VIVA was met Volvo op roadtrip naar Cadzand: ‘Met rijangst stapte ik in, uitgerust kwam ik thuis’

Gepubliceerd op: Bewerkt op:

VIVA was met Volvo op roadtrip naar Cadzand: ‘Met rijangst stapte ik in, uitgerust kwam ik thuis’
Beeld: Kirsten van Santen

De VIVA-redactie komt nog weleens ergens. Van premières en feestjes tot lanceringen, openingen en andere events waar we graag even binnenkijken. Ben je benieuwd hoe het daar eigenlijk aan toegaat? Snappen we, daarom nemen we je in VIVA was erbij mee en vertellen we je wat je hebt gemist (en wat niet).

Wat? The Scandinavian Escape met Volvo Nederland
Waar? Zeeland
Wanneer? Woensdag 7 en donderdag 8 oktober

Met Volvo naar Zeeland? Daar hoefde ik natuurlijk geen seconde over na te denken: mijn liefde voor de Zeeuwse kust is groot. En rijden in een Volvo was voor mij ook een first - natuurlijk ben ik bekend met het automerk en had ik heus wel eens plaatsgenomen in de passagiersstoel, maar nooit had ik zelf achter het stuur gezeten. En eerlijk is eerlijk: ik kan best een beetje rijangst hebben. Dus met gezonde spanning ging ik richting Volvo, waarbij mijn angst gelijk als sneeuw voor de zon verdween.

Volvo in VIVA-kleur

Oké, misschien hielp het heerlijke kaneelbroodje waarmee ik werd verwelkomd en het welkomstwoordje van communicatie- en PR-manager Roger van Polanen ook flink mee. Hij vertelde namelijk gepassioneerd over de twee elektrische vlaggenschepen, de EX90 en ES90, en zei onder meer dat veiligheid bij hen hoog in het vaandel staat. En laat dat voor een bangschijter op de weg zoals ik nou het perfecte sleutelwoord zijn voor een beetje vertrouwen onderweg.

Want onderweg gingen we: met een clubje van veertien vertrokken we richting Zeeland. We maakten eerst kennis met de auto's (althans, in real life dan, want natúúrlijk had ik ze online al even opgezocht om te checken of het automaten waren - en dat waren ze). Ik viel gelijk voor de uitvoering in Mulberry Red, want deze kleur past waanzinnig goed bij het VIVA-logo. Living the brand, zet mij maar neer in die auto, hoor.

Roadtrip ready. Beeld: Kirsten van Santen.

Wat ook hielp: beide modellen ogen superluxe. En nee, ik kijk heus niet alleen naar het uiterlijk, want ik werd pas écht verliefd toen ik in de auto zat. De houten, beige details en het panoramadak zorgden voor een rustige, maar stijlvolle uitstraling. Vanuit Volvo kreeg ik alle technische snufjes in de auto uitgelegd, die ik later tijdens mijn reis richting de kust kon uittesten.

Massage achter het stuur

In de ES90 scheurde ik weg, want zo voelt het in een elektrische auto. Natuurlijk deed ik rustig aan, hoor, want één: ik ben geen wegpiraat en twee: ik had nog passagiers bij me. Ik was het Volvo-terrein nog niet af of mijn kan ik wel in een wildvreemde auto rijden?-angst was compleet verdwenen. De auto voelde heel stevig op de weg, waardoor ik me veilig voelde, en het grote touchscreen-navigatiescherm gaf mij het vertrouwen dat ik geen afslag zou missen.

Door het groene, bewolkte landschap vervolgde ik onze miniroadtrip naar onze eerste tussenstop: Yerseke. Die anderhalf uur rijden vloog voorbij, misschien ook doordat ik tussentijds werd gemasseerd (!!) door mijn autostoel. Ja echt, passenger princess willen zijn voor een relaxte reis is dus niet langer een excuus. Ik heb nog nooit zo zen gereden, joh.

De idyllische kust

In het kleine vissersdorp slaagde ik er ook nog in om met de vrij grote auto door de smalle straten te rijden (ik weet alleen niet of ik deze credits aan mezelf of de sensoren van de Volvo moet geven). Eenmaal geparkeerd was het tijd om naar de Oesterij te gaan. Bij binnenkomst wist ik weer meteen waarom ik zo verliefd op Zeeland ben: de idyllische kust geeft mij gelijk een gevoel van rust en thuiskomen, omdat ik er al mijn hele leven kom.

Tekst loopt door onder de foto.

Beeld: Kirsten van Santen.

Aan een lange tafel, met uitzicht op zee, stond een fruits de mer voor ons klaar. Ontzettend vers, want het komt natuurlijk allemaal direct uit het water daar. Of nou ja, direct... Ons werd verteld dat de oesters daar tussen de drie en vijf jaar worden gekweekt. Bizar lang.

Tekst loopt door onder de foto.

Beeld: Kirsten van Santen.

Hotelkamer met zeezicht

Met een lichte after-dinnerdip reden we door naar Cadzand, onze eindbestemming. Dit keer zat ik op de achterbank. En dat was helemaal niet mis: die was zo ruim dat ik heerlijk languit kon uitbuiken. Met een playlist van BLØF (hoe kan het ook anders in Zeeland) luid door de speakers bereikten we het Strandhotel. Na een kleine champagnetoast in de hotelbar haastte ik me naar mijn hotelkamer. Ik wist namelijk dat ik zeezicht zou hebben en kon niet wachten.

Mijn verwachtingen waren allesbehalve te hoog: door de vitrage zag ik het prachtige uitzicht al en toen ik mijn balkondeur opendeed, viel mijn mond open. Dit was misschien wel het mooiste uitzicht dat ik ooit vanuit een hotelkamer heb gehad. De grijze wolken boven de wilde zee maakten het hele Zeeland-gevoel voor mij compleet. Ik was inmiddels geen passenger princess meer, maar een complete prinses in Cadzand. Snel trok ik mijn hotelbadjas aan en ging ik naar het binnenzwembad om nog wat baantjes te trekken voor het diner.

Een uur later vertrok ik met mijn shiny jasje en bruine hakken richting Bar Bulot, het restaurant in het hotel zelf. De hele groep zag er supermooi uit en het restaurant keek uit op de duinen. Een viergangendiner volgde: coquilles, pomme ostendaise (behoorlijk machtig), gegrild Hereford-rund en millefeuille met karamel en vanille.

Tekst loopt door onder de foto.

Beeld: Kirsten van Santen.

De perfecte ochtend

De volgende ochtend werd ik heerlijk uitgerust wakker – mijn god, kan Strandhotel Cadzand mij please die bedden sponsoren? Net als het geluid van de joelende zee en regen die ik 's nachts hoorde? Maar goed, ik rende eigenlijk al meteen naar mijn gordijnen om ze open te doen, want ik wilde wakker worden met view op zee. Een kwartier later trok ik mijn kleding aan voor een strandwandeling. Wat. Een. Leven.

En toen ik dacht dat het niet meer beter kon, kon dat het blijkbaar alsnog: hallo, hotelontbijt. Als ik zeg dat dit waanzinnig was, dan is dat nog zacht uitgedrukt. Aan de ene kant stond hartig (met de lekkerste hummus en burratadip) en aan de andere kant zoet. Van pistacherollen tot aardbeigebakjes: ik voelde me helemaal jarig. Met een behoorlijke sugardip was het tijd om de auto in te stappen.

Veilige terugreis

Nu mocht ik rijden in de EX90 in Denim Blue, een groter model. Van tevoren dacht ik dat ik 'm misschien té groot zou vinden, maar toen ik erin zat, vond ik dat allesbehalve. Het was juist fijn om veel overzicht te hebben op de weg.

Tekst loopt door onder de foto.

Mijn vervoer voor de terugweg. Beeld: Kirsten van Santen.

Het was weer een behoorlijke rit terug, maar met een koffie to go (mijn koffiebeker past perfect in de bekerhouder van de auto, pluspunt!) en 100% NL op voelde ik me helemaal het vrouwtje. Onderweg kwamen we nog een regenboog tegen, want regen en zon wisselden elkaar af. Van die laatste had ik overigens geen last: met één knop zette ik de zonwering van het panoramadak aan. Zoiets had ik nog nooit gezien.

Een nadeel aan deze auto? Onderweg kreeg ik de melding 'Je lijkt vermoeid, misschien moet je een pauze inlassen'. Op zich lief bedoeld van de Volvo, maar pardon: ik ben nog nooit zó uitgerust geweest. Maar dat-ie zeker wil zijn van een veilige reis, is duidelijk. Chapeau. Zo bracht ik mezelf dus veilig thuis, waar ik verder dagdroomde over deze fijne trip.

Sfeer: ✓✓✓✓✓
Locatie: ✓✓✓✓✓
Eten & drinken: ✓✓✓✓✓
Pluspunt: Een nachtje weg inclusief roadtrip voelde bijna als een mini-vakantie
Minpunt: Ik moest de auto weer inleveren
Nog een keer op de gastenlijst? Vandaag weer?

Geschreven door

Amber Brouwers
Amber Brouwers

Senior redacteur VIVA

Amber is een Brabo in Amsterdam met een zwak voor kaas, panterprint en slechte reality. Vriendinnen zien haar als wandelende entertainmentzender, maar ze schrijft het liefst herkenbare stukken.

Amber
Voeg ons toe als voorkeursbron

Verder lezen