Birgit Schuurman: ‘Dat vuur in mij is nog niet gedoofd’

Coco Loulou

Met drie films in de bioscoop – ‘Sing’, ‘Soof 2’ en ‘Uilenbal’ – kun je dit najaar niet om Birgit Schuurman (39) heen. En o ja: ze werkt ook nog aan een nieuwe plaat. VIVA praat met Birgit over haar comeback als zangeres en haar passies.

Tekst Jill Waas 
| Beeld Ellen van Bennekom via Pim Thomassen

Je zit in een fantastische flow van nieuwe projecten. Is dat toeval of een keuze om flink te knallen?

“Op mijn rollen in films en tv-series heb ik niet zo veel invloed, ik ben afhankelijk van waarvoor ik word gevraagd en beslis zelf niet wanneer het verschijnt. ‘Uilenbal’ heb ik vorig jaar herfst al opgenomen, ‘Soof 2’ in mei en voor de animatiefilm ‘Sing’ werd ik een maand geleden gevraagd. Dat het allemaal in dezelfde periode uitkomt, is toeval. Ik prijs me 
gelukkig dat er steeds weer nieuwe leuke projecten op mijn pad komen. Het enige waarop ik wel grote invloed heb, is mijn beslissing om weer eigen muziek te gaan maken.”

Je hebt lang niets uitgebracht. Ging het ineens weer kriebelen?

“Kriebelen deed het wel vaker, maar elke keer als ik weer een beetje aan het schrijven was, kwamen er toffe rollen in films of theater tussendoor. Ik heb de afgelopen jaren wel veel muziektheater gedaan, maar muziek uitbrengen vanuit mezelf 
is alweer negen jaar geleden. Vorig jaar september ben ik voorzichtig begonnen met schrijven, alleen ging ik toen met ‘Pumps en penalties’ het theater in. Wanneer je vijf dagen in de week door het land reist en elke avond heel laat thuis bent, lukt het niet om ook nog die ruimte te creëren om creatief te zijn. 
Eigenlijk zou ik nu ook weer het theater in gaan, maar die productie ging niet door. Daar baalde ik eerst van, maar 
al snel dacht ik: nu kan ik die ruimte 
gebruiken om eindelijk weer muziek te maken. Het was een blessing in disguise.”

Er zit geen druk achter 
deze plaat, ik kan het 
zo perfect doen als ik wil

Vind je het eng om een comeback te maken als zangeres?

“Nee, het voelt niet eng, want er zit voor mij geen druk achter. Toen ik vorig jaar begon met schrijven, had ik geen idee 
of ik muziek voor theater, een plaat, een EP of een enkel nummer wilde maken; 
ik wist nog niet eens of ik in het Engels 
of Nederlands zou gaan schrijven. Tegen mijn gitarist/producer zei ik: ‘Laten we beginnen met één akkoord en zien waar we heen gaan.’ Juist doordat alle vrijheid er was, ging het allemaal heel organisch. Als ik net als vroeger bij een label had 
gezeten, had ik waarschijnlijk met allerlei verwachtingen en meningen te maken gehad in het maakproces. Nu kon ik me er zonder doel in storten. Inmiddels heb ik wel het gevoel dat hier een plaat uit gaat komen, in het Engels, maar ik wil me nog nergens op vastleggen. Ik vind het heerlijk om de tijd te nemen om te ontdekken wat mijn sterke kanten zijn, wat wel en niet werkt en welke verhalen ik wil vertellen.”

Wat vind je in muziek wat je in het 
acteerwerk mist?

“De liedjes die ik schrijf, komen helemaal vanuit mezelf. Acteren is natuurlijk ook verhalen vertellen, maar je geeft vooral jouw zienswijze op iets wat iemand anders heeft bedacht. Als ik muziek maak, vertel ik over de dingen die míj bezighouden en over míjn verlangens. Ik ga geen nummers meer zingen die niet mijn verhaal zijn. Zelfs als iemand anders een nummer voor me schrijft, moet het voelen als mijn verhaal. Omdat ik geen piano en gitaar speel, werk ik samen met anderen. Zo heb ik vorige week een writers camp 
gehouden met twaalf schrijvers in vier studio’s naast elkaar. Ik had iedereen 
een uitgebreid epistel gegeven met onderwerpen, referenties en thematiek die mij 
bezighouden en zo ging ik alle groepjes langs. Omdat we in een snelkookpan 
zaten, kwamen er meteen heel toffe dingen uit. Met een aantal van die nummers ga ik zeker verder aan de slag.”

Schrijf je over dingen waar je vroeger misschien niet over had geschreven?

“Ik heb net een mooi nummer gemaakt over het verlangen om even terug te gaan naar de tijd dat je heel jong was en alles nog blanco was. Toen alle mogelijkheden nog open lagen en er geen verantwoordelijkheden waren. Soms zou ik willen dat ik de tijd kon terugdraaien. Niet op een negatieve manier, hoor. Ik vind dat een plaat wel melancholie mag hebben, maar het moet altijd hoopvol zijn. Als je naar Adèle luistert, hoor je dat ook: ze zingt over een gebroken hart, maar nog steeds wenst ze de ander het beste. Het is niet zwaarmoedig. Je kunt wel zeggen waar 
je naar verlangt of waar je verdrietig 
over bent, maar ik vind het fijn als er 
een silver lining in zit. Verder staan er 
natuurlijk liefdesliedjes op, nummers over de dualiteit tussen je hoofd en hart, over verleidingen. Dat zijn de mooiste thema’s. Ik heb het gevoel dat ik daar 
nu beter over kan schrijven dan vroeger. Toen was het allemaal wat zwaarder en klageriger.”

Merk je nu dat je grootste passie toch bij muziek ligt?

“Acteren en muziek zijn allebei grote passies, het mooie is dat ik niet hoef te kiezen. Ik vind het fijn om te ontdekken dat het vuur waarvan ik al die jaren 
vermoedde dat het er nog was, nog niet gedoofd is. Jarenlang voelde ik veel verwachtingen als mensen me vroegen of 
ik nog iets met muziek ging doen. Dat 
het nu op zo’n organische manier weer 
is ontvlamd, maakt me heel blij.”

Het hele interview met Birgit lees je in VIVA 48. Deze editie ligt vanaf woensdag in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»Bestel VIVA online | Klik hier «