De man van Sandra (45) heeft dementie: ‘Op mijn werk willen ze dat ik meer uren maak, maar ik ben nu ook mantelzorger’

gedoe op de werkvloer mediatro

Sandra’s man Rob heeft dementie en ze wil er zo veel mogelijk voor hem zijn. Haar parttime baan op een lagere school is precies genoeg om even afstand te nemen van alle zorgen en zichzelf weer op te laden. Als ze gedwongen fulltime voor de klas moet gaan staan, verandert alles.

Sandra: ‘Tot aan de zomer deed ik groep 5 samen met Rico. Op de dagen dat ik werkte, ging Rob naar de dagopvang voor mensen met dementie. Samenleven met iemand met dementie is heel zwaar, zeker als die persoon, zoals Rob, nog maar 45 is. Dan verloopt de ziekte vaak veel heftiger dan bij oudere mensen. Ik wil natuurlijk zo veel mogelijk met Rob genieten nu dat nog kan, maar die drie dagen op school waren mijn redding. Even op adem komen.

‘Ik heb nog nooit fulltime voor de klas gestaan en het valt me enorm zwaar.’

Sinds het begin van dit schooljaar is het allemaal anders. Peter, onze directeur, heeft me fulltime voor de klas gezet omdat Rico een burn-out heeft gekregen. Vijf dagen per week heb ik van half negen tot vier een klas van dertig kinderen om me heen en daarna zijn er dikwijls nog ouders met allerlei vragen en natuurlijk de nodige vergaderingen et cetera. Ik heb nog nooit fulltime voor de klas gestaan en het valt me enorm zwaar. Het is alsof er een bijenkorf is neergestreken in mijn hersenpan. Soms zoemt het zo hard dat ik mezelf niet eens kan horen denken. Het is me gewoon te veel.
Ik merk dat ik daardoor steeds minder geduld heb met Rob. Soms val ik heel onterecht tegen hem uit en dan kijkt hij me zo ontredderd aan dat mijn hart ervan breekt. Ik wil zo graag goed voor hem zorgen zo lang dat nog kan. Stel je voor dat hij vanwege mijn werk naar een verpleeghuis moet, dat zou ik mezelf echt nooit vergeven.’

Peter: ‘Ik snap heel goed dat Sandra liever niet fulltime werkt. Dementie sloopt niet alleen de patiënt, maar ook zijn of haar omgeving. Het is erg vervelend dat Rico nu uitgerekend op dit moment burn-out moest raken, maar het is niet anders. Die man heeft ook jarenlang op zijn tenen gelopen. Eigenlijk staat mijn hele team op instorten. Ik heb me rot gezocht naar personeel, maar ik heb niemand kunnen vinden. Toen hebben we met het team besloten er samen de schouders onder te zetten. We kunnen de kinderen ook niet in de kou laten staan. Sandra draait groep 5 dit jaar in haar eentje omdat zij de meeste ervaring heeft. Ik hoop dat ze het nog even volhoudt, want ik verwacht Rico over een paar maanden wel weer terug en als zij ook nog instort zit ik echt met mijn handen in het haar.

‘Ze moet maar zo denken: het hele team loopt op zijn tenen, ze is geen uitzondering.’

In de tussentijd ondersteun ik haar zo veel als ik kan. Ik heb haar een klassenassistent gegeven die met de kinderen leest en ze heeft een groepje ouders waar ze altijd een beroep op kan doen. Ik heb haar ook coachingsgesprekken aangeboden – ik ben ook coach – maar die heeft ze afgeslagen. Jammer, want ik zou haar kunnen leren hoe ze haar taken slimmer kan organiseren en hoe ze gesprekjes met ouders zo kort mogelijk houdt. Maar goed, dat wilde ze niet. Nou ja, dan is het toch een kwestie van doorbijten. Ze moet maar zo denken: het hele team loopt op zijn tenen, ze is geen uitzondering. En gedeeld leed…’

De mediator: ‘Peter, je bent heel begaan met je mensen als ik het zo hoor. Het lijkt mij lastig voor je als je geen oplossing kunt bieden voor je teamleden als ze dat nodig hebben. Misschien is het wel zo dat Sandra er nog niet aan toe is. Jullie kunnen daar samen achter komen door opnieuw in gesprek te gaan. Als dat gebeurt met de commitment dat jullie allebei alles op tafel mogen leggen alvorens we uberhaupt gaan kijken hoe iets kan worden ingevuld, dan is de kans groot dat er niet direct al belemmeringen zijn. Wat de oplossing wordt is nog te bezien. Dat komt pas als we weten wat voor ieder belangrijk is. Oplossingen die daarop volgen kunnen heel praktisch zijn. Ook kunnen jullie rekening houden met de tijd. Wanneer ingewikkelde keuzes in partjes worden geknipt is het vaak makkelijker te overzien. Dat helpt echt!

Over de mediator

Michiel Hordijk (45) is de initiator van de Mediation Supermarkt: een handig boek met uitleg, mediation of een leuk item voor de kinderen helpen om rust te vinden in een lastige periode. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin. Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar info@mediationsupermarkt.nl.

mediation supermarkt mediator