Column Nynke: ‘Ja, het leven met kleine kinderen is vermoeiend’

Nynke de Jong (33) is journalist, schrijfster en moeder van Janne (2) 
en Abe (6 maanden).

Als ik ergens een hekel aan heb, zijn het constant klagende ouders. Ja, het leven met kleine kinderen is vermoeiend. Maar daar kunnen je kinderen niks aan doen. Het is een gegeven dat met het krijgen van kinderen je leven wordt overgenomen door zorgen, voeden, troosten en speelgoed opruimen. Het is nu eenmaal zo. Natuurlijk mag je daar best eens over mopperen. 
Ik app ook geregeld een foto van een met DUPLO bezaaide woonkamer naar mijn vrienden. Maar dag in dag uit brullen dat het allemaal zo zwaar is en dat 
ik zo graag weer eens acht uur achter elkaar wil slapen: nee. Want het hélpt niks. Het lucht even op, maar verder helpt het niks. Die kinderen blijven. 
Elke ochtend begint het circus opnieuw. En dat wist ik heus wel toen ik eraan begon. Ik noem het Klagend Ouderschap. Alsof het Opperwezen je een loer heeft gedraaid en jou een kind in de maag heeft gesplitst. Waardoor je nooit meer op zaterdagochtend rustig de krant kunt lezen, waardoor je in de auto alleen nog maar naar liedjes van Sesamstraat luistert 
en waardoor je elke dag om half zeven opstaat, hoe dronken je de avond ervoor ook was. Dat heeft het Opperwezen niet gedaan, dat heb je zelf gedaan. En het verandert voorlopig ook niet. Wen er maar aan. Gelukkig zijn mijn kinderen zo gaaf dat ik het op de koop toeneem dat ik tot 2024 niet in rust en stilte zal kunnen poepen. Er zal altijd iemand op de deur staan bonzen. Het is de prijs die ik betaal voor het ouderschap. Een vriend van mij kwam laatst met zijn eigen opvoedfilosofie. Hij noemt het Zuchtend Ouderschap. En dat 
snáp ik. Want zuchten doe je veel, wanneer de kinderen klein zijn. Zuchten van vermoeidheid, van opluchting omdat ze deze keer niet uit het klimrek vallen, uit milde irritatie omdat ze je zorgvuldig klaargemaakte maaltijd niet lekker vinden omdat er stukjes groente 
in zitten. En opgelucht zuchten wanneer ze om zeven uur allebei weer gewassen en gevoed in hun bedjes liggen te knorren. Ik zucht mezelf de dag door. Om, wanneer 
ze eindelijk slapen, al na vijf minuten te verzuchten hoe lief ze zijn, en dat ik ze weer even wil knuffelen. Want al dat slaapgebrek zorgt er ook voor dat ik wonderbaarlijk snel de zuchten uit ergernis vergeet.

Nynke’s column is afkomstig uit VIVA mama 6-2018. Deze editie ligt nu in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER«

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.