De verkeerde deodorant

Als ik de badkamer in loop, stelt mijn vrouw vanuit het warme bad waarin zij ligt mij een vraag, die ik totaal niet had zien aankomen: ‘Waarom vind ik hier in de prullenbak vrouwendeodorant van een ander merk dan ik gebruik?’

Mijn antwoord daarop heeft niet veel meer om het lijf dan ik zelf op dat moment heb: ‘Huh?’

Bewijsmateriaal
Ondanks dat ik haar geloof kijk ik toch even in de prullenbak om het bewijsmateriaal met mijn eigen ogen te bekijken. Daar ligt inderdaad een spuitbus. Dat die van een ander merk is dan de deo van mijn vrouw neem ik voor waarheid aan. Mijn vrouw is redelijk merkvast. Maar stuur mij niet de supermarkt in met de vraag om conditioner te kopen van het merk dat ze altijd heeft, want ik kom naar buiten met shampoo van het huismerk. Hoe kan ik van al die honderd spuitbussen en duizend tubes smeersel die in onze badkamer staan in hemelsnaam onthouden wat het voor iets is, laat staan wie het fabriceert?

Verklaring
Na het zien van de lege spuitbus weet ik binnen een tel met een oorzaak te komen wat de aanwezigheid ervan in onze prullenbak kan verklaren: ‘Je moeder logeerde toch hier? Dat moet haar deodorant zijn geweest.’

Mijn vrouw vindt dat een plausibele verklaring. Zelf sta ik ervan te kijken dat ze het zomaar aanneemt als waarheid. Ik zou bevestiging willen. ‘Je kunt je moeder opbellen om te vragen of het klopt,’ stel ik voor. Ergens voel ik zelfs het verlangen om het voor haar te doen, ook al bel ik mijn schoonmoeder nooit uit mezelf. Wat zou ik zeggen? ‘Kan het zijn dat u uw deodorant in onze prullenbak heeft achtergelaten en zo ja, zou u dan uw dochter kunnen vertellen dat u het was en niet iemand met wie ik haar in haar eigen huis bedrieg?’

Merkwaardig
Mijn vrouw wil haar moeder niet bellen. Daar snap ik niets van en onder het mom van “Gooi je eigen ruiten in” zeg ik vervolgens: ‘Vind je het dan niet merkwaardig dat ik zo snel een verklaring heb voor de vondst van die spuitbus?’

‘Nee,’ antwoordt ze. ‘Als je tijd had gehad om na te denken over een smoes, had je die tijd ook kunnen benutten om de spuitbus ergens weg te gooien waar ik hem niet zou kunnen vinden.’

Vergezocht
Dat is waar. Maar toch. ‘Ik had het ook zo met opzet kunnen bedenken,’ zeg ik. Dat gelooft ze dan weer niet, iets wat je zou kunnen opvatten als een belediging aan mijn adres. Maar ze heeft natuurlijk gelijk: het is wel erg vergezocht. Daarom besluit ik er maar vrede mee te hebben dat ik zo gemakkelijk aan de dans ben ontsprongen. Al snap ik nog altijd niet precies hoe het me is gelukt, ik kan er achteraf best van genieten dat ik mijn schoonmoeder een keer ongestraft de schuld van iets heb kunnen geven.

CC foto: Roshinth