Marije Cornelissen (46): ‘Ik voelde me jaren een roepende in de woestijn’

Haar hele carrière richt Marije Cornelissen (46) zich al op het aankaarten van mensenrechtenkwesties. Niet zo gek dat ze zich al meerdere keren VIVA400-vrouw mocht noemen.

De stembussen zijn geopend! Wie verdient volgens jou een VIVA400-award? Stem nu op jouw favoriet via deze link!

Marije Cornelissen en VIVA400

‘Ik ben dankzij mijn nominaties twee keer naar een VIVA400-diner geweest. Spannend om alleen te arriveren in een zaal vol geweldige vrouwen, die allemaal vanuit verschillende disciplines met passie, creativiteit en kunde bezig zijn met hun vak. Dat gaf zo’n energie.

De eerste keer zat ik naast documentairemaakster Nienke Eijsink. Vanuit een wederzijdse passie voor mensenrechten ontstond daar aan tafel het idee om in de Balkanlanden samen te werken met jonge LHBTI’ers en hen filmpjes te laten maken om meer bewustwording te creëren. Vijf jaar later was ik voor een project in Albanië, toen iemand de naam Nienke noemde. Bleek ze in het café om de hoek te zitten en inderdaad bezig te zijn met dat project. Zo bijzonder! We hebben nog altijd contact. Eigenlijk zou er elk jaar een VIVA400-reünie georganiseerd moeten worden.’

Hoe het begon

‘Ik groeide op met een linkse feministische moeder en liep al op mijn zesde mee met mijn eerste ‘Baas in eigen buik’-demonstratie. Wat abortus was, wist ik niet precies. Wel dat ik er recht op had. Het aankaarten van mensenrechtenkwesties loopt als rode draad door mijn carrière. Eerder in mijn werk als Europarlementariër en nu als directeur bij UN Women Nederland. Een onbetaalde functie waar ik mijn ziel en zaligheid in stop. Daarnaast moet ik natuurlijk ook de huur betalen en zet ik me als freelancer in om de LHBTI-rechten te bevorderen in de Balkan. Zo coach ik verschillende Albanese gemeentes over dit onderwerp.’

Lees ook:
Nancy Poleon (46): ‘Wij vrouwen moeten afkomen van onze bescheidenheid’

UN Women

‘Als directeur stuur ik zo’n dertig vrijwilligers aan die allemaal vanuit dezelfde passie te werk gaan. We zijn ook heel flexibel: als iemand een goed idee heeft, kan dat direct worden uitgevoerd. Mijn werkzaamheden zijn heel divers, dat maakt het ook zo leuk. Van een webinar verzorgen voor onze huidige campagne Orange the World tot telefonisch overleg met ons hoofdkantoor in New York.’

Orange the World

‘Onze wereldwijde campagne tegen geweld tegen vrouwen bestaat al sinds 2013. Inmiddels werken er honderd landen mee. We starten op 25 november, de Internationale dag tegen geweld tegen vrouwen. Daarop volgen zestien dagen van actie tot 10 december, de International Human Rights Day.

In die zestien dagen worden allerlei gebouwen en objecten oranje verlicht. In Nederland waren dat er vorig jaar 250, we hopen dit jaar op nog meer, zodat het probleem steeds beter op de kaart komt te staan. Dan wordt er niet alleen binnen overheden over gesproken, maar gaan ook verschillende hulporganisaties, universiteiten, hogescholen, sportclubs en geloofsgemeenschappen zich inzetten en duidelijk maken dat geweld tegen vrouwen onacceptabel is.

Dit jaar is het thema ‘Melden’, omdat het grootste deel van de vrouwen die slachtoffer zijn geweld niet meldt. Slechts tien procent stapt naar een organisatie. Voor veel vrouwen is ook niet helder waar ze precies terecht kunnen. Daarom lanceren we 25 oktober een website waarop alle hulporganisaties en meldpunten staan, zodat deze makkelijker vindbaar zijn.

We houden ook een flyer- en posteractie op plekken als de kapper, sportclub en groenteboer. Aangezien een op de vijf vrouwen partnergeweld meemaakt, is er een grote kans dat binnen de klantenkring een slachtoffer rondloopt. Per jaar worden in de wereld 50.000 vrouwen vermoord door hun partner of een familielid. Dat zijn er bijna 140 per dag. Ook in Nederland zijn de geweld-cijfers nog steeds schrikbarend hoog. En door corona zitten de vrouwen opgesloten met de dader en kunnen geen kant op.’

De werkweek van Marije Cornelissen

‘We hebben als UN Women NL geen kantoor, zonde van het geld. Daarom werk ik vooral vanuit huis. Vaak loopt alles door elkaar, inclusief de zorg voor mijn zoons. Zo stond ik laatst tijdens een voetbalwedstrijd bij de oudste bellend langs de lijn met iemand van het Albanese ministerie. Die schrok zich rot toen ik plotseling in juichen uitbarstte toen mijn zoon als keeper een penalty stopte.’

Privé-werkbalans

‘Als freelancer kan ik mijn eigen tijd indelen, geweldig. Zo sta ik meestal op tijd op het schoolplein. Ook al betekent het vaak dat ik ’s avonds de laptop weer even openklap. Ontspannen doe ik op zaterdag: lekkere lui de dag starten met de krant aan het ontbijt. Al is werk voor mij ook ontspannen. Ik stel mezelf ook regelmatig de vraag: als ik nu de loterij zou winnen, wat zou ik dan doen? Precies hetzelfde als wat ik nu doe. Oké, op de boekhouding na, die zou ik dan wel uitbesteden.’

Lees ook:
Dr. Yamini Jain Singh (40): ‘VIVA400 inspireert vrouwen om een betere versie van zichzelf te worden’

Moeilijke keuze

‘Na vijf geweldige jaren als Europarlementariër in Brussel te hebben gewerkt, moest ik eenmaal terug in Nederland bedenken wat ik na die droombaan zou doen. Gelukkig kwam UN Women al snel op mijn pad, waardoor ik nu mijn passie voor vrouwenrechten kwijt kan.’

Trots op

‘Ik heb me jaren een roepende in de woestijn gevoeld. In Nederland bestaat toch een beetje het algemene beeld dat hier alles wettelijk goed is geregeld en dat het je eigen schuld is als je dan alsnog ongelijk wordt behandeld. Gelukkig zijn er inmiddels veel gepassioneerde jonge vrouwen met wie we ons samen kwaad maken over het feit dat dit helemaal niet zo is.’

Rolmodel

‘Emma Watson: ik kijk haar HeForShe-speech regelmatig terug, waarin ze mannen en jongens expliciet uitnodigt om onderdeel te zijn van de verandering die nodig is voor gendergelijkheid. Ze zet zich hier volledig voor in en zette zelfs haar acteercarrière op pauze. Dankzij Emma hebben anderhalf miljoen mannen en jongens zich al aangesloten bij HeForShe. En volgens mij zit daar uiteindelijk dé oplossing. Je kunt met alleen de helft geen duurzame verandering realiseren, daar heb je de andere helft ook voor nodig.’

Grote droom

‘Eigenlijk hoop ik dat in 2050 heel UN Women is opgeheven, omdat het dan niet meer nodig is. Als meer mannen en vrouwen, overheden en ook het bedrijfsleven zich inzetten voor gendergelijkheid, is dat echt mogelijk.’

Tekst: Kim Buitenhuis | Foto: Martin Pluimers

Dit verhaal van Marije Cornelissen voor VIVA400 komt uit VIVA-2020-41. Dit nummer ligt t/m 13 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.