Viviannes editorial: Lekker genietsen

“En toen zei ze: ‘Helemaal niets. Ik heb alles al bereikt in mijn leven’.” Peter kijkt me met grote ogen aan. De blik van onze directeur is vol vuur en onbegrip. We zijn op Vlieland met zo’n vijftig managers van VIVA’s uitgeverij en de opperbaas vertelt vol afschuw over een gesprek dat hij niet lang geleden met een vrouw van ongeveertig voerde. Hij had haar gevraagd wat ze nou nog écht wilde bereiken in haar leven, en wat bleek…? Ze was perfectly happy. Er kwam niets, nada, noppes in haar op om nog na te jagen. Iets wat hij en ik  ̶  beide rete-ambitieus en altijd op zoek naar meer, beter, sneller en slimmer  ̶  absoluut niet begrijpen. Ik verzucht nog dat het toch ook wel benijdenswaardig is om zo’n oprecht gevoel van tevredenheid te ervaren, maar Peter schudt meewarig zijn hoofd en blijft bij zijn conclusie: het is tragisch om al rond je veertigste dromeloos te zijn.

En daar, op dat moment was ik het met hem eens. Maar hier aan mijn VIVA-bureau weer terug in ontnuchterend Hoofddorp herkauw ik ons gesprek. Zou er een kans bestaan dat ik ooit net als Peters gesprekspartner oprecht kan beweren dat ik ‘klaar’ ben, bereikt heb wat ik wilde bereiken?

Ik kan me er weinig bij voorstellen. Al in mijn kindertijd nam ik mijn vaders aanmoediging-met-een-knipoog ‘Allemaal tienen, hè?!’ nogal letterlijk. En als ik te lang geen concreet volgend doel heb in mijn carrière, word ik onrustig. Nee, de dag waarop mijn horizon mijn achteruitkijkspiegel is geworden, jaagt me serieuze angst aan. Ik ben veroordeeld tot een levenslange ratrace met mezelf, en daar vaar ik vooralsnog wel bij. Eerlijk is eerlijk: de groeiende bankrekening die daarbij hoort, is een tamelijk belangrijk onderdeel van dat welvaren. De schaamteloze hoeveelheid high heels en jurkjes in mijn walk-in-closet kunnen een hoop stressmomenten namelijk aardig relativeren.

En tóch las ik met enige afgunst het verhaal van journalist Renée Lamboo-Kooij (pagina 26). Zij besloot op een dag te kappen met die zucht naar meer. Ze werkt alleen het geld bij elkaar dat ze nodig heeft om rond te komen en verder doet ze vooral niets. Of eigenlijk: ze is aan het geniet(s)en. Ze is niet de enige. Neem nou Marije (38) die heel bewust maar 850 euro per maand binnen harkt en dat prima vindt. Geld voor een smartphone met internet heeft ze niet (bij de gedachte alleen al breekt het zweet me uit), maar ze heeft wel zeeën van tijd. Iets waaraan ik dan weer een chronisch gebrek heb. En dat is een keuze, want zoals Renée treffend schrijft: met een leeg verlanglijstje is een lege agenda zo geregeld. Naar dat laatste zouden mensen als Peter en ik op zijn tijd waarschijnlijk nog best kunnen streven. En precies daar gaat het bij ons mis: bij streven. Een werkwoord.

Vivianne Bendermacher, Hoofd Content
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher