Debby maakt zich druk: ‘Het oudste beroep is een schimmige wereld vol vrouwenhandel en misbruik. Daar is niks tolerants aan’

Debby Gerritsen

Ik keek vorige week met verbazing naar Filemon op de Wallen. Een programma over De Wallen in Amsterdam, ‘een typische volkswijk als toonbeeld van tolerantie.’ Ik heb er jaren gewoond, om de hoek van de coffeeshops, Nutella-winkels, kotsende toeristen en raamprostituées. En heb toch een heel andere kijk op dit ‘symbool van de vrijheid’.

Toen ik 20 jaar geleden naar Amsterdam verhuisde, vond ik De Wallen ongelooflijk spannend. De buurt was een smeltkroes van de Amsterdamse penoze, Hells Angels, dealers, junks, studenten en natuurlijk; hoeren. Een leuke plek om af en toe met je vrienden een biertje te drinken maar geen fijne plek om als vrouw alleen over straat te lopen, laat staan te werken. Maar dat zei ik toen maar niet, want dat was truttig en conservatief. Bovendien, zo vertelden mijn mannelijke vrienden dan in volle overtuiging, ‘er werken heel veel prostituees die hun werk leuk en zelfs lekker vinden’. Ze zouden aan de lopende band orgasmes krijgen van hun klanten. En zij konden het weten!

Dit soort uitspraken kan ik inmiddels echt niet meer horen. Oké, er zullen misschien een aantal vrouwen uit vrije wil achter de ramen zitten. Vrouwen die het heerlijk vinden om beschonken toeristen in grote getalen af te werken voor 50 euro per beurt. Vrouwen die het ook prima vinden om die inkomsten vervolgens aan een pooier af te staan. Maar geloof mij: dat zijn er niet héél veel.

Toen Jojanneke van den Berge in 2015 voor de EO een serie over prostitutie maakte, en vele vrouwen sprak die gedwongen achter het raam zaten, was de kritiek niet misselijk. Hoe durfde Jojanneke te suggereren dat De Wallen vergeven is van vrouwenhandel en misbruik. Het zou een aanmatigend en eentonig beeld zijn. De Wallen met z’n openlijke prostitutie zijn juist het toonbeeld van tolerantie en daar blijf je met je poten vanaf. Van dat stukje ‘authentieke Holland’.

Maar hoe ‘authentiek Hollandsch’ is vrouwenuitbuiting en misbruik? De term ‘dames van plezier’ is een eufemisme, in ieder geval voor de dames in de rosse buurt van Amsterdam. De tijd van de echte Amsterdamse ouwe hoeren als Martine en Louise Fokkens is al decennia voorbij en heeft inmiddels plaats gemaakt voor een tijdperk waarin vrouwen van over de hele wereld stelselmatig worden verhandeld, misbruikt en gedwongen tot prostitutie. Maar die misstanden in de industrie worden nog altijd overschaduwd door het heersende ‘romantische’ beeld van die enkele happy hooker, die bij Filemon aan het woord kwam. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. Het oudste beroep is een schimmige wereld vol vrouwenhandel en misbruik en daar is niks tolerants aan. De cijfers over gedwongen prostitutie lopen uiteen van 8 tot 90 (!) procent. Heel eenduidig zijn de cijfers zeker niet, maar al zou er maar 1 procent van de vrouwen gedwongen achter het raam zitten, dan is dat wat mij betreft nog 1 procent te veel. Ik ben niet tegen prostitutie. Ik ben wél tegen mensenhandel en gedwongen prostitutie. En wansmaak. En ik ben daarom morgenavond extra benieuwd naar aflevering 2.


Debby Gerritsen is hoofdredacteur van VIVA en deelt op VIVA.nl de dingen waarover zij zich druk maakt.