De waardering krijgen die je verdient: zó kom je voor jezelf op op de werkvloer

voor jezelf opkomen

Dat je wéér niks hebt gezegd tijdens de vergadering. Of niet vroeg om loonsverhoging toen je de kans had. Hoe stop je met jezelf wegcijferen op je werk en krijg je de waardering die je verdient?

Het leek een doodgewone maandagochtend op de burelen van de modeglossy waar ik werkte. Vieze automaatkoffie, weekendavonturen uitpluizen, vergadering voorbereiden. Totdat bleek dat onze vertrouwde hoofdredacteur van de ene op de andere dag de exitkaart had gekregen. Zijn kersverse vervanger was geleend van een ander, succesvoller blaadje van dezelfde uitgeverij. Geflankeerd door een manshoge gromhond, omgeven door een verse sigarettenwalm, stormde ze als een Cruella de Vil de redactie op.

‘Ik ben jullie baas en er gaan hier wat dingetjes veranderen,’ zei ze. Haar blik die voorspelde dat dit voor ons, armetierige redacteuren van een slecht verkopend magazine, weinig goeds zou betekenen. De veranderingen bleken een regelrechte introductie van hoe de hel eruit moet zien, maar we leerden vlug. Razendsnel je mond houden als Cruella de Vil op haar gekleurde sneakers het kantoor betrad, anders was je de rest van de dag de pispaal. Nooit klagen dat je overliep, want dat was een open invitatie voor nog meer opdrachten. En ermee leren leven dat alles wat je deed, werd afgedaan als broddelwerk van de gemiddelde brugklasser.

Ik vond heel veel van de gang van zaken, maar ik zei niets. De frustratie vrat me van binnen op, net zolang totdat ik constant stress door mijn lijf voelde razen. Als ik ’s avonds in bed lag, ja, dan wist ik precies wat ik had moeten zeggen. Maar overdag hield ik mijn waffel en deed ik wat er van me werd gevraagd, stilletjes achter mijn computer, zoveel mogelijk in elkaar gedoken om in godsnaam maar niet de aandacht op me te vestigen. Achteraf heb ik me vaak afgevraagd waarom ik dat heb laten gebeuren. Hoezo heb ik me nooit uitgesproken tegen de feeks en haar vazallen?

Tegen de stroom in

Een vrouw op de werkvloer is nog te vaak een nice girl. Zo kan het gebeuren dat je tijdens die ene belangrijke Zoom-meeting wéér niks hebt gezegd, waardoor je mondigere, vaak mannelijke collega’s bepalen hoe de rest van jouw werkweek eruitziet. Of dat je niet om loonsverhoging hebt gevraagd toen je tijdens je evaluatiegesprek de kans had, want het bedrijf heeft het door corona al zo lastig. En natúúrlijk heb je desgevraagd voor de zoveelste keer de taken van je lieve, maar zeldzaam langzame en chaotische collega overgenomen. Het is een proces van leuk meedoen, op je tenen lopen, jezelf inhouden en nooit zeggen wat je écht denkt, want stel je toch eens voor dat je tegen de stroom zou inzwemmen en voor jezelf opkomt.

Lees ook
Zo ga je in discussie met je baas (zonder ontslagen te worden)

‘Tot een paar jaar geleden was dit mijn verhaal,’ vertelt Nazrien. ‘Altijd klaarstaan om collega’s te vervangen. Mijn eigen schema omgooien om anderen te pleasen. Telefoons naar me laten doorschakelen. Welja joh, ik heb het nog niet druk genoeg! Buiten de schoolvakanties weggaan of in de pauze doorwerken omdat dat voor de rest van het kantoor beter uitkwam? Ik heb geen kinderen om van de crèche te halen of om rekening mee te houden. Ik was dus bijna altijd de klos. Elke keer deed ik water bij de wijn. Maar andersom stond er niemand voor mij klaar toen ik een keertje goed ziek was. Ik voelde me ontzettend ondergewaardeerd, maar ik had geen idee hoe ik dat kon verbeteren zonder als een trut over te komen.’

Zoals Nazrien zijn er meer. En we zijn met veel. ‘We leren van jongs af aan om een nice girl te zijn,’ zegt Lois P. Frankel, de Amerikaanse bestsellerauteur van het boek Nice girls don’t get the corner office en de recent verschenen opvolger Nice girls don’t speak up. ‘Iemand die andermans behoeften boven die van zichzelf plaatst, die meent niet dezelfde rechten te hebben als ieder ander en al het mogelijke doet om maar
niet voor bitch te worden uitgemaakt.’ Dit is volgens haar het resultaat van wat we meekrijgen van onze opvoeding, het educatieve systeem, de media en reclame. Frankel: ‘En dat betekent maar al te vaak dat we onszelf helemaal wegcijferen, omdat we bang zijn dat onze boodschap verkeerd wordt opgevat.’

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! Dit verhaal komt uit VIVA-2021-14. Dit nummer ligt t/m 13 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Beeld: GettyImages