Films maken

geen

Films, ik hou ervan. Films van nu en filmklassiekers. Actie en humor. Rare films, romantische films en psychologische films. Wat van mij dan niet (meer) hoeft is bloederig horror, autorace-films en highschoolranzigheid. Tom Green was grappig. Dertien jaar geleden.

Filmfreak
Liever kijk ik geen thrillers over geesten. Heeft net iets te veel effect op mijn nachtrust. Gothika en The Ring? Nooit meer! Maar vroeger keek ik alles, ik wist de namen van alle films en de mensen die erin speelden. Mijn vader werd gek als mijn moeder en ik niet op de naam van een filmster kwamen. ‘Hij speelt in die film, heeft een relatie met die actrice. Korte achternaam. Ligt op het puntje van mijn tong.’ En opgelucht dat we waren, als we het dan eindelijk geraden hadden. Mijn favoriete films uit die tijd? Last of the Mohicans, Braveheart, Pulp Fiction en Jerry Maguire, om er een paar te noemen. Favoriete acteurs, top of my mind? Al Pacino, Meryl Streep, Robert DeNiro, Liam Neeson, Jeremy Irons en Steve Buscemi. Ze zijn allemaal fantastisch.

Veel te verlegen
Ik was zó gek op films dat ik ze zelf wilde maken. Maar dan ook meteen alles. Schrijven, regisseren, filmen en wel ja, spelen! Het is dat ik veel te verlegen was voor het grote doek en de camera vergat na een andere ingeslagen weg. Als ik eraan terugdenk klinkt het idioot, alles zelf doen. Maar wat is nou leuker dan helemaal zelf iets creëren? Een verrassing voor anderen. Het is misschien wel de reden dat ik nu redelijk fanatiek met filmpjes voor mijn karateschool in de weer ben. Voor het ene filmpje heb ik meer tijd dan voor het andere, maar voor de volgende ben ik al aan het nadenken over de locatie, het plot, muziek!

Stokje overdragen
Het grappige is dat mijn karatekinderen er volledig door geïnspireerd raken. Na zo’n vijftig filmpjes volgen ze me in mijn voetsporen. Ik gaf afgelopen weekend mijn camera aan karateka Sanne (dertien jaar) die anderen op geheel eigen bijzondere wijze interviewde en een verfrissende karatereportage maakte. Als ik de beelden terugkijk, zie ik dat ze nagedacht heeft over setting, vraagstellingen en de kids heel lief op hun gemak stelde. Zó leuk. We zouden eigenlijk vaker iets moeten doen wat ons hart ons ingeeft. We hoeven niet gelijk ‘pro’ te zijn, maar kunnen vaak veel meer dan we denken. En dan gek staan te kijken wie we allemaal inspireren en wat we over onszelf ontdekken.

© Beeld: Chantal Straver