Viviannes editorial: Konijn

“En wat denk je? Terwijl ik net het eh… anker van mijn matroos te water liet, kwam mijn huisgenoot binnen. Ze keek recht mijn haven in!”
Het is maandagochtend negen uur en ik sta met een van de VIVA’s in de rij voor een shotje cafeïne. Nog voor de eerste broodnodige koffie vertelt ze hoe ze dat weekend verkleed als konijn een matroos aan de haak had geslagen. En het was niet bij de zeebonk gebleven. Ze had die ene (‘je weet wel, die leuke’) festivalganger van een paar weken geleden de nacht ervoor ook in haar loveboat toegelaten.
Stiekem gluur ik naar de cappuccinoman die doet alsof hij waanzinnig geconcentreerd bezig is met zijn melkschuimfiguurtjes. Ik vermoed dat de man nu net als ik zijn weekend evalueert met een concluderend ‘ontiegelijk saai’. Dat doen we tenslotte allemaal als Konijn haar weekend samenvat. “En toen kreeg ik gisteravond ook nog een sms’je van twee bizar knappe Argentijnen die voor een overboekt hotel stonden. Die heb ik toen maar bij mij laten slapen.” Ik kijk haar ongelovig aan. “Nee nee, ik heb zelf ergens anders geslapen. Ja hallo?! Ik was hartstikke brak.”
De koffieman maakt drukke bewegingen met zijn melkkannetje.
Ik overweeg te roepen ‘Make it a double, vriend, en doe er een infuusje bij!’ Inmiddels snak ik naar een bakkie troost. Want terwijl Konijn de matroos zeebenen bezorgde, had ik voor de zoveelste nacht op rij plafonddienst. Ik lijd namelijk aan vlagen van slapeloosheid, die zonder enige aankondiging ineens de kop op kunnen steken. De nacht wordt dan mijn grootste vijand. Ik wens de uren voorbij en hoop vurig dat het half zes is als ik op de wekker kijk. Half zes is oké. Half zes is acceptabel. Maar dat is het nooit: het is altijd pas een uur of drie. Als mijn wekker dan eindelijk van zich laat horen, stuntel ik met mijn verkeerde been het bed uit. In mijn badkamer schrikken Helena Rubinstein, Mac, Yves Saint Laurent en ik zich de tering bij het zien van het setje aandachtsgeile, donkerpaarse klootzakjes onder mijn ogen. En we weten alle vier dat we heus weer een poging gaan doen, maar dat die zwemvesten zich nooit weg laten schminken.
Terwijl Konijn me nog een foto van een zwoel kijkende Argentijn laat zien, kucht de koffiemeneer discreet en schuift ons twee cappuccino’s met volmaakte melkhartjes toe. En daarmee heeft hij het voor elkaar. Hij heeft de dag geopend zoals niemand anders het had gekund en laat daarbij voor even alle matrozen, Argentijnen, festivalgangers en zelfs de slaap achter zich.

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher