Dag lieve buren

Onze buren gaan verhuizen. Dat vind ik alles behalve leuk. Niet alleen omdat ik ze heel erg ga missen, maar ook omdat je niet weet wat je er voor terug krijgt.

Liedjes zingen
We kochten dit huis elf jaar geleden. De buren destijds waren een oud echtpaar. Hij was een nors type, zij een schat van een vrouw. We gingen twee keer bij ze op de koffie, de eerste keer vlak nadat we er kwamen wonen, de tweede keer toen ze hadden besloten om te gaan verhuizen naar een bejaardenappartementje. De buurvrouw vertelde ons de mooiste verhalen over vroeger. Een paar keer zongen ze een liedje. Zo lief, twee van die oude mensjes die samen een liedje zingen. Zo wil ik ook oud worden. Helaas is onze oude buurvrouw een paar jaar geleden overleden. Haar man woont nog altijd op het adres waar ze naar toe verhuisden, helemaal alleen. Zo zielig.

Tevreden zijn
Ze verkochten het huis aan een jong stel, dat grootse plannen had met het huis. Ze kondigden aan de keet in zijn totaliteit te gaan verbouwen. We konden rekenen op een paar maanden lang boor- en zaaggeluiden. Ze hielden woord. Het complete huis werd gerenoveerd. De badkamer namen ze onder handen. Er kwam een nieuwe keuken. Het oude huisje waar jaren niets aan was gedaan zag er ineens heel modern uit. Maar de buurvrouw was nog niet tevreden. Opnieuw werd de keuken gesloopt. Er kwam iets nieuws voor in de plaats. De badkamer was ook niet naar haar zin, die moest ook opnieuw. Daarna bleek haar man niet meer naar haar zin te zijn. Ze gingen uit elkaar. Zonde.

Barbecuevisite
We waren heel blij toen we hoorden wie onze nieuwe buren zouden gaan worden. Mijn ouders zijn bevriend met de moeder van de buurman. De buurman heb ik nog gekend als klein ventje van elf of twaalf jaar oud. De klik was er meteen zodra ze hier kwamen wonen. In plaats van op de koffie, gingen we bij elkaar op barbecuevisite, met een biertje erbij. We zochten elkaar zo nu en dan op en het was altijd gezellig. Maar zoals dat kan zijn met huizen, bleek het huis naast het onze niet het perfecte huis voor onze buren. Ze gaan het verkopen. Voor de vierde keer in elf jaar krijgen we nieuwe buren. Je zou bijna denken dat het aan ons ligt.

Eisen
Het liefst zou ik inspraak hebben in wie onze nieuwe buren worden. Ik heb wel wat eisen. We willen niet alleen graag leuke mensen als buren, het is ook fijn wanneer ze in de ochtenden niet te luidruchtig zijn. Buurkinderen zijn meer dan welkom, maar dan wel van het type dat een degelijke opvoeding heeft genoten en dat kan luisteren, zeker wanneer ze op straat aan het spelen zijn in de buurt van onze auto. Eigenlijk zou er een voorselectie moeten zijn, een soort van afvalrace zoals je die ook op televisie hebt: ‘So you think you can be our Neighbour?’ Of: ‘Werners Next Neighbour.’

Auditierondes
Zoiets kan best leuke televisie opleveren, denk ik. Vooral bij de auditierondes, wanneer allerlei mensen komen die helemaal niemand graag als buren zou willen hebben, zoals een drummer van een death-metal band, een kweker van wietplanten, of een tandarts die zijn praktijk in het huis wil gaan beginnen. Mijn vrouw en ik vormen de jury. We zitten in comfortabele stoelen en hebben een grote knop waar we op kunnen meppen. Wanneer we op de rode knop drukken klinkt er een zoemer: het sein dat iemand het podium mag verlaten. Helaas, u wordt niet onze nieuwe buur. Zo vallen alle deelnemers af totdat uiteindelijk de perfecte buren overblijven.

Dat lijkt me leuke televisie, toch? En mocht het naderhand tegenvallen met die leuke nieuwe buren, dan hoop ik dat we genoeg hebben verdiend met die televisieshow om dan maar zelf te gaan verhuizen.

CC foto: Mark Strozier