Dilemma: “Moet ik alsnog aangifte doen?”

Leontine (32): “Ik werk sinds een paar jaar bij een welzijnsinstelling in een grote stad – in een achterstandswijk met bijbehorende heftige problemen, zoals overvallen, harddrugsgebruik en dealen op straat.

Naar mijn idee zijn mijn collega’s en leidinggevende murw geworden, ze vinden het bijna gewoon. We hebben ook af en toe te maken met boze cliënten. Meestal gaan ze weer (relatief) kalm de deur uit, maar onlangs heeft een cliënt serieus gedreigd mij iets aan te doen. Na die aanvaring heeft het me een paar dagen gekost voordat ik in die wijk weer rustig over straat durfde te lopen. Ik wilde absoluut niet meer met die cliënt werken, dus een collega heeft het van me overgenomen.

Het hoort erbij
Het was voor mij de eerste keer dat zoiets gebeurde en ik was er erg door overdonderd. Mijn leidinggevende heeft wel een gesprek met die cliënt gehad om hem te waarschuwen, maar verder vond ik bij mijn collega’s en leidinggevende geen steun. Ik moest me er niet zo druk over maken, het hoorde gewoon bij het werk in die wijk.

Aangifte als signaal
Ik had aangifte kunnen doen, maar dat heb ik dus niet gedaan. Wat heb je daar nou aan als je niet gesteund wordt door je collega’s? Zo kun je niets bewijzen en is het maar de vraag wat je ermee bereikt. Bovendien heb ik vorige week ergens anders een sollicitatiegesprek gehad. Ik krijg de baan zeer waarschijnlijk. Hetzelfde soort werk, maar dan in een minder heftige omgeving. Nu twijfel of ik misschien alsnog aangifte moet doen, al is het maar als signaal. Aan de andere kant: van mijn collega’s hoef ik niets te verwachten en ik ga waarschijnlijk toch weg.

Wat zal ik doen?”

CC foto: Cuba Gallery