Back in the Boyzone

Ze doen het altijd goed in de karaokebar: de hits van Boyzone. Van die lekkere meezingers als Love me for a reason en Words. Dit jaar bestaat de Ierse boyband 20 jaar en dat vieren ze met het volwassen comebackalbum BZ20. Viva sprak met zanger Shane Lynch (36) over de gekte van een boyband, het plotselinge overlijden van Stephen Gately en het wel of niet uittrekken van een shirt.

Het is de tijd van de nineties comebacks, na Take That en All Saints zijn jullie terug met een nieuw album. Het klinkt bijna als een conspiracy theory..

“Je zou het bijna denken. Maar nee, we vieren ons twintigjarig bestaan met een comeback. Het idee voor een reunie werd al eerder geboren in 2007, toen we eenmalig samen op het podium stonden voor een tv benefietoptreden. Achter de schermen hadden we de grootste lol. Eigenlijk vroegen we ons af waarom we ooit gestopt waren. We begonnen met schrijven aan nieuw werk tot in 2009 Stephen plotseling overleed. Het album Brother dat we vervolgens uitbrachten was een eerbetoon aan hem. Het was zo intensief, we waren allemaal aan een pauze toe.”

De dood van Stephen heeft jullie toch ook dichterbij elkaar gebracht…

“We zijn altijd heel close geweest. Als broers. Ik kreeg het nieuws te horen toen ik terug kwam van een auto race in Ierland. Ronan hing aan de telefoon en zei dat Stephen dood was. Ik ben gelijk naar mijn huis in Londen gevlogen waar Keith en Mikey ook waren. Ronan kwam ook direct over. We keken elkaar aan, het was niet te geloven. Verbijsterend. Hoe kan een kerngezonde man ineens dood neervallen?”

Hoe is het om nu weer de schijnwerpers in te stappen zonder hem?

“Stephen zal altijd bij Boyzone horen. Ook nu nog. Het voelt alsof we nog met z’n vijven zijn. Op het podium houden we een plek voor hem vrij. Ik heb wel duizend mooie herinneringen aan hem. Hij was de lolbroek, altijd opgewekt en grappen makend. Hij leefde eigenlijk in zijn eigen Disney-wereld en trok ons daar regelmatig in mee. Ooit kroop hij tegen me aan en fluisterde in mijn oor dat hij van me hield. Op een niet seksuele manier. Dat is mij heel dierbaar, dat we dat tegen elkaar konden zeggen.”

Heb je er wel zin in? Al die hysterie, het opbrekende toeren?

“Oh, ik ben er helemaal klaar voor. Ik kan niet wachten. Ik ben een ander mens geworden. Ik denk dat ik als volwassene veel beter met het gekkenhuis kan omgaan. Ik was zeventien toen we begonnen met Boyzone. Het was complete madness. De hysterische fans, het harde werken en altijd maar onderweg zijn. Ik ging er aan onder door.”

Vertel…

“In die tijd was ik heel kwaad. Ik had geen respect voor niemand, ook mezelf. Ik was zelfs bang voor mezelf. Ik was zo jong en had het gevoel dat ik gevangen zat. Ik heb nooit de kans gekregen om te ontdekken wie ik nu eigenlijk was. Ik zat in een sneltrein zonder eindhalte. We gingen maar door. Het frustreerde mij zo erg dat ik laks werd. Ik kende geen angst en gaf nergens om. Pas toen we in 2000 uit elkaar gingen, kreeg ik de rust om te ontdekken wie ik nu eigenlijk was.”

Hoe ontdekte je dat?

“Ik ging naar de kerk. Dat heeft me gered. Mijn geloof is altijd heel belangrijk voor me geweest, maar er was in mijn Boyzone tijd geen ruimte voor. In de kerk vond ik rust en kreeg ik de controle over mijn leven terug. Dat heeft me gered.”

Hoe anders is de Shane die nu weer het podium opstapt?

“Totaal anders. Ik ben veel positiever. De rest van de band is positiever. In de tijd dat ik niet met Boyzone bezig was, heb ik veel voor mezelf gedaan. Ik ben in de autosport gedoken, heb leuke tv-klussen opgepakt en ik heb mijn eigen wodka label opgericht. Het is erg fijn om te met andere dingen bezig te zijn. Maar Boyzone voelt als de basis van wie ik ben, dus het is fijn om weer terug te keren naar het moederschip.”

En de hysterische fans?

“Die zijn ook een dagje ouder geworden. Laatst heb ik met een aantal fans na afloop van een gig in de hotellobby een wijntje gedronken en gepraat. Over ouder worden, de dingen des levens. Het voelt zo fijn dat je nu een goed gesprek met je fans kunt hebben. Het zou heel raar zijn als ze dan ineens van uit het niets beginnen te schreeuwen.”

Jullie zijn allemaal achter in de dertig. Hebben jullie ooit overwogen om de bandnaam te veranderen?

“Haha, ja daar hebben we het wel over gehad. Maar dat kan natuurlijk niet. En bovendien we koesteren de ‘boy’ die in ons zit. Laat het dan maar een ode aan hem zijn.”

Maar dat shirt blijft zeker aan?

“Dat zou je wel verwachten he? Maar zonder gekheid, ik zou vandaag de dag veel liever mijn shirt uittrekken dan tien jaar geleden. Ik ben een stuk fitter en gezonder. Wij allemaal denk ik wel. Iedereen is veel gezonder, we lopen thriatlons en marathons. Al denk ik dat het verstandiger is om mijn shirt aan te houden.”

Beeld: Warner