5 sollicitatieblunders (én hoe je ze kunt voorkomen)

sollicitatieblunders

Soms doen we onhandige dingen die niet helemaal de bedoeling zijn. Maar als dat net gebeurt bij een sollicitatiegesprek, kan dit weleens voor gênante momenten zorgen. VIVA-forummers delen hun sollicitatieblunders.

  • ‘Ik had een gesprek bij een uitzendbureau met een vrouw van de afdeling HR en de vestigingsmanager, een vrij gedistingeerde heer. Het gesprek was afgerond, de handen waren geschud en bij de deur was de vrouw nog iets luchtigs aan het vertellen. De vestigingsmanager draaide zich naar me toe, met zijn vuist een beetje vooruitgestoken. Ik vond het vreemd, maar omdat ik destijds niet anders deed met vriendinnen, gaf ik de man een fistbump. Zag ik daarna pas dat hij zijn jas om zijn arm had hangen…’
  • ‘Het was erg warm en ik had een sollicitatie bij een kinderdagverblijf. Ik had nette, maar casual instappers aan, die ik nog niet had ingelopen. In mijn tas stopte ik slippers voor na het gesprek. Ik moest met het openbaar vervoer en daarna nog een stukje lopen. Vlak voor het dagverblijf zag ik dat mijn hele hiel open lag en erg bloedde. Zowel mijn schoen als mijn voet zat onder het bloed. Ik heb geprobeerd te redden wat er te redden viel en beschaamd toch de slippers maar aangedaan. Aan het begin van het gesprek heb ik eerlijk opgebiecht waarom ik daar op mijn Havaianas stond. Gelukkig was de vrouw erg meegaand en gaf ze me natte washandjes om mijn voet schoon te maken. De baan heb ik gekregen!’
  • ‘Vorig jaar had ik een superleuk sollicitatiegesprek, ik was praktisch al aangenomen. Tot de baas bedacht dat ik nog een test moest doen; dat deden ze blijkbaar altijd. Vanwege de uitslag mocht hij me toch niet aannemen, ik had blijkbaar te veel ambities.’
  • ‘Tijdens mijn allereerste sollicitatiegesprek, was ik op weg erheen blijkbaar in de hondenpoep getrapt. Maar daar kwam ik pas achter toen ik al op het kantoor zat… Ik heb mijn voet het hele gesprek niet bewogen, maar naarmate het gesprek vorderde begon het enigszins te stinken. Ik ben overigens wel aangenomen en heb daarna nog veertien jaar bij het bedrijf gewerkt.’
  • ‘Jaren geleden solliciteerde ik als schoolverlater op een baan in een winkel bij ons in het dorp. De man waarmee ik een afspraak had, stelde zich voor als Kees de Beffer en ik kreeg spontaan de slappe lach. Ik kon gewoon niet meer stoppen en tranen liepen over mijn wangen. Bleek ik het verkeerd te hebben verstaan, de beste man heette De Bekker. De baan natuurlijk niet gekregen.’

Ben jij als de dood ook een sollicitatieblunder te maken? Doe de sollicitatietest van Springest, kom erachter wat voor sollicitatietype je bent en krijg persoonlijke tips om blunders te voorkomen. Klik hier om de test te doen.