Zimra Geurts is veel meer dan ‘die playmate’

zimra geurts

We kennen haar als playmate, Geen Stijl-verslaggeefster en sympathieke Expeditie Robinson-kandidaat. Daar liet Zimra Geurts (22) zien dat ze veel meer in haar mars heeft. “Ik ben een playmate met grote tieten, dus een ezel. Een lege huls. Oppervlakkig. Retedom. Zo denken mensen over mij. Maar I don’t care.”

Middelvinger
“Mensen verwachten niet dat ik mijn mannetje sta en denken dat playmates onderdanig zijn. Sommigen wel, maar ik pas daarvoor. Ik geef mijn grenzen aan. Zo was ik laatst op de Filipijnen omdat ik daar de International Playmate of the Year-verkiezing presenteerde. Ik was de host, want ik heb de verkiezing vorig jaar gewonnen. Dit jaar liep het uit op een drama. Playmates kwamen huilend naar me toe. Ze moesten ‘spelletjes’ spelen met fans: de mannen hadden een fles water tussen hun benen met een rietje erin, en de meiden moesten meedoen aan een stoelendans. Geilig om die mannen heen dartelen dus, en als de muziek stopte, moesten ze snel op hun knieën om uit het rietje te drinken. Ondertussen zat een groep hoge piefen toe te kijken. Respectloos, vind ik. Het was gênant, en ik was er klaar mee. Toen ik pissig werd, negeerde de organisatie me. Dus stak ik mijn middelvinger op naar de senaat en de Playboybaas en ben ik weggelopen.”

De slet van Utrecht
In het dagelijks leven is Zimra een stuk braver dan je misschien zou verwachten. “Mensen dachten altijd dat ik de slet van Utrecht was. Ik ging elke avond uit, mijn borsten gehuld in een strak topje. Ik ging los, werd dronken. Stond uitbundig te dansen op de bar. Aan aandacht geen gebrek. Mannen zeiden dat ze mee naar huis wilden, maar ik wilde wachten totdat ik echt verliefd zou zijn. Iedereen om mij heen deed het, maar ik wilde zeker zijn dat ik me goed zou voelen bij een man. Op mijn achttiende had ik voor de eerste keer sex. Ik was verliefd, maar serieus werd het niet. Inmiddels ben ik drie jaar samen met Yuri.”

Alleen op het eiland
Ook vertelt Zimra over haar Expeditie. “Ik was écht zestien dagen alleen op het eiland, op een cameraman na. Dan was ik een kampvuur aan het maken en kwam hij met zijn camera op z’n schouder aangerend. Als hij zijn shots had, stapte ie in de boot terug naar het resort waar de crew verbleef. Dan was ik weer alleen. Het was wel afzien. Ik moest zelf een slaapplek bouwen, eten regelen en vuur maken. De eerste nachten daar alleen vond ik doodeng. Ik was ziek; ik moest continu kotsen en had last van diarree. Gelukkig had ik op het eiland een soort walkietalkie met een SOS-knop. Was er iets aan de hand, dan kon ik daarop drukken en kwam er in no time iemand om te checken of ik oké was. Ik heb ’m één keer gebruikt, omdat ik voelde dat ik ging flauwvallen.”

Meer weten over Zimra? In VIVA 1, die vanaf donderdag 2 januari in de winkels ligt, lees je het gehele interview met haar.