Cadeau

geen

Precies acht jaar terug kreeg ik een memorabel cadeau voor mijn verjaardag. Van binnenuit een directe verbinding met de buitenwereld, waardoor ik de gehele dag op een stapel handdoeken doorbracht. Intens gemene buikpijn. Weer eens wat anders dan boeken, bloemen of nagellak.

Nou verwachtte ik wel het één en ander. Maar dat ik jarig én creperend uit het badkamerraam zou hangen, had ik niet helemaal voorzien.
Ik kende verhalen van vrouwen die de klus in een paar uurtjes klaarden. In een vlaag van vooringenomen positiviteit, schaarde ik mezelf daar onder. Viel dat even vies tegen.

Bevalt het?
Nou weet ik wel dat je als moeder vervolgens met een gelukzalige glimlach hoort te zeggen dat je alles vergeet zodra het wonder is geschied, maar daar klopt natuurlijk niks van. Die pijn is minstens even indrukwekkend als dat wat erop volgt.
Het werkelijke cadeau wenste zijn eigen dag om jarig te zijn, en zo sleepte alles zich nog een nachtje voort.

Zoon
Dat dit een hele zoon tot gevolg had, blijft iets wonderbaarlijks.
Ik kon het niet echt geloven. Ook al was ik er dubbel en dwars bij.
Maar het is reuzeleuk dat ik zijn moeder mag zijn.

Feest
Sindsdien is het dubbel feest. Jarig en wel, maak ik tot diep in de nacht veel te veel eten en bak taarten tot ik erbij neerval. Mezelf immer afvragend waarom ik mij er niet gemakkelijker vanaf maak, met een droge multivlaai en een bakje koffie.
Het feest zelf is doorgaans grootscheepse chaos. Luide conversaties en struikelende kinderen temidden van gekleurde vlaggetjes, vies weer en een kampvuur.

Zoon en ik halen diep adem en blazen samen onze kaarsjes uit.
Ik fluister hem de one-liner van mijn moeder toe:
‘Dank je wel dat jij geboren bent.’
‘Dank je wel dat jij er al was’, hij grijnst,
‘anders was het me niet gelukt.’

foto: torbakhopper