Wendy ruilde haar smartphone in voor een oude Nokia: ‘Het was de beste beslissing van mijn leven’

smartphoneverslaving hi verhaal

Wendy (38) was verslaafd aan haar smartphone. Nu leeft ze al bijna drie jaar zonder. ‘Ik hou tegenwoordig een halve dag over om andere dingen te doen.’

‘Ik had al jaren een telefoonverslaving, besef ik nu, achteraf. Mijn gemiddelde schermtijd was denk ik drie, vier uur per dag. Scrollen door Instagram, veel appen, Facebook checken: ik was er uren zoet mee. De eerste keer dat ik me bewust werd van mijn verslaving, was toen ik een interimklus deed in Den Haag. Ik reisde twee dagen per week een paar uur met de trein. Ik wilde een boek lezen, maar kwam er steeds niet aan toe. Dan zat ik in de trein, las ik drie bladzijden en was ik toch weer afgeleid door die telefoon. Bijna elke dag was ik teleurgesteld in mezelf, omdat ik voor de zoveelste keer met mezelf had afgesproken om het een dagje te minderen. Ik werd moe van mijn eigen discussies in mijn hoofd.

Ik wist toen nog niet dat er een challenge in stond met een media-ontbering van een week. Dat was wel even schrikken. Ik mocht geen social media, geen internet, geen boeken en kranten, niks

Ik was toen al drie jaar gestopt met roken, maar het voelde precies hetzelfde als toen ik daarvan af wilde. Elke dag weer datzelfde stemmetje: vanaf deze week ga ik écht minder op mijn telefoon kijken, nog héél even op Instagram voordat ik ga slapen. Om vervolgens twee uur doelloos te scrollen. Ik wilde mijn tijd anders besteden: meer lezen, cursussen doen, oude hobby’s oppakken. Dat zou mijn leven veel meer verrijken dan social media. Ik wilde het anders. Een vriendin die ik vertelde dat ik meer tijd aan creativiteit wilde besteden, raadde het boek The Artist’s Way aan. Ik wist toen nog niet dat er een challenge in stond met een media-ontbering van een week. Dat was wel even schrikken. Ik mocht geen social media, geen internet, geen boeken en kranten, niks. In het begin dacht ik de hele tijd aan mijn telefoon. Ik vond het a-relaxed dat ik niet snel iets kon opzoeken of iemand kon appen. Continu had ik het gevoel dat ik dingen miste.

In plaats van uren doelloos te scrollen, las ik in bed een boek tot mijn ogen dichtvielen. Ik was uitgeruster, vrolijker zelfs

Toch ging ik het experiment langzaamaan waarderen. Ik merkte dat ik meer tijd overhield voor andere dingen en meer rust had. Ik sliep beter en langer. In plaats van uren doelloos te scrollen, las ik in bed een boek tot mijn ogen dichtvielen. Ik was uitgeruster, vrolijker zelfs. Toen ik er eenmaal aan was gewend, was de challenge voorbij. Ik zat er net lekker in en wilde het experiment nog wel langer doorzetten. Daarom kocht ik een oranje Nokia voor twintig euro, om nog wel te kunnen bellen en sms’en. Een oudere vriendin van mij had die ook en haar beviel het, wellicht zou het mij ook helpen. Mijn vrienden reageerden gemengd; ze vonden het knap, maar vooral ook praktisch niet haalbaar. Ongezellig zelfs. Toch was ik vastberaden: ik wilde van mijn smartphoneverslaving af en dat moest misschien wel cold turkey.’

Afhankelijkheid

‘De eerste dagen schoot ik alsnog meerdere keren per dag in een automatisch reflex om mijn telefoon te pakken. Het was confronterend om te beseffen hoe vaak ik eigenlijk naar dat ding greep, hoe afhankelijk ik was geworden. Ik had nog steeds soms het gevoel dat ik dingen miste: nieuws, informatie, groepsgesprekken, social media posts. Tegelijkertijd begon dat gemis steeds minder op te wegen tegen de voordelen. Ik leefde minder in de waan van de dag; het ontspant om meer om je heen te kijken door de dag heen, in plaats van naar een scherm te turen. Je krijgt veel meer mee, maakt meer contact met mensen. In de rij voor de supermarktkassa maakte ik gezellig een praatje. In de trein keek ik naar buiten, naar de natuur, of las ik de hele rit ongestoord een boek. Ik had veel meer pauzemomenten om te reflecteren op de dag, om dingen te verwerken en op een rijtje te zetten.

Als ik naar nieuwe plekken ging, moest ik de weg vragen, in plaats van Google Maps te gebruiken. En ik moest treinreizen nu van tevoren uitstippelen, in plaats van de 9292-app gebruiken

De reflexen namen af. Ook het fomo-gevoel werd minder. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk weinig miste op social media. Wennen moest ik vooral aan de praktische zaken: als ik naar nieuwe plekken ging, moest ik de weg vragen, in plaats van Google Maps te gebruiken. En ik moest treinreizen nu van tevoren uitstippelen, in plaats van de 9292-app gebruiken. Maar ook daar wen je aan. Laatst heb ik de fietsknooppuntenroutes ontdekt, een netwerk met nummers waarmee je door heel Nederland kunt fietsen. Die nummers schrijf ik dan van tevoren op, een soort speurtocht, zodat ik op de juiste plek terecht kom. Verder teken ik heel soms plattegronden van onbekende steden uit, met straatnamen erbij zodat ik de weg niet kwijtraak. Als ik iets echt niet kan vinden of als ik hulp nodig heb, bel ik een vriend. Maar dat komt zelden voor. Paradoxaal genoeg ben ik social media marketeer van beroep. Voor mijn werk zit ik nog weleens op social media met een zakentelefoon, maar verder schrijf ik vooral plannen. Ik log op die telefoon echter nooit in op mijn eigen account, ik kom niet eens in de verleiding. Contact met collega’s heb ik vooral via Teams op de laptop. Naast mijn werk, dj ik voor mijn plezier. Ik heb geen Spotify of iets, ik heb alle muziek old school gedownload en luister muziek via mijn laptop of de radio. Afspraken noteer ik in een papieren agenda. Het is niet dat ik nooit meer op social media zit trouwens: op mijn laptop check ik per dag op twee vaste tijdstippen het nieuws en soms ook wel Instagram of Facebook.

Lees ook: Bibian ontmoette haar man via marktplaats: ‘Ik kocht een bed, en kreeg er een man bij’

Als vrienden vragen wat ik mis aan een smartphone, kan ik echt niks opnoemen, behalve foto’s maken. Daarom neem ik altijd een simloze smartphone mee op vakantie. Tijdens de corona lockdown heb ik heel even overwogen om WhatsApp weer te downloaden. Mijn relatie was net uit, ik woonde weer alleen en zag geen vrienden. Dat was soms best eenzaam. Toch voelde het als een te grote stap terug. Appen vind ik nu eigenlijk ook helemaal niet meer leuk. Ik doe het soms met wat vrienden die Telegram hebben, via de computer, maar dat zijn er niet zo veel. Ik bel liever en schrijf graag brieven. Dat vind ik veel persoonlijker dan een vlug appje. Ik heb vrienden die ook brieven terugschrijven. We schrijven eigenlijk gewoon over wat ons bezighoudt, net als toen ik nog kind was en brieven schreef. Over wat we hebben gedaan en hoe we ons voelen. Andere vrienden stuur ik af en toe een kaartje. Soms krijg ik iets terug, soms niet. Maar ook als ik niks terugkrijg, haal ik daar nog steeds meer voldoening uit.’

Dit verhaal komt uit VIVA-34. Wist je dat je de nieuwste VIVA ook als losse editie heel makkelijk kunt bestellen via deze link

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Tekst: Kimberly Palmaccio | Foto: Dirk-Jan van Dijk