Boekrecensie: De jongen in de gestreepte pyjama

Het is niet zo gek als je dit boek al kent, want het is al een hele poos uit en het is al verfilmd. Maar dit boek is te mooi om niet te bespreken!

Als je van plan bent om dit jaar maar één boek te lezen, lees dan De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne. Het is een klein meesterwerk van woorden.

Gestreepte pyjama’s
Het verhaal begint in 1943 als de negenjarige Bruno uit school komt en hoort dat zijn vader promotie heeft gekregen. Bruno verhuist met zijn ouders en zijn drie jaar oudere zus van Berlijn naar een naargeestig oord, waar geen kinderen zijn om mee te spelen. Naast het huis staat een enorm hek. Na een tijd sluit Bruno een bijzondere vriendschap met een jongetje van zijn leeftijd. Het vreemde is dat hij altijd gekleed is in een gestreepte pyjama en achter dat enorme hek zit…

Kinderogengeen
Je zou het boek misschien kinderlijk geschreven vinden, maar daar ligt voor mij ook de kracht van het boek. Het perspectief ligt namelijk bij de jonge Bruno. De wereld wordt gezien vanuit kinderogen en die ziet er dan behoorlijk anders uit. Al het begrijpelijke wordt voor ons (volwassenen) opeens onbegrijpelijk. Wie zijn toch al die mensen in de gestreepte pyjama’s?

Naïeve Bruno
De manier waarop Bruno naar de wereld kijkt, maakt het verhaal extra ontroerend en pijnlijk. Ik vroeg mij soms wel eens af of een kind van negen echt zo naïef kan zijn. Hij begrijpt zo weinig van alles wat om hem heen gebeurde. Maar wat achter dat hek afspeelde is ook bijna niet te bevatten, ook niet voor een volwassene.

Tranen door woorden
Maar het einde. Oh, oh dat einde grijpt je bij je strot en komt zo hard aan. Ik lees heel veel boeken en ik hou het bijna altijd droog, maar bij dit boek biggelden de tranen over mijn wangen. Hoe dichter ik bij de laatste pagina’s kwam, hoe meer ik wenste dat datgene wat ik dacht dat ging gebeuren, niet ging gebeuren. Maar John Boyne liet het gebeuren!

Een absolute aanrader!

CC foto: still uit het filmpje