Viviannes editorial: Mijn moeder

viviannes editorial

Ik moet een jaar of twee/drie geweest zijn en mijn broer, die twee jaar ouder is, zat midden in zijn ontdekkingsfase. Waterverf is voor softies, moet hij gedacht hebben. En dus heeft de kleine man levensgevaarlijke capriolen uitgehaald om de pot schoolbordenverf te bemachtigen. Mijn moeder had de gitzwarte, superdekkende verf uit voorzorg op de hoogste kast in het huis gezet, maar broerlief was niet voor een gat te vangen. Geen idee hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, maar niet lang daarna liet hij trots zijn net vervaardigde kunstwerk aan onze moeder zien. Hij had zijn slaapkamer omgeturnd in een Gothic-hol avant la lettre. Maar toen kwam de pièce de résistance… “Kijk mama, Zwarte Piet!” riep de kleine Van Gogh euforisch. En niet zomaar een Zwarte Piet. Nee nee, dit was een 3D-exemplaar. En het lijdend voorwerp, dat was ik. Van top tot teen zat ik onder een dikke laag schoolbordenverf. Wat is er toen door mijn moeder heen gegaan? Geen idee. Wat het ook was, ze liet het niet merken. Ze stalde mijn broer vriendelijk doch doeltreffend bij de buurvrouw en fietste (!), bij gebrek aan auto, met mij naar het ziekenhuis. Mijn moeder als volleerd crisismanager.

Het grootste deel van mijn jeugd ging ze als alleenstaand moeder door het leven. Maar het moederschap nam ze bloedserieus. Haar kinderen zouden worden grootgebracht met de normen en waarden die zij belangrijk vond. Wat me daarvan het meest is bijgebleven? Je kunt altijd dingen delen. Zelfs als je even niets te geven hebt, is er altijd nog de warmte van je huis. En zo stond ons huis altijd open. Open voor mensen die hun hart moesten luchten, open voor speelkameraadjes en ook: open voor de vele huisdieren die mijn broer en ik overal vandaan wisten te halen. Zo waren er Pukkie 1 tot en met 4: kale zalmkleurige vogeltjes die uit hun nest waren gestoten. Mijn broer en ik konden het niet over ons hart verkrijgen de beestjes te laten liggen en dus moesten ze mee naar huis. Waar op dat moment overigens ook al drie katten (die gedumpt waren bij een manege), een hond (mishandeld door zijn vorige baas), een cavia, een konijn en Pietje de parkiet woonden. Daar waakte mijn eigen Moeder Theresa ‘s nachts over de arme vogeltjes, maar het mocht niet baten. De Pukkies belandden met een liefdevol geknutseld kruisje met de tekst: ‘Hier rusten Pukkie 1, 2, 3 en 4’ in de tuin.

Mijn moeder: de vrouw met het hart waarin altijd meer ruimte is voor de ander dan voor zichzelf. Misschien is dát wel de essentie van het moederschap.

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher

VIVA 19 ligt woensdag in de winkel! Online bestellen kan hier.