VIDEO: Backstage bij de fotoshoot met Loiza Lamers

Loiza Lamers (21) was wereldwijd de eerste transgender die ‘Next top model’ won. Deze week siert ze de cover van VIVA.

Interview: Renée Lamboo-Kooij | Beeld: Hüsne Afsar

Op welk moment veranderde jouw leven écht?

“De dag dat ik voor het eerst de spotlight pakte en zei: dit ben ik. Zie maar wat jij van me vindt, maar ik ben trots op mezelf. Ik was zeventien. Twee keer per jaar was er in ons dorp kermis en werd er een Kersenkoningin gekozen. Die mocht een kersenrode jurk aan en met haar hofdame in een chique auto door het dorp rijden. Een soort koningin van het bal. Als kind was ik al gefascineerd door die meiden: ik vond ze zó mooi. Zo wilde ik later ook worden. Het was bijna het hoogst haalbare voor me. Het mooie 
is, al ben ik jarenlang vreselijk gepest, ik heb 
altijd gedacht: ooit sta ik daar. Er waren jaren dat ik na school meteen naar huis ging en dan maar binnen bleef. Buitenspelen zorgde voor te veel commotie. Andere kinderen pestten me. Ik ben van mijn fiets getrapt, in elkaar geslagen, uitgescholden. Thuis was het veilig, dus trok 
ik daar een van mijn twintig prinsessenjurken aan en speelde toneelstukjes. Op de middelbare school, waar ik wél geaccepteerd werd, kwam eindelijk dat zelfvertrouwen. En toen dacht ik: nu word ik Kersenkoningin. Ik heb mezelf ingeschreven en werd gekozen. Het was de mooiste dag van mijn leven, tot dan toe. Ik had make-up op en mijn haar opgestoken. Ik mocht het startschot geven bij de wielerronde en mocht in de Rolls-Royce van vrienden van mijn ouders, door het dorp. Iedereen lachte en klapte voor me. 
En natuurlijk dacht ik: stelletje schijnheiligen, een paar weken terug scholden jullie me nog uit. Maar na die ene dag als Kersenkoningin ben ik nooit meer gepest. Ik denk dat ze opeens respect voor me hadden.”

Was die dag belangrijker voor je dan de dag dat je geopereerd werd en lichamelijk een vrouw werd?

“Ja, dat denk ik wel. Die operatie was een formaliteit. Belangrijk natuurlijk, maar ik heb mijn lijf nooit verafschuwd. Ik voelde me geen jongen, dus paste een jongenslichaam ook niet bij me. Dat kon en wilde ik anders. Sommige transgenders zeggen: ‘Na de operatie begon mijn leven pas echt.’ Dat heb ik niet zo gevoeld. Mijn leven was al prima voor de operatie. Maar erna voelde ik me compleet en ‘af’. Dat zei mijn moeder achteraf ook. Ik weet nog dat ze me een paar dagen na de operatie kwam helpen bij het douchen. Ze zag me toen voor het eerst naakt, met mijn nieuwe lichaam – om het zo te zeggen – en begon te huilen. Ik denk omdat ze zo blij voor me was dat het allemaal achter de rug was. Ze heeft gezien dat het niet altijd makkelijk voor me was. Ik huilde ook. Niet om mezelf, maar om haar. Omdat zij en mijn vader me zo goed hebben bijgestaan. Ik huilde omdat zij huilde van opluchting. Omdat het nu ook voor haar klaar was. Ik heb niet het makkelijkste pad bewandeld, maar wel het pad dat me gelukkig maakte.”

Het hele interview met Loiza is te lezen in VIVA 16. Je kunt het blad online bestellen of lees het artikel op Blendle.