Viviannes editorial: Pronte jongens

Mijn ‘wat moet ik vandaag in vredesnaam aantrekken’-stress begon al vroeg. Als meisje van een jaar of acht kon ik al dwepen met zes verschillende jurkjes, omdat ik écht geen keuze kon maken. Want voelde ik me vandaag wel ‘rood jurkje’? Of verkeerde ik toch meer in een blauwe gemoedstoestand? Hoewel, dat soort filosofische gedachten zal ik er als achtjarige misschien niet bij hebben gehad. Maar de oplossing dacht ik zomaar op een dag wél te hebben.

Ik zie mezelf nog in mijn kamer staan, met een stapel kleding om me heen. Volledig gefrustreerd door onbeholpen keuzestress. Ik besloot als een feministe avant la lettre: dit nooit meer! – compleet met klein vuistje in de lucht – en liep spiernaakt de trap af om met geheven hoofd de woonkamer te betreden. Neusje omhoog en zeker van mijn zaak deed ik het statement: “Ik kon niet kiezen, dus ik doe vandaag lekker géén kleren aan.” Wat voelde dát bevrijdend. Het was helaas van korte duur, want zowel mijn broer als mijn moeder keken me met grote ogen aan. Broerlief begon te schaterlachen en mijn moeder zei met haar meest diplomatieke stem: “Nou, trek toch maar wat kleren aan, lieverd. Want dit gaan we dus niet doen.” En daarmee werd mijn naaktloperij vakkundig de kop ingedrukt. Ik weet nog dat ik me van het ene op het andere moment schaamde, en blozend van top tot teen afdroop om een willekeurig jurkje uit de stapel te vissen (weg keuzestress, dat dan weer wel). Mijn preutsheid was geboren en is nooit meer weggegaan. Als jonge twintiger heb ik nog op een blauwe maandag topless liggen zonnen, maar dat was meer een activistisch statement – ‘O, jazeker trek ik mijn topje uit, hóu me maar eens tegen!’ – dan een relaxte daad. Daar lag ik dan, met een ontzettend gespeelde ‘lak aan alles’-houding terwijl ik eigenlijk helemaal geen lak aan alles had. Ik was me waanzinnig bewust van mijn borsten die daar zomaar nakend en kwetsbaar te begluren waren.

Maar waarom eigenlijk? Wat is toch het taboe van de vrouwenborst? En wanneer is dat ontstaan? Want zoals VIVA’s Fleur in VIVA 29 schrijft, in haar zoektocht naar een verklaring voor deze relatief nieuwe preutsheid: ‘Vroeger telde je op een stranddag meer borsten dan bovenstukjes’.

Inmiddels zijn mijn pronte jongens al jaren niet meer publiekelijk geëtaleerd. Ik kan beter ontspannen met keurig bedekte exemplaren. Maar op het moment dat er een nieuwe golfbeweging ontstaat van niet-activistische vrouwen die hun topjes aan de wilgen hangen: ik doe mee!

Vivianne Bendermacher, hoofdredacteur
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher

VIVA 29 ligt woensdag in de winkel! Online bestellen kan hier.