VIVA400-vrouw Cindy Hobert: ‘Iedereen kan nu zien wie welke zorg levert’

Cindy Hobert

Met haar platform waar zorgverleners, mantelzorgers en patiënten met elkaar kunnen communiceren won Cindy Hobert (46) de Nationale Zorginnovatieprijs én een plek in de VIVA400.

VIVA400

‘Ik had eerlijk gezegd nog nooit van VIVA400 gehoord. Het feit dat ik in de lijst sta, is een mooie introductie. Fijn om te merken dat ons initiatief ook buiten de zorg opvalt, dat wordt gezien dat dit nodig is én aanslaat.’

OZOverbindzorg

‘Ik heb zeventien jaar als praktijkmanager voor een huisarts in Luttenberg gewerkt. Toen de thuiszorg in 2012 ineens stopte met hun overdrachtmappen, hadden wij als huisartsenpraktijk geen inzicht meer in wat zij deden. Ook de cliënten en hun mantelzorgers niet. Heel vervelend als je als patiënt of mantelzorger niet kunt inzien wat de hulpverleners doen. En erg onhandig dat hulpverleners van elkaar geen idee hebben wie waarbij betrokken is.’

‘Zo kwamen we op het idee voor een digitaal overdrachtschrift waarin alle partijen die zorg verlenen aan één persoon hun updates kwijt kunnen. Met daarbij als belangrijke kanttekening dat de patiënt zélf de regie voert. We zijn het plan verder gaan ontwikkelen en uiteindelijk is het niet alleen geschikt gemaakt voor medisch kwetsbare mensen, maar ook voor bijvoorbeeld de jeugdzorg, kraamzorg en financieel kwetsbaren. Alles om ervoor te zorgen dat voor iedereen duidelijk is welke partijen hulp bieden, wat voor hulp dat is en wat de status is. Daardoor voorkom je dat er zaken dubbel gebeuren of niet gebeuren terwijl die wel nodig zijn.’

‘Zo is OZOverbindzorg ontstaan. Gefinancierd door zorgverzekeraars en gemeenten, zodat het niet verbonden is aan één partij en landelijk kan groeien. Inmiddels werken al 80.000 mensen met ons systeem.’

Mooie reacties

‘Het grappige is dat veel mensen, vooral buiten de zorg, het bizar vinden dat iets als OZOverbindzorg nog niet bestond. Nu krijgen we van thuiszorgmedewerkers te horen dat het hen minimaal een uur werk per persoon per dag scheelt. En mantelzorgers geeft het veel meer rust. Zij hebben nu het gevoel dat ze het samen doen, dat iemand even met ze mee kan denken.’

‘Daarbij is het uiteindelijk ook bedoeld om de mensen zelf weer de regie te geven. Nu kunnen hulpverleners zich nog weleens opstellen alsof zij het voor het zeggen hebben, terwijl zij natuurlijk te gast zijn. Het mooist vind ik het om te zien dat de partijen die eerst nog weerstand voelden helemaal om zijn nu ze ons systeem gebruiken en merken hoeveel verschil we maken.’

Te gast bij de koning

‘In 2019 werd ik uitgenodigd voor de nieuwjaarsreceptie bij de koning. Bijzonder om de koning en koningin de hand te schudden. Ook een mooi moment om met ministers De Jonge, Slob en staatssecretaris Blokhuis in contact te komen. Zij vonden het een mooi initiatief en verbazingwekkend dat de oplossing voor zoiets groots zo eenvoudig kan zijn.’

Werkweek

‘Ik werk sinds april vorig jaar fulltime aan OZOverbindzorg. Inmiddels doe ik dat niet meer alleen, maar met een team van zeventien mensen. Ik houd me nu vooral bezig met contractgesprekken met nieuwe regio’s, overleggen met zorgverzekeraars en gemeenten.’

‘Ook heb ik regelmatig overleg met studenten die voor ons onderzoek doen, bijvoorbeeld naar de tevredenheid van onze cliënten. Belangrijk onderdeel hierbij is dat de ICT simpel moet zijn. Alles moet immers ook te volgen zijn voor de één op de zeven mensen in Nederland die laaggeletterd zijn. Verder vind ik het belangrijk een werkgever te zijn die oog heeft voor haar werknemers. Helemaal nu we veel thuis werken.’

‘Ik deel graag wat we doen, helaas maken sommigen daar misbruik van’

Werk-privébalans

‘Mijn werk voelt gelukkig niet als werk. Ik geniet nog altijd van het feit dat ik zo veel mensen spreek en op veel verschillende plekken kom: ik ben echt een verbinder. Daardoor houd ik het ook goed vol. Daarbij scheelt het dat ik vaak zelf mijn week kan invullen. Dat is vooral handig omdat ik vier kinderen heb. Ook al is de jongste inmiddels twaalf en de oudste negentien en werkt mijn man sinds een jaar of zeven vanuit huis.’

‘De eerste twaalf jaar was ik meer thuis, inmiddels zijn de rollen dus omgedraaid. Mijn man is bouwkundig tekenaar en architect, dat kan prima vanuit huis. Als ik even een moment vrij heb, sport ik graag: tennis, spinning en wandelen. En ik ben gek op legpuzzels. Zo ligt er nu eentje van 5000 stukjes in de woonkamer op me te wachten.’

Moeilijke keuze

‘Stoppen als praktijkmanager. De eerste jaren werkte ik twee dagen in de huisartsenpraktijk en een dag aan OZO. De laatste jaren waren dat vier dagen OZO en een dag praktijk. Op het moment dat de huisarts vorig jaar stopte, besloot ik dat het na zeventien jaar samenwerken ook voor mij een mooi moment was om te gaan.’

Wijze les

‘Ik deel graag wat we doen in de hoop zoveel mogelijk mensen te enthousiasmeren. Helaas maken sommigen daar misbruik van. Die gaan met het idee aan de haal, branden ons af bij andere partijen en proberen vervolgens zelf iets soortgelijks op te zetten. Zonder resultaat. Ze zijn namelijk alleen uit op geld en verkopen het aan één partij. Dan kun je nooit landelijk groot worden, omdat anderen dan niet meer geïnteresseerd zijn.’

‘Gelukkig zijn er ook mensen als die van de Health Innovation School in Den Haag die zo enthousiast zijn geworden dat ze ons toestemming hebben gevraagd om een eigen werkgroep op te zetten. Ze doen er alles aan om OZO in hun gemeente uit te rollen. Echte ambassadeurs.’

Lees ook
VIVA 400 Vrouw Nicole Voet: ‘Mijn proefschrift heeft veel deuren geopend’

Onderhandelen

‘Doordat wij verbonden zijn aan zorgverzekeraars en gemeenten, werken we met geld van jou en mij. We zijn dan ook een bedrijf zonder winstoogmerk. Als we geld overhouden, wordt dat direct geïnvesteerd in nieuwe ontwikkelingen. Daarbij vind ik het sowieso belangrijk om eerlijk en transparant te zijn in welke onderhandeling dan ook. Dat voelt soms misschien eng, maar het past bij mij en daar kom je uiteindelijk het verste mee.’

Grote droom

‘Samen met mijn gezin gezond en gelukkig oud worden. Daarnaast hoop ik dat ons werk uiteindelijk overbodig wordt, omdat iedereen goed en op een laagdrempelige manier met elkaar kan samenwerken en communiceren en daarbij de mensen zelf altijd centraal staan.’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief

Tekst Kim Buitenhuis | Foto Stefan Kemper