Yorick van Wageningen: ‘Mijn ouders waren functionerende alcoholisten’

yorick van wageningen

Hollywood-acteur Yorick van Wageningen (56) is vanwege corona al maanden in Nederland, maar zodra het kan, pakt hij het vliegtuig naar Los Angeles. ‘Ik word rusteloos als ik te lang op één plek ben.’

Je kwam naar Nederland voor een rol in de film over de Deventer moordzaak. Wat sprak je aan in het script?

‘Het is inmiddels twintig jaar geleden dat de weduwe Wittenberg werd vermoord. In eerste instantie was haar fiscalist hoofdverdachte, maar Maurice de Hond riep dat de klusjesman – die eigenlijk een heel ander beroep had – het had gedaan. Het is waanzin dat mensen zomaar zulke veroordelingen kunnen doen, want vanaf dat moment veranderde het leven van Michaël de Jong, zoals de vermeende klusjesman in het echt heet, in een hel. Meteen nadat ik het script las, dacht ik: ik wil deze man ontmoeten en hem recht doen. Het was voor het eerst dat ik zoiets deed. Ik vond het heel spannend, maar Michaël bleek een gouden kerel. Ik heb tijdens de opnames van De veroordeling veel contact met hem gehad. We appen en bellen nog steeds regelmatig.’

Normaal gesproken acteer je vooral in Amerikaanse producties. Hoe komt het dat jij daar als Nederlandse acteur bent doorgebroken?

‘Ik heb geen idee. Toen ik begon met acteren, was een vaste aanstelling bij Toneelgroep Amsterdam mijn hoofddoel. Amerika kwam niet eens bij me op, dat stond veel te ver van mijn wereld af. Dat ik er toch ben gekomen, hing van enorme toevalligheden aan elkaar. Ik had de film Total loss gedaan, wat een vrij zwaar proces was. Daarna dacht ik: ik weet niet of ik hier wel mee wil doorgaan en ging iets totaal anders doen: huizen schilderen. Ondertussen kwam Total loss uit, die hier enorm flopte. Maar gek genoeg deed hij het op festivals in Korea, Australië en Amerika heel goed. Zo kreeg ook Steven Spielberg ’m onder ogen, die me meteen castte voor een van zijn films. Zo is het balletje gaan rollen.’

Wat schreef je vroeger als droomberoep in vriendenboekjes?

‘Ik wilde heel lang medicijnen studeren, maar het was bij ons thuis zo’n zooitje dat ik mijn middelbare school nooit heb afgemaakt. Mijn ouders – inmiddels allebei overleden – waren functionerende alcoholisten: ze hadden een baan, maar verder waren ze vooral met drank bezig. Als ik nu terugkijk, waren ze vrij self-obsessed. Ze gaven mij alle vrijheid, ik kon en mocht alles, maar ik kreeg niet de aandacht die je als kind nodig hebt. Mijn opa en oma hebben mij grotendeels opgevoed, omdat ze me elke keer bij hen dropten als ze feestjes hadden. Een paar leraren op de middelbare school zagen hoe ik worstelde en hebben me min of meer de kant van de toneelclub opgeduwd. Ik vond het meteen geweldig dat ik op die manier aan mijn eigen leven kon ontsnappen, alsof het voorbestemd was dat ik dit zou gaan doen.’

Je begon je acteercarrière met rolletjes in Nederlandse series als Spijkerhoek en GTST. Hoe kijk je daar nu op terug?

‘Op Spijkerhoek met veel liefde, omdat ik voor die serie ging motorcrossen. Zo heb ik mijn passie voor motorrijden ontdekt. Daarna liep het snel af met m’n acteerwerk, omdat ik door de vroegere eigenaar van Kemna Casting op de zwarte lijst werd gezet. Negentig procent van alle Nederlandse producties werd door Kemna Casting gedaan, dus dan kwam je gewoon niet meer aan de bak. Ik had een creatieve honger naar mooie dingen maken, maar dat werd gewoon geblokkeerd. Daarna volgde een zwarte periode van vijftien jaar, waarin ik af en toe werkte, maar vooral veel drugs gebruikte. Als ik eraan terugdenk, is het een soort wonder dat ik dat heb overleefd. Ik ken genoeg mensen die eraan zijn overleden of er helemaal aan onderdoor zijn gegaan. Dat ik er goed vanaf ben gekomen, heb ik grotendeels te danken aan mijn vrienden, die er altijd voor me zijn geweest. En ik heb de mazzel gehad dat ik op een gegeven moment toch dacht: ik moet gaan afkicken.’

Voelde het alsof je in Amerika met een schone lei kon beginnen?

‘Toen het hele Spielberg-verhaal begon, was ik net clean. Wat er daarna allemaal gebeurde, was niet echt iets wat ik in de hand had. Het gebeurde gewoon. En ik liet het over me heen komen. Mijn eerste Hollywoodfilm was met Angelina Jolie. Ik weet nog dat ik samen met haar in een liftje van een vierkante meter stond. Dat voelde zo weird, ik stond alleen maar naar haar schoenen te kijken, terwijl ik ondertussen dacht: doe normaal, kijk haar aan, maak een praatje! Maar het leuke van een film maken is dat het een soort reizend circus is, waar je al snel onderdeel van uitmaakt. Dat is zo tof om mee te maken. En ook verslavend.’

Een van je eerste internationale hoofdrollen was in Girl with the dragon tattoo. Hoe gespannen was je?

‘De eerste draaidag was niet te doen, zo nerveus was ik. Maar dat ben ik bijna altijd. Als je iets maakt – en dit klinkt heel klef – dan geef je jezelf ergens aan over. Je wilt een boeiende rol neerzetten, maar in feite heb je als er ‘actie’ wordt geroepen geen idee wat je gaat doen. Dat is ook een goede houding, want wat spontaan ontstaat, is altijd interessanter dan wat is gepland. Ik weet nog dat Colin Farrell en ik de avond voor de eerste draaidag van The new world allebei helemaal op waren van de zenuwen. Hij ging zelfs overgeven. Dat geeft wel aan dat je niet zomaar een rolletje gaat spelen. Bij De veroordeling lag er misschien nog wel meer druk op, omdat ik een bestaand persoon ging neerzetten.’

Voel je je inmiddels op je plek tussen al die wereldsterren?

‘Ja, ook omdat ik weet dat al die mensen net zo gek zijn als ik. Ze moeten ook allemaal iets enorms overwinnen om hun ding te doen. Het zijn allemaal gewoon mensen die voor elk nieuw project een aaaargh-moment hebben. We zijn eraan gewend om die gevoelens weg te drukken of niet te laten zien, terwijl dat je ook heel veel kan geven. Ik vind het vaak een heel goed uitgangspunt om mee te beginnen: ik heb geen idee wat ik hier ga doen. Dat zorgt voor een soort openheid die ik heel prettig vind.’

Tekst: Fleur Baxmeier | Beeld: Liz van Campenhout

Het hele interview met Yorick lees je in VIVA-05-2021. Deze editie ligt vanaf 3 februari in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.