien euro per nacht!

Vol verwachting en zwaar bepakt gingen we op zoek naar het hoogtepunt van ons verblijf in Indonesië. Na zo’n drie kwartier wandelen en na steeds meer afslagen die ons gek genoeg steeds verder landinwaarts stuurden, vonden we eindelijk ons hutje. Maar dat ‘idyllische strandhutje op palen’ bleek iets minder idyllisch, niet echt ‘strand’ (eerder crappy achtertuin), maar in elk geval wel een hutje en er waren inderdaad ook palen. Maar er was al een bewoner… Een muis die ons vanaf het midden van ‘ons’ bed op zijn achterste pootjes agressief toe krijste dat hij er het eerst was en zeer op zijn privacy gesteld was. Althans, zo klonk het. Stomverbaasd bekeken T. en ik het schouwspel. Beiden zijn we niet echt bang voor muizen, maar we zijn de schrikachtige Nederlandse soort gewend, die je hooguit voorbij ziet schieten als je hem op heterdaad betrapt. Maar dit beestje was van een ander kaliber. Met wilde pootgebaren en zijn kopje woest in zijn nek slaand om zijn piepen kracht bij te zetten, leek hij absoluut niet van plan zijn palenhut aan ons af te staan. Romantisch met zijn drieën naar de zonsondergang kijken dan? ‘Hell no!’ fulmineerde het kreng. Wat we niet aan het woord ‘privacy’ begrepen, beet het woeste dier ons toe. T. en ik keken elkaar aan, sloten het deurtje weer, lieten de muis mopperend achter en meldden ons van de weeromstuit bij het luxueuze Mahamaya. Niet zomaar een hotel, maar een paradijs, volgens de naam. En zo was het. Fuck die negentien euro, die muis, die nepstrandtoko en voor één keertje AirBNB erbij: wij hebben vakantie.

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher

VIVA 25 ligt woensdag in de winkel! Online bestellen kan hier.