Burn baby, burn…out

Al ruim een uur probeer ik de juiste woorden te vinden om de afgelopen maanden te omschrijven. Hoe leg ik jullie in een paar zinnen uit dat ik mezelf heb uitgeput, verwaarloosd, naar beneden heb gehaald en in de steek heb gelaten? Dat ik onmogelijk perfectie heb gemist, dat ik de lat boven het wolkendek zo hoog heb gelegd? Schrijven om de beste te zijn, sporten om de dunste te worden, twee stages om maar vooral niet onopgemerkt te blijven en dit alles omdat ’het moet’ en vooral niet omdat het leuk is.

Net na Kreta ging het mis. Door zon en zee eindelijk verlost van een huiduitslag die me maandenlang teisterde vloog ik volledig opgeladen en uitgerust terug. Na een dag terug in de schoolbanken was het echter alweer mis. Heel erg mis. Ik was zo bang dat alles weer terug zou komen dat ik naast uitslag ook haaruitval en duizeligheid kreeg. Afgelopen zaterdag kwam het tot een hoogtepunt, of eigenlijk tot een dramatisch dieptepunt. Doodsbang belandde ik op de noodhulp in het ziekenhuis. Ik was totaal apathisch, kon niet meer praten of bewegen.

‘Ik ben vreselijk ziek’ piepte ik. ‘Jij bent helemaal niet ziek. Jij bent moe van al dat gestres’ antwoordde de dokter streng. ‘Jij bent zo moe dat je moet oppassen voor een burn out. Stop onmiddellijk met al die verplichtingen die je jezelf oplegt!’ Niet alleen mijn hypochondrie, ook de antibioticakuur waar ik voor de tweede keer aan begonnen was werd resoluut van tafel geveegd. ‘Jij hebt uitslag omdat je lichaam je vertelt dat het genoeg is geweest. Dat gaat niet weg door medicijnen, dat gaat weg door rust. Ik gebied je vanaf nu alleen nog maar te doen wat je leuk vindt.’

Dit laatste blijkt vooralsnog uit niet veel meer dan film kijken in bed te bestaan. Nu ik officieel ‘op doktersorder’ rustig aan moet doen heb ik alles op stop gezet en geeft mijn lichaam zich volledig over aan de moeheid. Ik heb geen mening meer en anderen mogen voor mij kiezen. Pizza? Bestel jij maar voor mij. Deze film of die? Als het beeld maar beweegt. Ik fiets rondjes zonder doel of ga voor me uit zitten staren op een bankje. Ik eet taartjes zonder schuldgevoel en slaap als een baby in de zon. Ogenschijnlijk onbenullige handelingen, maar ze voelen enorm bevrijdend. Het is lang geleden dat ik wakker werd zonder direct een lijst in mijn hoofd te hebben van dingen die ‘moeten’.Tegelijkertijd is het eng. Je denkt dat alles goed gaat maar ondertussen draai je jezelf helemaal vast in opgelegde verplichtingen. Nooit eerder heb ik zo’n groot protest vanuit mijn lijf gevoeld. Nu ben ik opgebrand en uitgeblust en het is helemaal mijn eigen schuld. Dat een mens blijkbaar in staat is zichzelf zo te kwellen vind ik een uiterst verontrustende gedachte.