Het ondenkbare

Sinds vrijdag word ik overladen met felicitaties. Nee, ik ben niet jarig, zwanger of verloofd. Het is bizar, maar waar: Glazuur heeft de titel Boek van het Jaar in de wacht gesleept op de website Chicklit.nl.

Whopper Gangnam Style
Natuurlijk had ik het gehoopt, maar een reële optie leek het me niet toen ik hier begin januari vertelde over de nominatie. Het voelde een beetje hetzelfde als hopen dat mijn konijn Whopper ineens Gangnam Style zou gaan dansen. Mijn debuutroman moest het opnemen tegen een hele rits geweldige boeken van schrijfsters die al veel langer meedraaien dan ik. Dat ik in dat rijtje stond zorgde er al voor dat ik de hele dag met een brede grijns op mijn gezicht liep.

CAPS LOCK
Toen ik vrijdag een mailtje kreeg met daarin het nieuws dat de stembus gesloten was en dat ik over anderhalf uur tot winnares zou worden uitgeroepen (iets met mentaal voorbereiden), maakte ik een blij piepgeluidje. Of ik het tot die tijd trouwens nog even voor mezelf wilde houden? Wanhopig probeerde ik er dus maar gewoon niet aan te denken. Dat werkte natuurlijk voor geen meter (niet aan roze olifantjes denken! Waar denk je nu aan?), besloot ik maar gewoon een koekje te nemen. Met je mond vol mag je immers niet praten, dat is onbeleefd. Toen ik alle koekjes uit het pak had verorberd was het eindelijk zover: ik mocht het van de daken schreeuwen. En dat deed ik. Ik stond de hele dag in Caps Lock-modus.

Verbaal incompetent
Ook kreeg ik het verzoek om een filmpje op te nemen. Waarom weet ik niet zo goed, want ik ben een schrijfster en de camera haat mij. Het is een tof idee, maar de uitvoering bleek erg ingewikkeld. Woorden op papier zijn mijn beste vrienden, maar zodra ik ze zelf moet gaan uitspreken en in de goede volgorde zetten gaat het fout. Bovendien is mijn eigen stemgeluid niet iets wat ik graag terug hoor. Daar zat ik dan, compleet in de make-up, met mijn crappy foto/filmcamera op een stapel boeken zodat ik niet de hele tijd hoefde te bukken om in beeld te komen.

In de ruimte wauwelen
Het voelt vreselijk onnatuurlijk om tegen een dood ding te kletsen in een kamer waar verder ook niemand is. Ik begon met een vrij normaal filmpje, waarin ik stotterde, ongemakkelijk lachte en een paar keer mezelf op mijn kop gaf. Ik heb het geprobeerd op te lezen (resultaat: superonnatuurlijk, ik leek wel een buikspreekpop). Twee miljoen pogingen later wist ik niet eens meer wat ik wilde zeggen. Bij inspectie bleek niet één van de filmpjes geschikt om te delen met de buitenwereld. Twee uur werk voor niets. Ik besloot om de beste stukjes aan elkaar te plakken, dan hoefde ik niet meer zo lang tegen mijn eigen bazelende hoofd aan te kijken.

Dusse… bedankt!
Ik weet niet of de uitkomst van mijn knip- en plakwerk enigszins acceptabel is, maar ik zal het binnenkort wel zien als het ergens online verschijnt. Volgende keer (hoe optimistisch!) schrijf ik denk ik maar gewoon een bedankblog, dat gaat me een stuk makkelijker af. Iedereen die gestemd heeft wil ik heeeeeeeel erg bedanken! Ik mocht van mijn vriendin Anne niet zeggen dat ik het niet verwacht had, omdat dat de kazigste zin ooit is, maar ik had het echt niet verwacht. Daarom is het extra tof!
Oké, weet je, een bedankblog schrijven is ook een stuk ingewikkelder dan ik dacht. Dusse… bedankt!

Update: het beruchte filmpje is inmiddels online te bekijken. Op eigen risico.