Viviannes editorial: Ontboezemingen

Zestien jaar was ik, en het eerste wat de vader van mijn nieuwe vriendje te zien kreeg, waren… mijn borsten. Met een keurende blik keek hij naar de twee fiere kenmerken van mijn net ontloken vrouwelijkheid. Na een korte stilte mompelde hij “Het is me toch wat” en begon terug te tellen vanaf tien. Ik heb ‘vijf’ niet meer meegekregen. Vriendjes pa was anesthesist en hij had de eer me, tijdens wat ook meteen onze eerste kennismaking was, onder narcose te brengen. Ik had namelijk een enorm gezwel in mijn borst, en hoewel goedaardig moest het ding eruit. Als ik er nu aan terugdenk, moet dat een heel heftig moment zijn geweest voor een puber. Maar toentertijd was ik vooral bezig met de bizar ongemakkelijke first impression die ik op mijn potentiële schoonvader maakte.

Na de operatie werd het er al niet veel beter op. Het ging uit met vriendjelief, schoonvader heb ik nooit meer gezien en een klasgenoot attendeerde me op het feit dat een van mijn pronte jongens letterlijk een flinke deuk had opgelopen. Gelukkig herstellen puberborsten zich snel en nu, zestien jaar later, ben ik verdomde trots op het bescheiden bosje hout voor mijn deur.

Elles (30) beschrijft op pagina 30 hoe zij haar ‘vriendinnen’ moest inruilen voor twee veilige ‘nieuwe tieten’. “Mijn borsten vormen nu in elk geval geen gevaar meer voor mij en m’n gezin,” vertelt ze, en dat raakt me diep. Ik vind het fantastisch dat zij en twee andere dragers van het BRCA-gen in borstkankermaand oktober bij ons hun verhaal willen doen. Want ja, we kennen allemaal het verhaal van Angelina Jolie die haar borsten preventief liet weghalen, maar ook dichter bij huis, bij vrouwen als jij en ik, is het soms de harde realiteit. Dát is waar VIVA voor staat: échte verhalen van échte vrouwen. Bij ons heb je niets te verbergen. En daarom begon ik mijn allereerste editorial in VIVA, als kersvers Hoofd Content, met een verhaal dat ik eigenlijk nooit meer verteld heb. (Ik bedoel: met je blote jetsers oog in oog staan met de vader van je scharrel – ik heb betere momenten gekend.)

Niet alleen in dit tijdschrift staan we voor die echte verhalen, ook online blinken we erin uit. Elke maand weten miljoenen (!) vrouwen ons forum te vinden, voor goede gesprekken, ongezouten meningen en het doorbreken van taboes. Is voor het zingen de kerk uitgaan een goed idee (lees meer op pagina 44 én praat mee op het forum), en wat moeten we nou met die superfoodhype (online een hot topic én te lezen op pagina 24). Ja, lieve lezer, ik kan met recht zeggen dat ik retetrots ben om aan het hoofd te staan van VIVA. Ik zeg: viva VIVA! En eh, zie ik je online?

Vivianne Bendermacher, Hoofd Content
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher

PS Ik ben trouwens ook waanzinnig trots op ons team. Check pagina 80 en doe mee!