Beste werkgever, ik ben even verhuizen

Als Loua een dag verlof vraagt om te verhuizen – waar ze volgens haar cao recht op heeft – weigert haar baas om haar vrij te geven. Loua is teleurgesteld. Ze is altijd zo loyaal aan het bedrijf en nu ze iets voor zichzelf vraagt, wordt haar dat botweg geweigerd. Maar juist die dag kan haar baas Merijn haar echt niet missen.

Loua: ‘Toen ik in dit distributiecentrum kwam werken was het hier een puinhoop. Ik heb het helemaal gereorganiseerd en nu ben ik bezig om mijn medewerkers te leren hoe de goederenstromen lopen en hoe ze de artikelen moeten opslaan.

Ik woon hier anderhalf uur vandaan. Dat betekent dat ik ’s ochtends om half zes van huis moet en pas na de spits thuis ben. Mijn vriend is psychisch niet zo sterk en hij kan er slecht tegen als ik zo lang weg ben. Als ik er niet ben, zit hij de hele dag tv te kijken. Daarom wil ik graag dichter in de buurt gaan wonen. Misschien kan ik dan tussen de middag even aanwippen. Dat zou hem goed doen.

Twee weken geleden konden we ons huidige huis voor een goede prijs verkopen op voorwaarde dat de kopers er al over een maand in konden. Ik heb die kans met beide handen aangegrepen. Een vriend leent ons zijn studio en ik heb zo’n opslagbox gehuurd voor al onze meubels. De verhuizer had nog precies een dag vrij, dus die heb ik snel gereserveerd.

Vanmorgen ben ik even bij Merijn langsgegaan om te zeggen dat ik volgende week een dag verlof zou opnemen. Ik dacht dat dat niet meer dan een formaliteit zou zijn, normaal laat Merijn me behoorlijk vrij. Maar deze keer weigerde hij categorisch. Ik ben zo teleurgesteld, na alles wat ik voor de zaak heb gedaan. Ik kan mijn vriend toch niet in zijn eentje laten verhuizen.’

Merijn: ‘Loua zegt niet veel, maar vanaf het begin steekt ze de handen uit de mouwen. Ze heeft overzicht en ziet waar het werk is. Binnen een paar maanden heeft ze het magazijn omgetoverd tot een toonbeeld van orde en efficiëntie. Ik heb haar daar de vrije hand in gegeven omdat ik dacht dat het wel goed liep en Loua is ook niet iemand die je op de vingers moet kijken. Dan slaat ze dicht. Maar nu blijkt dat de andere medewerkers het systeem maar niet onder de knie krijgen. Het is te ingewikkeld voor ze en zonder Loua kunnen ze niets vinden.

Dat is geen probleem zo lang Loua er is, maar als ze een dag vrij neemt, gebeurt er dus niks in het distributiecentrum. Ik besef dat ik een fout heb gemaakt door haar zo veel ruimte te geven. Ik had er meer bovenop moeten zitten, zorgen dat haar systeem ook voor de andere medewerkers te begrijpen is. Maar Loua is erg ontoegankelijk.

Tijdens mijn laatste functioneringsgesprek werd me verteld dat ik mijn personeel te vrij laat, dat ik te weinig mijn eigen stempel druk op het bedrijf. Sindsdien probeer ik me meer te laten gelden, maar dat is lastig als het niet in je aard ligt. En ik zei al, Loua is zo gesloten.

Uitgerekend op de dag dat ze vrij wil krijg ik een grote levering en tot overmaat van ramp komt mijn leidinggevende juist dan langs voor de boeken. Als die merkt dat de boel in het honderd loopt, kan ik wel inpakken.’

De mediator: ‘Laat de vraag om de oplossing allebei even los. Eerst gaan we het hebben over jullie gesprekken onderling. Daar ontbreekt iets essentieels. En dat is de realiteit. Op het moment dat jullie met elkaar delen over de werkelijke stand van zaken, zul je in ieder geval van elkaar weten waar je allebei mee zit. Loua met haar vriend en de verhuizing een stuk dichter bij de zaak. En Merijn met zijn zorg over het magazijnsysteem. Ook daar hoef je niet direct in de oplossingsmodus voor elkaar te schieten. Je bent ieder verantwoordelijk voor je eigen manier van communiceren. Als die duidelijker is en de realiteit raakt, ben je een grote stap verder.

Nu gaan we een bord erbij pakken. Op het bord kunnen jullie je wensen kwijt. Waar zien jullie iets bij de ander waarvan je zegt: daar kan ik wel iets mee? Dat zou mooi zijn, want dan kan je daar een afspraak over maken. Uiteindelijk blijft er vast iets staan wat niet zo gemakkelijk is weg te strepen. Geen probleem, want inmiddels is er meer gevoel bij de situatie van de ander. Dus nu kunnen we kijken of er iets te onderhandelen valt over de laatste wensen. Zo komen jullie nu en in de toekomst tot een oplossing. Begin altijd bij het begin en níet stiekem bij het laatste, want dat werkt niet. Succes!

Over de mediator

Michiel Hordijk (45) is de initiator van de Mediation Supermarkt: een handig boek met uitleg, mediation of een leuk item voor de kinderen helpen om rust te vinden in een lastige periode. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin. Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar info@mediationsupermarkt.nl.

banner