Yolanda ging toch niet naar de Bataclan: ‘Als ik mijn zin had doorgedreven, waren we er nu misschien niet meer geweest’

Yolanda (36) had wel zin om met haar vriendinnen naar een concert in de Bataclan te gaan toen ze in Parijs 
waren. Haar vriendinnen wilden niet. ‘Als ik mijn zin had doorgedreven, waren we er nu misschien niet meer geweest.’

Tekst Loeka Oostra

“Laatst stond ik op Schiphol en merkte ik dat ik veel beter om me heen keek dan voorheen. Ik zag overal mensen die een potentieel gevaar konden zijn en vond achtergelaten tassen eng. Ik weet dat je je niet moet laten leiden door je angsten. Dat doe ik ook zeker niet. Maar ik ben tegenwoordig wel extra alert. Dat komt omdat ik bijna in de Bataclan was op het moment van de aanslag waarbij negentig mensen omkwamen. 
Ik was samen met drie vriendinnen een weekend in Parijs om te vieren dat ik drie weken daarvoor in Jamaica was 
gekroond als Ms. Universe 2016. Ik ben impulsief, een goede eigenschap in mijn ogen. Ik wil dingen ontdek
ken die ik niet ken. Met die gedachte stelde ik op 13 november voor om naar een 
concert te gaan vlak bij ons appartement. In de Bataclan. Mijn beste vriendin is net zo impulsief als ik, maar de twee andere meiden voelden er weinig voor om naar een band te gaan die ze niet kenden. We liepen de lange rij mensen bij de concertzaal voorbij. Uiteindelijk besloot ik mijn zin niet door te drijven. We vertrokken naar een cafeetje in een ander district.”

Terug naar 
veiligheid

“Eenmaal in dat café kreeg 
ik een berichtje via Facebook met de vraag of we veilig 
waren in Parijs. Ik snapte de vraag niet en mijn telefoon viel snel daarna uit, dus ik 
kon het ook niet uitzoeken. 
Ik vroeg de ober of hij de tv aan kon zetten. Daarop zagen we veel onduidelijke berichten over bommen in een voetbalstadion en een mogelijke gijzeling. Tussen al die beelden meende ik de straat van ons appartement te herkennen. Er werd gesproken over mensen die gegijzeld werden. Het enige wat ik vanaf dat moment 
wilde, was teruggaan naar ons appartement, naar mijn eigen spullen. En ik wilde daar mijn telefoon opladen om vrienden en familie te laten weten dat ik veilig was. Dat het bij ons hotel nog levensgevaarlijk 
zou zijn, daar dacht ik geen moment aan.

Het appartement bereiken bleek nog een stuk lastiger dan gezegd. Metro’s reden 
niet meer die kant op, taxi’s zaten overvol en straten waren afgezet om verder gevaar te voorkomen. We liepen door 
de straten van Parijs terwijl we sirenes op de achtergrond hoorden, zonder echt goed door te hebben wat er aan de hand was. Ik ging ervan uit dat de aanslagen voorbij waren en het weer veilig was, maar ontdekte bij de ingang van de metrohalte al snel dat dat niet het geval was. We werden tegengehouden door anderen: metro’s zijn een 
geliefd doelwit van terroristen, waarom zouden we daar nu instappen?
Een taxichauffeur die we het dubbele tarief hebben betaald, bracht ons uiteindelijk tot dicht bij ons appartement. 
Hij sprak geen Engels, maar keek ons raar aan. Waarom wilden we juist naar het 
gebied van de aanslag, in plaats van er zo ver mogelijk vandaan? Het enige waar ik aan kon denken was de veiligheid van ons appartement – en mijn spullen die er lagen.”

Waar een paar uur eerder een lange rij bezoekers gestaan had, stond de stoep nu vol 
met mensen die stonden te wachten om te zien of hun dierbaren nog naar buiten zouden komen.

Omhelzing

“Toen we na een uur eindelijk bij ons appartement waren, moesten we langs de Bataclan. Waar een paar uur eerder een lange rij bezoekers gestaan had, stond de stoep nu vol 
met mensen die stonden te wachten om te zien of hun dierbaren nog naar buiten zouden komen. Er was grote paniek. Om de paar minuten kwamen er mensen uit verschillende uitgangen van 
het gebouw naar buiten. Sommigen strompelden, anderen renden voor hun leven. We stonden aan de grond genageld en konden alleen maar toekijken. Paniek voelde ik niet, ik was totaal in shock.

De wanhoop in de ogen van mensen die niet zeker wisten of degene van wie ze hielden nog in leven was, raakte me het meest. De omhelzingen die ik daar zag, zorgen nu 
nog steeds voor tranen in m’n ogen. Het idee dat het zomaar over kan zijn, vloog me op dat moment echt naar de keel. Als ik mijn zin had doorgedreven en we naar het concert waren gegaan, had het met ons heel anders af kunnen lopen.

Terwijl we buiten stonden, hoorden we harde knallen buiten. Later bleek dat het geluid te zijn geweest van de bommen die de zelfmoordterroristen binnen tot ontploffing brachten. Hoewel we vlakbij waren, hadden we niet echt een idee van de omvang van de ramp die zich in de stad voltrok. 
De tv in ons appartement 
was kapot en we hadden geen wifi om het nieuws in de 
gaten te houden. We belden met onze families en na de 
opluchting en tranen kregen we door die telefoontjes 
stukje bij beetje informatie over het drama dat zich om ons heen afspeelde. Pas de 
volgende dag kregen we, na een slapeloze nacht, echt 
door wat er daadwerkelijk 
was gebeurd.”

Schrik

“Via via werd ik benaderd door een aantal Nederlandse media, die wilden horen hoe alles was gegaan. Door ‘Pauw’ werd ik gevraagd om de dag na de aanslagen terug te komen naar Nederland en mijn verhaal te doen in de studio. Ik besloot het te doen: op die manier wilde ik graag met mensen delen hoe het was om zo dichtbij een terroristische aanslag te zijn. Ze lieten me terugvliegen, zodat ik op tijd in de studio kon zijn. Mijn vriendinnen bleven, want 
die wilden hun weekend 
graag afmaken in Parijs.

Toen ik daar in de make-up zat, zag ik via de spiegel beelden die op televisie werden uitgezonden. Lijken met witte doeken eroverheen op straat, een bloemenzee voor de Bataclan. Toen drong alles pas echt tot me door. De automatische piloot waarop ik 24 uur had geleefd, werd uitgeschakeld en maakte ruimte voor de eerste tranen.

Professionele hulp om dit 
te verwerken heb ik nooit 
gezocht. De beelden van die nacht bleef ik voor me zien, maar het vele praten met vrienden en familie hielp me enorm om weer zo normaal mogelijk verder te gaan met mijn leven. De eerste maanden was ik erg schrikachtig: als een vriendin me van achter om de nek vloog, schrok 
ik me rot. Ook het vele vuurwerk dat vlak na de aanslagen afgestoken werd tijdens de jaarwisseling maakte me bang. Toch zakte deze angst steeds verder. Ik denk er niet vaak meer aan dat mijn eigen 
impulsiviteit me bijna m’n 
leven had gekost. Plekken 
mijden uit angst, doe ik uit principe niet: dat is precies wat die terroristen willen. 
Op zondag ben ik regelmatig in het voetbalstadion van 
Feyenoord. En ook op Schiphol ben ik sinds de aanslagen vaak geweest. Ik ben alerter geworden, maar vergelijk het met een auto-ongeluk. Daarna moet je ook zo snel mogelijk weer de weg op. Wie thuis blijft stilzitten, wordt alleen maar banger.”

Dit artikel komt uit VIVA 48. Deze editie ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»Bestel VIVA online | Klik hier «