Viviannes editorial: Vlakspoelpot

“Vroeger… deed je dat heel anders.” Wat haat ik dergelijke zinnen. Het maakt je zo oud. En toch was dat het eerste wat in me opkwam, toen ik las over exaholics.com (deze week in VIVA): een online zelfhulpgroep voor zij die gedumpt zijn. Of gedumpt hebben, maar niet over hun ex heen kunnen komen. In 12 stappen kick je daar anoniem van je ex af. In mijn tijd (oh dear…) had je daar maar één stap voor nodig: de rebound. De stomende onenightstand die je weer vrouw deed voelen. Die je de ochtend erna met geheven hoofd het pand liet verlaten, klaar om het single-schap overtuigd te vieren. Na jaren dezelfde man met wie je in de genadeloze broer-zusval was gelopen, die zonder gêne in jouw aanwezigheid boeren en scheten liet, was begeerte de enige oppepper waarnaar je bewust of onbewust snakte. De bevestiging dat je nog steeds verdomde goed in de markt ligt. Ach ja, de rebound. Zo ging ook ik jaren geleden op zoek naar mannelijke bevestiging. En die kreeg ik. Na weken van lieve berichtjes was het moment daar. Mijn relatie was op de klippen gelopen en mijn vriend-van-een-vriend-bewonderaar ging mij daar overheen helpen. Al liep het anders dan verwacht… Onder het mom van ‘samen film kijken’ toog ik naar zijn huis. Dressed to impress en gewapend met een verborgen, maar waanzinnig spannend lingeriesetje ging ik op oorlogspad. De spanning was om te snijden en de minnaar-to-be was duidelijk hypernerveus. Klamme handjes en stamelend opgediste koetjes en kalfjes mochten de pret vooralsnog niet drukken: ik was on a mission en heus bereid daar doorheen te prikken. Terwijl de man tot jongetje smolt en besloot nog een ‘moed-wijntje’ in te schenken, sloop ik met mijn mobieltje richting toilet om daar stiekem mijn beste vriendin een update te texten. Nu is het voor deze anekdote belangrijk te beseffen dat je twee soorten toiletten hebt: het zogenoemde diepspoeltoilet, waarbij elke boodschap meteen in een geurverslindend poeltje water valt, en de vlakspoelpot waarbij elke verse lozing eerst nog even op een plateautje bewonderd kan worden door de voormalig eigenaar. ‘Mijn’ lustobject had het laatste exemplaar en blijkbaar was de arme vent van pure zenuwen vergeten zijn bruine worp vaarwel te wensen. Daar stond ik dan, oog in oog met het meest aardse ongenoegen van de mens. Het laatste waarmee een dame met een onenightstand-missie geconfronteerd wil worden. Blijkbaar. Poept. Mijn. Minnaar. Ik was meteen genezen. Niet alleen van mijn naïeve rebounderij, maar ook van mijn ex. Voorlopig was ik perfectly happy met alleen mezelf. Ik trok de wc door, mijn jas aan en de voordeur achter me dicht.

Vivianne Bendermacher, Hoofd Content
vivianne@viva.nl
twitter.com/vbendermacher