Het leed dat feestjes geven heet

Het zou verboden moeten worden. Dat je helemaal klaar zit in je zondagse kleren, kast vol eten en drinken, feestmuts op, en niemand komt opdagen.

Mijn kleding-party vrijdag was geen succes. Er was namelijk geen party. Er was maar één vriendin die toch alleen maar voor de gezelligheid zou komen omdat ze die goede maat niet heeft. Zat ik daar met heel mijn hebben en houwen uitgestald, maar nee. Geen deurbel, geen telefoontje, geen mailtje, geen drankje, geen knabbeltje, geen feestje. Hui-len met de pet op. (Ik heb maar besloten geïnteresseerden één voor één langs te laten komen. Wel zo relaxed.)

kledingparty.JPGMijn vriendinnetje gaf zaterdag haar ‘Ik ben een jaar van mijn vent af, ik haat mannen, screw Valentijn en oh ja ik ben ook nog bijna jarig’-feestje. Een gegarandeerde topper natuurlijk, en zeker iets waar je al lang naar uitkijkt als party-planner. Maar de dag van tevoren was al duidelijk dat al haar vriendjes en vriendinnetjes niet konden komen; ziek, onverwachts werk of familieaangelegenheden. Deceptie met een hoofdletter D. Uiteindelijk werd het een girls only party die tot 1 uur uit drie personen bestond (inclusief de party-girl). Reuze gezellig uiteindelijk, maar toch niet echt wat ze voor ogen had.

Hoe krijg je het voor elkaar om een party te laten slagen? Ik zou zeggen: ruim van tevoren plannen (wat ik natuurlijk niet had gedaan), het een special touch geven zodat mensen in de rij staan om te komen, laten blijken dat het belangrijk voor je is en misschien er gewoon niet te hoge verwachtingen van hebben.

Of gewoon helemaal niks plannen en een spontane fuif uit de grond stampen. Want onverwacht gezellige avonden zijn nog altijd de leukste.