Viviannes editorial: Jongeheren

VIVA5Goed. Hoe kleed ik dit nou een beetje in? Nou, het zit zo: de laatste tijd vliegen de piemels me om de oren. Digitale leuters wel te verstaan, en nee: ik ben er niet naar op zoek. Het overkomt me. Echt waar. Het begon allemaal met een terloopse opmerking van collega Tamira. Ze had het over de app WeChat, en ik moest schoorvoetend toegeven dat ik ’m nog niet kende. Een afgang van jewelste, want ik zít op apps. Wat zeg ik? Mijn leven hangt aan elkaar van apps. Maar WeChat maakte daar nog geen onderdeel van uit en dat zat me dwars. Het idee is ook zo aimabel: je schudt met je telefoon en wordt dan automatisch gekoppeld aan mensen die precies op dat moment ook met hun smartphone shaken. Nu ben ik een sucker voor serendipiteit dus dat klonk als een app naar mijn hart.
En zo ging ik vrolijk aan de chat met een gezellig ogende Chinees. Na de formaliteiten (‘How r u?’ – afkorten blijkt beter voor je street cred) stond ik ineens oog in oog met zijn, eh, eenoog. What happened?! Meneer liet zomaar zijn broek op zijn enkels zakken, terwijl ik daar toch echt geen aanleiding toe had gegeven. En hij was bepaald niet alleen in zijn voorkeur voor naaktchatterij. Ook ene Jack vroeg na wat koetjes en kalfjes of ik zijn sjakie wilde zien. En dan Mohammed! Die vroeg überhaupt niets maar stuurde meteen een foto van zijn zaakje in eh… andermans zaakje. Ik bleef na elke close encounter in verwarring achter…

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher