Kelly werd plussizemodel ‘dankzij’ haar ziekte: ‘Mijn oude leven heb ik niet terug, maar wel een heel leuk nieuw leven’ (uit het magazine)

ziekte van lyme aankomen

Dat Kelly (32) enorm aankwam door de ziekte van Lyme vond ze best even slikken, maar inmiddels wil ze niet meer terug naar haar vroegere maatje 38. Ze is namelijk heel succesvol als plussizemodel.

‘Voorheen had ik maat 38, tegenwoordig schommel ik tussen maat 44 en 46. Natuurlijk is het niet leuk om ineens zo veel aan te komen als je zo slank was, maar ik ben altijd zelfverzekerd geweest, ongeacht welke maat ik had. Je mooi voelen heeft niets met je kledingmaat te maken. De plussize-markt begint trouwens officieel al bij maat 40. Met die maat ben je zogenaamd al curvy, dus ik zou best wat kunnen afvallen zonder werk te verliezen. Maar wat ik juist fijn vindt is dat in mijn werkgebied niemand naar mijn gewicht kijkt. Daarom doe ik dat zelf dus ook niet. Mijn verhoudingen zijn goed, en ik heb met 1,77 meter mijn lengte mee. Maar wat vooral geldt is dat ik heb gemerkt wat het inhoudt om een lichaam te hebben dat ongezond is. Juist daarom ben ik alleen maar dankbaar dat mijn lijf zo sterk is dat het voor een groot deel heeft kunnen herstellen. Het maakt me inmiddels ook echt niets meer uit, al krijg ik nooit meer maat 38. Zolang ik maar kan leven zoals ik wil.’

Geen alarmbellen

‘Ik ben opgegroeid met het idee: als je een teek hebt, haal je ’m weg, en dat is het. Niet: als je gebeten bent door een teek, zal dat de rest van je leven beïnvloeden. Maar helaas bleek dat in mijn geval wel de realiteit. Rond mijn 25e had ik opvallend veel last van vermoeidheid, maar omdat ik destijds zo’n zestig uur per week intensief werkte en sportte – ik was lifecoach bij een bureau voor sociale vraagstukken en daarnaast buitensportinstructeur – dacht ik dat die vermoeidheid normaal was. Totdat ik op een dag op de bank de krant zat te lezen. Ik zag de letters, maar ik begreep niet wat er stond. Dit is raar, dacht ik, maar de alarmbellen gingen nog niet echt af. Ik besloot even te gaan liggen en mijn ogen dicht te doen, maar op dat moment belde mijn moeder. Ze vroeg hoe het met me ging en ik wilde haar antwoorden, maar ik hoorde dat ik iets heel anders zei, er kwam complete wartaal uit mijn mond. We schrokken allebei en mijn moeder raakte in paniek. Binnen een kwartier was ze bij me en bracht me naar de eerste hulppost waar ik allerlei onderzoeken kreeg. In eerste instantie dachten ze daar aan een TIA: een mini-hersenbloeding. Ik hoefde niet eens te blijven en werd naar huis gestuurd met de boodschap dat ik de volgende dag maar naar mijn eigen huisarts moest gaan. Achteraf vind ik dat best raar, maar op dat moment was ik zo overweldigd dat ik het maar aannam.’

‘Toen mijn moeder vroeg hoe het ging, kwam er complete wartaal uit mijn mond’

Vreemde aanvallen

‘De volgende dag tintelde de linkerkant van mijn lichaam en ik voelde me nog steeds niet lekker. Toen ik mijn klachten aan de huisarts vertelde, vond die het wel nodig dat ik nader onderzocht werd. Ik werd doorgestuurd voor een MRI, een CT-scan en nog een heel stel neurologische en bloedonderzoeken. Er werd alleen niets bijzonders gevonden. Toch hield ik last van vreemde aanvallen. Het begon meestal met hoofdpijn die na een paar uur zo erg werd dat ik het liefst mijn hoofd eraf wilde halen. Niet dat ik levensmoe was, maar de pijn was echt onhoudbaar. Op zulke momenten kon ik alleen maar in bed liggen in totale duisternis. De hoofdpijn hield steeds langer aan, tot het moment dat het mijn lichaam te veel werd. Op zulke momenten was het alsof ik totaal uitschakelde. Ik kon niet meer praten en kreeg niets meer mee. De dokter dacht dat ik een migrainestorm had. Zoiets komt bij de meeste patiënten maar een of twee keer in hun leven voor en duurt over het algemeen maximaal twee weken, maar bij mij hield het wel drie maanden aan. Toch leek het de meest logische verklaring.

Al die tijd was ik wel gewoon thuis, terwijl ik door familie werd verzorgd. Ik had in die periode ook echt niet alleen kunnen zijn: ik kon zelf niet douchen, kwam de trap niet op en ik sliep na een tijdje op een matras in de badkamer. Dat was makkelijker, omdat ik zo veel moest overgeven. Ik had geen sociaal leven meer, ik kon niets en kreeg ook weinig mee. In een periode van ziek zijn leer je je echte vrienden kennen. Dat gaat ook op voor mij. Mijn hele leven stond op z’n kop en op dat moment was ik voornamelijk met mezelf bezig. Dat is natuurlijk vrij egoïstisch, maar op dat moment kon ik niet anders, het was de enige manier waarop ik nog kon functioneren. En ja, dan zijn er altijd mensen die afhaken. Uiteindelijk bleef ik over met een klein groepje vrienden en natuurlijk mijn familie. Gelukkig ben ik psychisch vrij sterk en positief. Ik ben dankbaar dat ik nu weet wie mijn echte vrienden zijn en heb ondanks alles altijd gedacht: het komt weer goed met mij.’

Ingestort

‘Ondertussen ging het testen door: op multiple sclerose, omdat die ziekte in mijn familie zit, op Q-koorts, een ziekte die overgaat van geiten en schapen op mensen, omdat ik een tijdje vrijwilliger was geweest om een geitenboerderij, en nog een heleboel andere dingen, waaronder lyme. Alleen gaf de lymetest een verkeerde uitslag, waardoor ze dachten dat ik het niet had. Die hele periode is één grote blur, ik weet er niet echt veel meer van. Na drie maanden knapte ik iets op. De hoofdpijn werd minder en ik kon weer beter praten. Ik was zo blij dat ik mijn leven een beetje terug leek te krijgen, dat ik ook weer aan het werk ging. Helaas pakte dat niet goed uit: na twee weken stortte ik in en omdat in die periode ook mijn contract afliep, besloot mijn baas helaas om het niet te verlengen.

Ondertussen werd ik steeds zieker. Ik had geen greintje energie meer, moest kruipend naar het toilet en ook de hoofdpijn en het overgeven waren terug. Omdat er fysiek niets gevonden werd, werd ik doorverwezen naar een psycholoog. Ik had zelf totaal niet het idee dat er psychisch iets met me aan de hand was. Ik weet van mezelf dat ik best stressbestendig ben, maar ik begon inmiddels wel aan mezelf te twijfelen. Daarom heb ik aan familie en vrienden gevraagd of zij het idee hadden dat het tussen mijn oren zou kunnen zitten, maar ook zij hadden dat idee helemaal niet. En toen kwam het UWV om de hoek kijken. Aanvankelijk was ik daar best nerveus voor, maar uiteindelijk was het wel de arboarts van het UWV die bij het bekijken van mijn medisch dossier zag dat mijn lymetest misschien niet goed was.

Zie je wel, dacht ik. Een vriendin van mijn moeder had lyme, en zij had dezelfde klachten als ik, maar omdat ik al getest was klopte het plaatje niet. Op aanraden van mijn arboarts ben ik naar België gegaan om me alsnog verder te laten onderzoeken. In België zijn ze medisch gezien verder op het gebied van lyme, en uit de testen daar bleek inderdaad dat ik positief was voor borreliose, oftewel de ziekte van Lyme. Ik kan niet met zekerheid zeggen wanneer ik het heb opgelopen. Ik heb lang gewerkt als buitensportinstructeur, dus de kans op een teek is in die situatie vrij groot. Ik heb er zelf echter nooit een kunnen ontdekken, ook niet de bekende kringen die ontstaan na een beet.’

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: Dirk-Jan van Dijk

Dit is niet het volledige verhaal van Kelly. Dat kun je lezen in de nieuwste VIVA #26, die vanaf woensdag 24 juni 2020 in de winkels ligt. Wist je dat je de nieuwste VIVA ook als losse editie heel makkelijk kunt bestellen via deze link