De grootste sollicitatieblunders

sollicitatieblunders

Elke donderdag behandelt VIVA een populair topic van het VIVA-forum. Deze week: blunders tijdens je sollicitatiegesprek. 

Of je het nu 2 of 22 keer hebt gedaan, solliciteren is rete-spannend. En die verdomde zenuwen laten ons nog weleens gekke dingen doen die we eigenlijk helemaal niet willen, met ongemakkelijke momenten tot gevolg. Deze forummers weten er alles van.

  • Jaren geleden solliciteerde ik als schoolverlater op een baan in een winkel bij ons in het dorp. De man waarmee ik een afspraak had stelde zich voor als Kees de Beffer en ik kreeg spontaan de slappe lach. Ik kon gewoon niet meer stoppen en tranen liepen over mijn wangen. Bleek ik het verkeerd te hebben verstaan, de beste man heette De Bekker. Baan natuurlijk niet gekregen.
  • Ik had een keer een naam verkeerd verstaan aan de telefoon en kwam met een grote glimlach bij de receptie melden dat ik een afspraak had met mevrouw De Vinger. Dat bleek dus mevrouw De Wringer te zijn.
  • Ik had een afspraak voor een informatiebijeenkomst over vrijwilligerswerk bij Slachtofferhulp. Dat zou op het politiebureau plaatsvinden. Ik had me echter vergist en was een dag te vroeg. Bij de balie zei ik dat ik voor de informatie kwam van Slachtofferhulp. Na ongeveer een kwartier wachten werd ik opgehaald en meegenomen naar een ruimte, waar mijn gesprekspartner serieus en met rustige stem vroeg of ik kon vertellen wat er gebeurd was. Bleek dus dat ze dachten dat ik zelf opvang nodig had en dus was er een echte vrijwilliger opgetrommeld. Pijnlijk.
  • Ik heb me ooit bij de sollicitatie voor een stageplek vergist in de dag. “Dat gesprek was voor gisteren gepland”, kreeg ik te horen. Oeps. Niet aangenomen natuurlijk. Zal wel iets met stiptheid te maken gehad hebben.
  • Het was erg warm en ik had een sollicitatie bij een kinderdagverblijf. Ik had nette, maar casual instappers aan, die ik nog niet had ingelpoen. In mijn tas had ik slippers voor na het gesprek. Ik moest met het openbaar vervoer en een stukje lopen. Vlak voor het dagverblijf zag ik dat mijn hele hiel open lag en erg bloedde. Mijn hele schoen zat onder het bloed en mijn voet ook. Ik heb geprobeerd te redden wat er te redden viel en beschaamd toch de slippers maar aangedaan. Aan het begin van het gesprek heb ik eerlijk opgebiecht waarom ik daar op mijn Havaianas stond. Gelukkig was de vrouw erg meegaand en gaf ze me natte washandjes om mijn voet schoon te maken. De baan heb ik gekregen!
  • In het kader van namen… Ik had de naam van de man met wie ik een afspraak had gemeld bij de receptie en kreeg te horen dat ik inderdaad werd verwacht. Kwam er een man aan met een heel serieus gezicht die me naar een kantoortje leidde. Ik vond het al vreemd dat er verder niemand bij zat. Toen begon hij zijn verontschuldigingen aan te bieden en zei hij dat er natuurlijk ruimte was voor mijn verhaal… Je snapt het: verkeerde gesprek bij een meneer met dezelfde naam als de contactpersoon van het sollicitatiegesprek. Het was een hele leuke binnenkomer in het andere gesprek en we hebben er hartelijk om gelachen.
  • Toen ik ging solliciteren bij een supermarkt als caissière, werd er gevraagd naar eerdere baantjes. Ik vertelde dat ik eerder als verkoopmedewerker had gewerkt in een winkel. Daarop stelden ze de vraag of ik daar weleens kassaverschil heb gehad. Ik vertelde ‘trots’ dat ik dat inderdaad weleens had, van wel een paar honderd euro. Toen ik de woorden uitkraamde, dacht ik al bij mezelf: wat vertel ik nou voor onzin? Waarschijnlijk kwam het door de zenuwen. Ik zag hun gezichten meteen vertrekken, ik legde maar uit dat dat eenmalig gebeurd was en dat iedereen dezelfde kassa en inlogcode gebruikte, zodat het niet aan mij hoefde te liggen. Ik weet nog steeds niet waarom ik dat zei, of hoe ik daar bij kwam! Heb nooit meer verschil dan een paar euro gehad. Gelukkig kreeg ik de baan toch nog!
  • Jaren geleden had ik een sollicitatiegesprek in het Engels. Na wat social talk vroegen ze mij wat ik al van het bedrijf wist. Nu had ik er in 1996 al een paar maanden gewerkt dus ik antwoordde: Well, I already worked here in sixty-nine and really enjoyed working for this company. De reactie was: ooh, and you still look so young! Nu zie ik er ook wat jonger uit, dus ik bedankte ze en begon een verhaal over experience en very suitable for this job, want aan iemands uiterlijk kun je tenslotte niet zien dat (…). Ik heb de baan gekregen, terwijl beheersing van de Engelse taal echt een vereiste was.
  • Mijn grootste blunder was nadat ik ooit hier op het forum een topic opende met de vraag wat ik aan moest naar een sollicitatiegesprek. De algehele stemming was dat spijkerbroeken not done waren en pantalons een must. En zo nog wat dingen die ik normaal gesproken nooit zou dragen. Kortom: ik hulde mij in kleding die totaal mijn stijl niet was en die ook totaal niet paste bij de werkplek. Vreselijk, ik voelde me totaal niet op mijn gemak en straalde dat natuurlijk ook aan alle kanten uit. Geen wonder dat ik niet aangenomen werd, ik was gewoon mezelf niet. Eerder een of andere aangeklede aap, waardoor alles wat ik zei automatisch ook een toneelstukje werd. Tenenkrommend.
  • Mijn man werkt in een grote retailwinkel en had een sollicitant voor een vrij hoge functie. Hij vroeg naar zijn motivatie en de beste knul antwoordde dat hij geld nodig had voor zijn ‘jonko’. Next!
  • Ik wilde heel graag in dienst komen bij bedrijf X, dat bekend staat als zeer gerenommeerd. Via via begreep ik dat er een interne vacature was voor functie A. Ik trok de stoute schoenen aan en solliciteerde. Maar helaas, omdat de vacature intern was zouden ze er nu niets mee doen. Niet veel later kwam een andere functie (B) open, deze keer extern. Wederom stuurde ik een sollicitatie. Een week later werd ik gebeld door het bedrijf met de vraag of het klopte dat ik onlangs had gesolliciteerd en of ik op gesprek wilde komen. Dat wilde ik natuurlijk graag, en zonder meer ging ik er van uit dat ik werd uitgenodigd voor functie B. Eenmaal op gesprek vroeg de selecteur mij of ik een beeld kon schetsen van een gemiddelde werkdag. Enthousiast begon ik te vertellen, totdat ze me plots onderbrak… ‘U weet toch wel dat u op gesprek bent voor functie A?’ Nee dat wist ik dit niet, omdat dit nooit benoemd was! We vervolgden alsnog het gesprek maar helaas ben ik het niet geworden omdat ik niet overtuigend overkwam.
  • Ik ging als student solliciteren voor een stageplek. Maar toen ik daar aan kwam, was ik de naam vergeten van degene met wie ik een afspraak had… Dat vond ik heel gênant.

Beeld: iStock

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.