De slappe zak

De ene zak kun je lekker ferm vastgrijpen om te voelen hoeveel er nu precies inzit, de andere zak moet je voorzichtig hanteren. Sommigen zijn erg stevig en zwaarbeladen, anderen weer licht als een veertje.

Wat doen al die zakken hier?
Verbaasd slof ik achter mijn karretje door de supermarkt. Dit hele schap bestond een paar weken geleden nog uit kleine kleurige potjes en blinkende blikken, vandaag staan de rekken vol met onderuitgezakte vormeloze plastic gevallen. Stevige tomatensoep in zak, pittige mosterdsoep in zak, biologische champignonnensoep in zak en zelfs bruine bonen in, jawel, een zak. Ik weet heus wel dat alle producten die eerst in de potjes en blikken zaten nu gewoon overgegoten zijn in zakken, dat is het probleem niet. Ik vind het er ook best aandoenlijk uitzien, al die onderuitgezakte bolle buikjes waar ik dan even met mijn vinger in moet prikken.

Mijn gebrek aan zakgevoel
Mijn probleem is: ik heb geen zakgevoel! Sommige zakken zijn vacuüm gezogen, anderen staan bol, de ene zak is gevuld met een brokkelige substantie, de ander flubbert als een voortvluchtige kwal tussen je vingers door. De ene zak is de andere niet! Zo bevind ik me opeens midden in gangpad drie waar ik, bedachtzaam knedend, twee zakken losjes vanuit de pols op en neer laat deinen. Ik kan nooit goed inschatten hoeveel er in een zak zit. Bij de chips verkijk ik me er ook altijd op. Die zakken staan niet bol van de wokkels, maar van de lucht! Als ik een zak opentrek is de zilveren bodem al in zicht. Die verraderlijke grote zakken altijd!

Barba-Bospaddestoelensoep
Bij een blik of een pot weet je gewoon dat ie tot de nok vol zit, what you see is what you get. Ook kun je een pot gewoon weer dichtdraaien en een blik afgedekt in de koelkast bewaren. Zodra je een zak echter openknipt krijg je… juist: een slappe zak! Een slappe natte zak die niet rechtop kan staan en niet waterdicht sluit. Ik heb een keer geprobeerd een halfvolle zak Barba-Bospaddenstoelensoep met een knijper erop tussen een pak melk en fles cola in te klemmen. De zak bleef zich echter verzetten en nam iedere mogelijke vorm aan om maar niet rechtop te hoeven staan. Het resultaat was witte smurrie met bruine stukjes door de hele koelkast.

De moed zakt me in de schoenen. Ik ben bang dat ik er ook aan moet geloven. Ik moet vriendschap sluiten met de zak. Als deze trend zich doorzet kom ik binnenkort alleen nog thuis met potten augurken en blikken knakworsten. Daar heb ik natuurlijk ook geen zak aan.

CC foto: ClydeHouse